แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“ปล่อยมือฉันเถอะค่ะเด็กน้อย... ยิ่งเธอพูดแบบนั้น พื้นที่ใต้เท้าเราดูเหมือนจะเย็นเยียบขึ้นมาเชียวล่ะ” ดิฉันกระซิบตอบ พยายามรักษาจังหวะลมหายใจให้คงที่ แม้ในใจจะสั่นไหวไปกับสัมผัสที่เย็นเฉียบจากมือเล็กๆ ของเด็กหญิงปริศนาคนนั้น สายตาของดิฉันเหลือบมองไปที่พื้นไม้ขัดเงาของคาเฟ่ที่ดูสงบสุขเสมอมา แต่วันนี้... กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังขยับเขยื้อนอยู่ลึกลงไปใต้ชั้นดินที่หนาแน่น ยังไม่ทันที่ดิฉันจะได้เค้นถามอะไรเพิ่ม เสียงประตูร้านก็ถูกกระแทกเปิดออกจนบานพับแทบหลุดกระเด็น แรงปะทะของอากาศภายนอกหอบเอากลิ่นอายของสนิมดาบและไอสังหารเข้ามาฟุ้งกระจายจนกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วอ่อนที่กำลังดริปอยู่แทบเสียรส ชายร่างยักษ์ในชุดเกราะเหล็กกล้าที่ดูผ่านศึกมาอย่างโชกโชนก้าวเข้ามา เขากวาดสายตาดุร้ายไปทั่วร้าน ก่อนจะหยุดลงที่ดิฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวง “แม่ค้า... เจ้าคือผู้ที่ครอบครอง ‘ของสิ่งนั้น’ ใช่หรือไม่?” เสียงของเขาแหบพร่าและกดต่ำ เป็นน้ำเสียงของคนที่ไม่ได้นอนมาหลายคืน อัศวินพเนจรชักดาบยาวที่เปื้อนคราบดินออกมาปักลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวที่เซร่าเพิ่งเช็ดจนสะอาดเอี่ยม เอลฟ์สาวที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ขยับตัวอย่างรวดเร็ว มือเรียวของเธอวางลงบนด้ามธนูที่สะพายอยู่ข้างกายทันที แต่ดิฉันยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามไว้ “แขกท่านนี้คะ... ที่นี่คือคาเฟ่ ไม่ใช่สนามรบนะคะ การใช้ดาบปักลงบนโต๊ะที่ทำด้วยความรัก เป็นการเสียมารยาทอย่างแรงเลยค่ะ” ดิฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แม้ในใจจะเริ่มประเมินความเสียหายของเนื้อไม้แล้วก็ตาม “ข้าไม่สนใจกฎเกณฑ์ของที่นี่!” เขาตะคอก พลางจ้องมาที่เค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มที่ยังเหลืออยู่บนจานของเด็กหญิงคนนั้น “ข้าต้องการพลัง... พลังที่จะทำให้ข้าไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากแผลเก่าอีกต่อไป มีคนบอกว่าขนมที่นี่เยียวยาได้แม้กระทั่งความตาย... ถ้าข้ากินมันเข้าไป มันจะทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นจนล้มล้างคำสาปได้ใช่ไหม!” เขากำลังสับสน... ความเจ็บปวดจากบาดแผลทางกายและทางใจที่กัดกินมานานทำให้เขาพยายามหาทางออกที่ผิดพลาด ดิฉันเดินอ้อมเคาน์เตอร์ไปอย่างใจเย็น กลิ่นกาแฟที่ดิฉันเพิ่งรินใส่แก้วเซรามิกเคลือบสีฟ้าอ่อนโชยไปแตะจมูกของเขา ความร้อนระอุของน้ำและกลิ่นหอมของผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ที่แฝงอยู่ในเมล็ดกาแฟทำให้ท่าทางเกรี้ยวกราดของชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง “ความแข็งแกร่งที่แท้จริง ไม่ได้เกิดจากการปราศจากความเจ็บปวดหรอกนะคะ” ดิฉันวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเขา “แต่เกิดจากการยอมรับว่าวันนี้เราอ่อนแออย่างไร และยังสามารถหาความสุขเล็กๆ น้อยๆ ได้อย่างไรต่างหากค่ะ” อัศวินพเนจรมองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าของดิฉัน ความลังเลฉายชัดอยู่ในดวงตาที่เหนื่อยล้า เขาค่อยๆ ปล่อยมือจากด้ามดาบ แล้วหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบช้าๆ กลิ่นควันหอมกรุ่นค่อยๆ เกลี่ยความขมขื่นในใจเขาให้จางลง เหมือนกับหมอกยามเช้าที่ถูกแสงแดดส่องกระทบ เขานิ่งไปนาน ก่อนจะตักเค้กช็อกโกแลตที่เด็กน้อยเลื่อนมาให้เข้าปาก ความหวานละมุนที่ละลายในปากทำให้หัวไหล่ที่เกร็งค้างของเขาค่อยๆ ทรุดตัวลงอย่างผ่อนคลาย อัศวินที่เคยดุดันเริ่มมีหยดน้ำตาใสๆ ไหลรินออกมาจากดวงตาคู่ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน “รสชาตินี้... ข้าลืมไปแล้วว่าความสงบเป็นอย่างไร” เขาพึมพำ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังเคลิบเคลิ้มกับรสสัมผัส พื้นร้านก็เกิดการสั่นสะเทือนเบาๆ เหมือนมีสิ่งของชิ้นใหญ่กำลังกระแทกจากด้านล่าง เด็กหญิงปริศนาคนเดิมที่ดูเหมือนจะกินเค้กเสร็จแล้ว เธอลุกขึ้นยืนจ้องมองไปยังรอยแยกเล็กๆ ที่เริ่มปรากฏขึ้นบนพื้นไม้ใกล้ๆ กับโต๊ะที่อัศวินนั่งอยู่ “พวกเขามาแล้วค่ะคุณริน” เด็กน้อยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “สิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้ดิน... สิ่งที่ต้องการ ‘ความหวาน’ จากคนแปลกหน้ามาเป็นเวลานาน” ฉับพลันนั้น ดาบที่ปักอยู่บนโต๊ะก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะแรงแผ่นดินไหว แต่เหมือนมีพลังงานลึกลับบางอย่างกำลังดูดกลืนเหล็กกล้าเข้าไป อัศวินพเนจรเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่เซร่ากระโดดข้ามเคาน์เตอร์มาดึงแขนดิฉันไว้ ดวงตาสีเขียวมรกตของเอลฟ์สาวสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ริน! อย่าแตะพื้นตรงนั้นเด็ดขาด! มันไม่ใช่แค่เวทมนตร์ธรรมดาแล้ว...” เสียงกรีดร้องแหลมเล็กดังก้องมาจากใต้ดิน พร้อมกับเงาสีดำสนิทที่ค่อยๆ แทรกตัวขึ้นมาจากรอยแยกของไม้พื้น รูปร่างของมันบิดเบี้ยวและไม่มีรูปทรง แต่มันกลับยื่นหนวดสีดำมืดมุ่งตรงไปยังแก้วกาแฟที่อัศวินเพิ่งดื่มไปครึ่งหนึ่ง เหมือนกับว่า... กลิ่นอายความเจ็บปวดที่เจืออยู่ในกาแฟนั้น คืออาหารอันโอชะที่พวกมันเฝ้ารอมานานหลายร้อยปี ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกลิ่นอายความลึกลับไปกับเบเกอรี่ในวันนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ