แขกพิเศษจากต่างแดน

“ถ้าคุณยังเทน้ำร้อนลงไปในจังหวะที่เร็วเกินไปแบบนั้น กาแฟดริปแก้วนี้ก็คงไม่ต่างอะไรกับน้ำล้างเท้าหรอกค่ะท่านดยุค” รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เมล็ดกาแฟคั่วบ่มพิเศษในกรวยดริป เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นถึงแม่ทัพผู้เกรียงไกร แต่บัดนี้กลับมานั่งหลังขดหลังแข็งพยายามคุมจังหวะการรินน้ำร้อนอย่างตั้งใจ ดยุคอาเธอร์ชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาว พลางลดกาน้ำทองเหลืองลง “ข้าพยายามแล้วริน แต่มือที่เคยจับดาบสังหารศัตรูมานับพันกลับไม่ยอมเชื่อฟังเพียงเพราะต้องมาคุมหยดน้ำที่ตกลงบนผงกาแฟพวกนี้” เขาบ่นอุบ แต่แววตาที่มองไปยังรินกลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศในคาเฟ่หลังเล็กชายป่าไร้ชื่อยามบ่ายวันนี้ค่อนข้างเงียบสงบ เซร่า เอลฟ์สาวพนักงานพาร์ทไทม์ผู้เคร่งขรึม กำลังเช็ดถูเคาน์เตอร์ไม้ด้วยท่าทีเชื่องช้า ดวงตาเรียวคมของเธอมักจะชำเลืองมองออกไปทางประตูไม้บานใหญ่เป็นระยะ เหมือนกำลังรอคอยบางอย่างที่เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าจะมาถึงหรือไม่ *กริ๊ง...* เสียงระฆังเหนือประตูไม่ได้ดังขึ้น แต่เป็นแรงอัดอากาศที่ผิดปกติซึ่งพุ่งเข้ามาภายในร้านจนกาแฟในเหยือกสั่นไหว รินขมวดคิ้วแน่น เธอวางช้อนเงินในมือลงบนจานรองกระเบื้องเสียงดังเคร้ง ก่อนจะหันไปทางประตูที่บัดนี้ปรากฏเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมผ้าลินินสีซีด สวมหมวกปีกกว้างที่ปิดบังใบหน้าส่วนบนไว้เกือบมิด “ยินดีต้อนรับค่ะ...” รินทักทายตามมารยาท แต่ประโยคของเธอขาดช่วงลงเมื่อกลิ่นจางๆ ของดอกไม้ป่าแห้งและไอเย็นจากหุบเขาที่ไกลโพ้นโชยมาแตะจมูก กลิ่นนี้... กลิ่นที่เธอจำได้แม่นยำแม้จะผ่านไปกี่ปีก็ตาม ร่างนั้นค่อยๆ ก้าวเข้ามาในร้าน รองเท้าบูทหนังเก่าคร่ำส่งเสียงดังเป็นจังหวะหนักแน่น เขาหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ก่อนจะค่อยๆ ถอดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านโหนกแก้มซ้าย ดวงตาสีอำพันคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบๆ ร้าน ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ริน “ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอร้านเบเกอรี่ที่กลิ่นหอมเหมือนบ้าน... อยู่ในพิกัดที่ไร้ชื่อแบบนี้” ชายแปลกหน้าเอ่ย เสียงของเขาแหบพร่าเหมือนคนที่ดื่มน้ำน้อยมานานหลายเดือน แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกถวิลหาอย่างประหลาด รินนิ่งอึ้ง มือที่จับผ้ากันเปื้อนไว้แน่นเริ่มสั่นเล็กน้อย “เอเลียส?” เซร่าที่กำลังเช็ดเคาน์เตอร์อยู่ชะงักค้าง เอลฟ์สาวหันมามองชายผู้นี้ด้วยแววตาระแวดระวัง ทันใดนั้น ดยุคอาเธอร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือขวาของเขากุมไปที่ด้ามดาบที่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ แม้ในร้านนี้จะไม่มีอาวุธจริง แต่ท่าทีของเขาก็บ่งบอกถึงอันตรายที่เขาสัมผัสได้ “เจ้าเป็นใคร” ดยุคถาม เสียงกดต่ำลงอย่างระแวดระวัง “และทำไมเจ้าถึงรู้ชื่อของเธอ” เอเลียสไม่ได้หันไปมองดยุค เขาเพียงแต่ส่งยิ้มบางๆ ที่ดูขมขื่นให้ริน “ไม่ได้พบกันนานเลยนะ... ริน การเดินทางของฉันจบลงที่นี่แล้วสินะ” รินกลืนน้ำลายลงคอ กลิ่นกาแฟที่เธอดริปไว้เมื่อครู่ดูเหมือนจะจางหายไปแทนที่ด้วยบรรยากาศกดดันที่เริ่มก่อตัวขึ้น เธอรู้ดีว่าการปรากฏตัวของเอเลียส เพื่อนเก่าสมัยที่เธอยังฝึกงานในเมืองหลวง ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน โดยเฉพาะเมื่อเขาสวมแหวนตราประทับที่สลักรูปตราประจำตระกูลที่สาบสูญไปแล้วบนนิ้วนางข้างซ้ายนั่น “เลิกเล่นตลกเถอะค่ะเอเลียส” รินเค้นเสียง “คุณไม่ได้เดินทางมาที่นี่เพื่อแวะดื่มกาแฟแค่แก้วเดียวหรอก ใช่ไหม?” เอเลียสขยับยิ้มกว้างขึ้น แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่สดใส เขายื่นมือที่สวมถุงมือหนังออกมาวางบนเคาน์เตอร์เบาๆ ทันใดนั้น เงาดำประหลาดก็พุ่งออกมาจากใต้โต๊ะคาเฟ่ ลามไปตามพื้นไม้ราวกับน้ำหมึกที่หยดลงในแก้วน้ำ “ฉันไม่ได้มาเพื่อดื่มกาแฟริน” เอเลียสกล่าว เสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนไปจนฟังดูเหมือนมีเสียงซ้อนทับกันหลายชั้น “ฉันมาเพื่อทวงคืน 'สูตรลับ' ที่เธอขโมยไปจากห้องทดลองของตระกูลเรา... ก่อนที่โลกใบนี้จะล่มสลายลงเพราะขนมหวานที่เธอตั้งใจอบให้คนพวกนี้กิน” บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปในฉับพลัน กลิ่นหอมของอบเชยและน้ำตาลไหม้ถูกกลบด้วยกลิ่นกำมะถันจางๆ เซร่าร่ายเวทมนตร์พิทักษ์ขึ้นรอบตัว ดยุคอาเธอร์เตรียมตัวพุ่งเข้าหา แต่รินกลับทำเพียงแค่หยิบกาน้ำร้อนขึ้นมาอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามคุมสติไม่ให้สั่นไหว “ถ้าอยากได้สูตรนั้นคืน ก็ต้องดื่มกาแฟแก้วนี้ให้หมดก่อนค่ะเอเลียส” รินเอ่ย พลางเทกาแฟร้อนลงในถ้วยเซรามิกสีขาวบริสุทธิ์ “เพราะนี่คือแก้วสุดท้ายที่จะทำให้คุณได้สติ... ก่อนที่ฉันจะต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่น่าเสียดายที่สุดในชีวิต” เอเลียสมองถ้วยกาแฟนั้นสลับกับสายตาของริน เขายื่นมือออกไปรับ แต่ในจังหวะที่ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกัน เสียงกรีดร้องของวิญญาณจากมิติคู่ขนานก็ดังสนั่นไปทั่วป่าไร้ชื่อ รินมองลึกลงไปในดวงตาของเพื่อนเก่าและพบว่า... ร่างกายของเอเลียสไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่สิ่งที่ตามเขามาด้วย... คือกองทัพแห่งความหิวโหยที่ถูกผนึกไว้ใต้ความทรงจำของเธอเอง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ความหวานปะทะกับความขัดแย้งในตอนนี้ไปกับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ