เค้กสตอเบอร์รี่ที่ทำให้ใจละลาย

"หยุดมือเดี๋ยวนี้ เซร่า! ถ้าเธอปล่อยธนูออกไปล่ะก็ เค้กในเตาอบได้ระเบิดกลายเป็นเศษถ่านแน่ๆ!" ดิฉันตวาดเสียงหลงพร้อมกับคว้าขอบผ้ากันเปื้อนไว้แน่น ในขณะที่เงาขนาดมหึมาที่ทาบทับลงมาบนหน้าต่างไม้หน้าร้านนั้น ไม่ใช่สัตว์ร้ายหรืออริราชศัตรูอย่างที่ทุกคนหวาดกลัว แต่มันคือ 'โกเลมดิน' ร่างยักษ์ที่กำลังแบกซากรั้วที่เพิ่งพังลงมาด้วยความรู้สึกผิด เซร่าลดคันธนูลงช้าๆ นัยน์ตาสีมรกตของเอลฟ์สาวหรี่มองผู้บุกรุกด้วยความระแวดระวัง แต่เมื่อเห็นรอยแตกที่ไหล่ของโกเลมซึ่งมีเด็กน้อยเผ่ามนุษย์หินตัวจิ๋วคนหนึ่งนั่งร้องไห้อยู่บนนั้น ความตึงเครียดในบรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที "มันทำรั้วร้านพัง... ริน แต่ดูเหมือนเจ้าตัวเล็กนั่นจะบาดเจ็บนะคะ" เซร่าลดเสียงลง เผยให้เห็นแววตาที่อ่อนโยนขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ดิฉันถอนหายใจยาว วางตะกร้อมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊คก่อนจะเดินออกไปที่หน้าร้าน กลิ่นอายความโกรธเกรี้ยวจางหายไป เหลือเพียงกลิ่นหอมของแป้งและเนยที่อบอวลอยู่ในอากาศ ฉันเดินไปหาเจ้าเด็กน้อยที่กำลังสะอื้นฮึกๆ บนไหล่โกเลมที่ไร้เดียงสา รอยแผลถลอกที่เข่าเล็กๆ ของเด็กน้อยทำให้ใจดิฉันกระตุกวูบ "เข้ามาข้างในก่อนเถอะค่ะ... ทั้งคู่เลย" ดิฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ภายในร้าน บรรยากาศเงียบสงัดลงทันทีเมื่อร่างยักษ์ของโกเลมขยับเข้ามาจนเกือบชิดประตู เซร่าเดินไปชงกาแฟดริปสูตรเข้มข้นเพื่อระงับอารมณ์ตัวเอง ส่วนดิฉันมุ่งหน้าไปที่ตู้แช่เย็น ดึงกล่องไม้ใบโปรดออกมา ภายในนั้นคือ 'เค้กสตอเบอร์รี่' ที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ เนื้อเค้กเนียนนุ่มดุจปุยเมฆ สตอเบอร์รี่ป่าสีแดงสดแวววาวราวกับอัญมณี วางเรียงรายอยู่บนชั้นครีมสดสีขาวสะอาดตา ดิฉันตักเค้กชิ้นโตใส่จานวางตรงหน้าเด็กน้อยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ "ทานสิคะ... นี่คือรางวัลสำหรับความกล้าหาญที่ยอมเดินทางมาไกลขนาดนี้" เด็กน้อยมองเค้กสลับกับหน้าของดิฉัน ดวงตากลมโตที่มีหยาดน้ำตาคลออยู่เริ่มเป็นประกายวาววับ เขาตักเค้กเข้าปากคำหนึ่ง ความนุ่มละมุนของเนื้อเค้กที่ละลายในปากทันทีที่สัมผัสลิ้น ทำให้ไหล่เล็กๆ ที่สั่นเทานั้นนิ่งสงบลง ลมหายใจที่ขัดจังหวะค่อยๆ กลับมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นดิน ความขัดแย้งที่เคยคุกรุ่นอยู่หน้าร้านเหมือนถูกปัดเป่าด้วยความหวานเพียงคำเดียว เซร่าเองที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์อยู่ถึงกับคลายไหล่ลง เธอมองดูภาพนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาอดีตอันแสนสงบสุข "รู้ไหมคะริน" เซร่าเอ่ยขึ้นเบาๆ ในขณะที่ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่เด็กน้อย "ในป่าลึก... ความเกลียดชังมักเกิดจากความหิวโหยและความกลัว แต่มันตลกดีนะคะ ที่สุดท้ายสิ่งที่จะเยียวยามันได้ กลับเป็นเพียงแป้ง น้ำตาล และสตอเบอร์รี่ธรรมดาๆ แบบนี้" ดิฉันแย้มยิ้มพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าซับมุมปากให้เด็กน้อย "ขนมหวานไม่ได้แค่เติมความอิ่มนะคะเซร่า แต่มันคือการมอบ 'พื้นที่ปลอดภัย' ให้กับคนที่ไม่มีที่ไปต่างหาก" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอุ่นจนเกือบจะเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขที่แสนสมบูรณ์แบบ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่เสียงที่แผ่วเบาเหมือนลูกค้าปกติ แต่มันคือเสียงกระแทกประตูที่หนักหน่วงจนบานพับสั่นสะเทือน เงาของชายผู้หนึ่งทอดผ่านแสงไฟในร้านเข้ามา เขาไม่ได้มาพร้อมกับความหิวโหย แต่มาพร้อมกับกลิ่นอายของเหล็กและดินปืนที่อบอวลไปทั่วร้าน ดยุคอาเธอร์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่ดิฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ในมือของเขาถือจดหมายประทับตราครั่งสีดำที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด "ริน... หนีไป" เขาเอ่ยสั้นๆ ด้วยเสียงที่สั่นเครือ "พวกเขาพบที่ตั้งของร้านนี้แล้ว... และพวกเขากำลังมาที่นี่" ก่อนที่ดิฉันจะได้ทันเอ่ยถามอะไร มือของเด็กน้อยที่กำลังทานเค้กอยู่ก็คว้าชายเสื้อของดิฉันไว้แน่น พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่แหบแห้งและไม่เป็นธรรมชาติ "คุณริน... ใต้พื้นดินใต้ร้านนี้... มีบางอย่างที่พวกเขาต้องการจริงๆ นะคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกลิ่นหอมของความทรงจำและรสหวานของเค้กไปพร้อมกับดิฉันนะคะ... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ