จดหมายจากอดีต

“ท่านดยุค... ถ้าท่านยังไม่หยุดเอาเหรียญตราแม่ทัพมาวางทับบนโต๊ะไม้โอ๊คของฉันเพื่อกั้นอาณาเขตประชุมลับละก็ ดิฉันจะคิดค่าเช่าที่เพิ่มเป็นเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มอีกสองชิ้นนะคะ” รินวางกาน้ำร้อนคอห่านลงบนฐานรองด้วยจังหวะที่หนักแน่นพอจะเรียกสติชายวัยกลางคนที่กำลังทำหน้าเครียดเคร่งอยู่หลังกองเอกสารขีดเขียนด้วยอักขระโบราณ เซร่าที่ยืนขัดเงาถ้วยเซรามิกอยู่ข้างเคาน์เตอร์เหลือบตามองด้วยหางตา ริมฝีปากเรียวบางของเอลฟ์สาวเหยียดตรงอย่างไม่สบอารมณ์ “ที่นี่คือคาเฟ่ ไม่ใช่ฐานทัพหน้าค่ะท่านอาเธอร์” เซร่าเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “ถ้าท่านยังทำตัวเหมือนกำลังวางแผนรบในป่าละเมาะแบบนี้ รินคงต้องเปลี่ยนเมนูของท่านเป็นน้ำเปล่าผสมเกลือแร่แทนชากุหลาบแล้วล่ะค่ะ” อาเธอร์ชะงักมือที่กำลังชี้จุดบนแผนที่ ดวงตาที่ผ่านการมองความตายมานับครั้งไม่ถ้วนอ่อนแสงลงเมื่อเห็นรินวางแก้วกาแฟดริปที่เพิ่งกลั่นเสร็จลงตรงหน้า กลิ่นหอมฟุ้งของเมล็ดกาแฟคั่วบดสายพันธุ์จากดินแดนห่างไกลลอยอบอวล แทรกซึมผ่านความตึงเครียดในอากาศจนชายหนุ่มต้องยอมถอนหายใจยาว “ขออภัยครับ... เอ้อ หมายถึง ขออภัยด้วยครับคุณริน” เขาเผลอใช้สรรพนามผิดจังหวะเล็กน้อยก่อนจะรีบแก้ตัว “ความคุ้นชินมันตัดไม่ขาดจริงๆ แต่ที่ผมต้องเร่งรีบขนาดนี้ เพราะรายงานจากหน่วยลาดตระเวนชายป่าพบ ‘ร่องรอย’ ที่น่าสงสัย” รินนิ่งไป มือที่กำลังเช็ดโต๊ะหยุดชะงัก เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่ความรู้สึกวูบไหวบางอย่างแล่นผ่านใจ “ร่องรอย? ที่ไม่ใช่สัตว์ป่า หรือเผ่าพันธุ์ในแถบนี้งั้นหรือคะ?” อาเธอร์เลื่อนกระดาษแผ่นหนึ่งที่ม้วนไว้อย่างดีออกมาจากใต้แผนที่ มันไม่ใช่กระดาษหนังแบบที่คนในมิตินี้ใช้กัน แต่มันคือกระดาษสมุดโน้ตแบบมีเส้นบรรทัดสีฟ้าจางๆ ที่มุมกระดาษมีคราบกาแฟหกเลอะเทอะเป็นวงกลม รินหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอยื่นมือที่สั่นเทานิดๆ ไปสัมผัสมัน “เราพบมันในโพรงต้นไม้ใกล้ลำธารครับ... มันถูกห่อไว้อย่างดีในถุงพลาสติกใส ซึ่งผมไม่เคยเห็นวัสดุแบบนั้นมาก่อน” รินคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก ลายมือด้วยปากกาลูกลื่นสีน้ำเงินที่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนนั้น ลายมือที่ดูเร่งรีบแต่ยังคงความเป็นระเบียบ เธออ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมาจนน้ำตาคลอเบ้า *‘ถ้าใครก็ตามที่หลงมาอ่านเจอ... ฉันชื่อเมย์นะ ฉันมาที่นี่ได้สี่ปีแล้ว ตอนนี้ฉันอาศัยอยู่หลังหุบเขาเงาจันทร์ พยายามจะทำร้านเบเกอรี่เล็กๆ แต่ที่นี่ไม่มีแป้งสาลีที่มีคุณภาพเลย ถ้าคุณเห็นจดหมายนี้ ช่วยบอกทีว่าคุณจัดการกับเรื่องยีสต์ยังไง... ฉันคิดถึงครัวซองต์ร้อนๆ จนใจจะขาดแล้ว’* “เมย์...” รินพึมพำชื่อนั้นแผ่วเบา ชื่อของเพื่อนร่วมโลกที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจอในที่แห่งนี้ “เซร่า... มีคนอื่นอีกค่ะ มีคนที่เป็นคนเหมือนกับฉัน” เซร่าเดินเข้ามาใกล้ ก้มลงอ่านข้อความบนกระดาษด้วยสายตาที่ซับซ้อน “นั่นอธิบายได้ว่าทำไมช่วงหลังมานี้ ถึงมีข่าวลือเรื่องกลิ่นเนยและแป้งที่หอมอบอวลมาจากทิศเหนือนะคะริน... แต่คนคนนั้นไปทำอะไรอยู่ที่หุบเขาเงาจันทร์? ที่นั่นไม่ใช่ที่ที่มนุษย์ทั่วไปจะอาศัยอยู่ได้โดยไม่มีเวทมนตร์คุ้มครองนะ” “เราต้องไปหาเธอค่ะ” รินตัดสินใจทันที ดวงตามุ่งมั่นของเชฟที่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตาบัดนี้กลับมาลุกโชนอีกครั้ง “ท่านดยุคคะ ดิฉันต้องการแผนที่เส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดไปที่นั่น เดี๋ยวนี้เลยค่ะ” อาเธอร์มองรินด้วยสายตาที่แสดงความกังวล “คุณรู้ไหมว่าเส้นทางนั้นอันตรายแค่ไหน? ถ้าเธอเป็นมนุษย์เหมือนคุณ เธออาจจะไม่ได้โชคดีและมีเวทมนตร์เยียวยาแบบคุณก็ได้นะริน... บางทีเธออาจจะไม่ได้รอการช่วยเหลือ แต่กำลัง ‘ถูกขัง’ อยู่ที่นั่น” บรรยากาศในคาเฟ่ที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นความเย็นเยียบที่มองไม่เห็น รินหยิบถุงใส่คุกกี้ที่อบเสร็จใหม่ขึ้นมาถือไว้แน่น ในขณะที่เซร่าขยับตัวเข้าใกล้รินอย่างระแวดระวัง ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ไม่ได้ดังมานานก็กรีดกรายขึ้นอย่างรุนแรง ประตูบานไม้โอ๊คถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยชายชุดคลุมสีเทาเข้ม เขาไม่ได้ดูเหมือนนักเดินทางที่หลงทาง แต่ดูเหมือนผู้มาเยือนที่ต้องการทวงถามอะไรบางอย่าง บนมือของเขามีถุงกระดาษสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราประทับบนถุงนั้น—มันเป็นตราประทับรูป ‘รวงข้าวสาลี’ ที่เธอเคยออกแบบให้ตัวเองสมัยยังเปิดร้านอยู่ที่กรุงเทพฯ “คุณริน... เจ้าของร้าน ‘เบเกอรี่มิติต่างโลก’ ใช่ไหมครับ?” ชายคนนั้นเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางวางถุงลงบนโต๊ะ “ผมได้รับคำสั่งให้มาส่งสิ่งนี้... จาก ‘เมย์’ ที่คุณกำลังตามหา... แต่ดูเหมือนว่า เธอไม่ได้เขียนจดหมายฉบับนี้ด้วยความเต็มใจหรอกนะ” วินาทีนั้น ความเงียบงันปกคลุมคาเฟ่ไปทั่วทุกทิศทาง เมื่อรินเปิดถุงนั้นออก สิ่งที่เธอพบไม่ใช่ขนมปังหรือแป้ง แต่เป็นกุญแจทองเหลืองเก่าๆ ที่โชกไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง และบันทึกประจำวันของเมย์ที่เขียนด้วยหมึกสีแดงฉานว่า... ‘อย่ามาที่หุบเขาเงาจันทร์... พวกเขาไม่ได้ต้องการเบเกอรี่ แต่พวกเขากำลังรอเชฟคนใหม่เพื่อไปสังเวยมิติคู่ขนาน!’ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ความหวานปะทะกับความขัดแย้งในตอนนี้ไปกับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ