เมื่อความเหงาเข้าแทรก

"ถ้าหากฉันปรุงกาแฟแก้วนี้ให้เข้มข้นจนขมปร่า รสสัมผัสที่ลิ้นจะช่วยกลบความรู้สึกที่กัดกินในใจได้บ้างไหมคะ?" รินพึมพำกับตัวเอง เสียงดริปน้ำร้อนผ่านผงกาแฟคั่วบดละเอียดดังจังหวะสม่ำเสมอในความเงียบงัน แต่สำหรับเธอวันนี้ กลิ่นหอมฟุ้งที่ควรจะมอบความอบอุ่นกลับกลายเป็นเพียงไอระเหยที่ไร้ความหมาย มือของเธอนิ่งค้างอยู่บนกาดริปทองแดง สายตามองผ่านหน้าต่างร้านออกไปสู่ความมืดมิดของชายป่าไร้ชื่อ ความเงียบที่นี่ต่างจากความเงียบของเมืองใหญ่ที่เธอเคยจากมา มันไม่ใช่ความเหงาเพราะความอ้างว้าง แต่มันคือความเหงาที่เกิดจากการไม่หลงเหลือแม้แต่ "ภาพจำ" ของชีวิตเดิม ภาพคอนกรีตสูงเสียดฟ้า ห้องครัวสเตนเลสที่เต็มไปด้วยเสียงตะโกนของลูกมือ และความเร่งรีบที่เคยเป็นดั่งลมหายใจ ทุกอย่างบิดเบี้ยวและเลือนหายไปเหมือนหมอกควัน รินวางกาดริปลงบนฐานไม้ เสียงกระทบเบาๆ นั้นดังสะท้อนอยู่ในอก "คุณริน... เมล็ดกาแฟชุดนี้ยังไม่ได้ผ่านการร่อนละเอียดพอค่ะ" เสียงนุ่มทุ้มของเซร่าดังขึ้นจากด้านหลัง เอลฟ์สาวเดินเข้ามาพร้อมตะกร้าสมุนไพรสด ดวงตาสีมรกตคู่นั้นไม่ได้มองไปที่ผงกาแฟ แต่มองทะลุไปถึงแววตาที่หม่นแสงของริน เซร่าวางตะกร้าลง ก่อนจะขยับเข้าใกล้แล้วหยิบผ้าเช็ดมือสะอาดส่งให้ "วันนี้คุณไม่ได้มีใจให้กับการชงกาแฟเลยนะคะ" เซร่าพูดเรียบๆ แต่แฝงด้วยความห่วงใยที่สัมผัสได้ "มีเรื่องอะไรในอดีตที่รบกวนจิตใจหรือคะ?" "แค่... คิดถึงสิ่งที่ไม่มีวันหวนกลับมาน่ะค่ะ" รินยิ้มบาง แต่เป็นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "บางทีฉันก็สงสัยว่า ตัวตนของฉันที่นั่น กับตัวตนของฉันที่นี่ ใครกันแน่ที่เป็นเพียงภาพฝัน" ก่อนที่เซร่าจะได้ตอบ ประตูกระจกของร้านก็ถูกผลักออกพร้อมเสียงกระดิ่งลมที่สั่นไหวเบาๆ ดยุคอาเธอร์ก้าวเข้ามาในร้าน เขายังคงสวมชุดคลุมตัวยาวที่ดูขัดกับบรรยากาศคาเฟ่ ทว่าวันนี้ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมดูผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด เขาไม่รอให้ใครทัก เดินตรงมาที่เคาน์เตอร์แล้ววางถุงผ้าใบเล็กๆ ลง "วันนี้มีคนฝากข้อความมาให้คุณ" ดยุคกล่าวพลางนั่งลงบนเก้าอี้บาร์ไม้ที่เขาชอบใช้เป็นประจำ "ไม่ใช่จดหมาย แต่เป็นวัตถุดิบ... พวกเขาบอกว่าถ้าเป็นคุณ น่าจะทำอะไรที่ 'เยียวยา' จิตใจได้" รินหยิบถุงผ้าใบนั้นขึ้นมาเปิดดู ข้างในคือผลเบอร์รี่สีม่วงเข้มที่เรืองแสงอ่อนๆ มันคือ 'น้ำตาแห่งดารา' ผลไม้หายากที่พบได้เฉพาะบนยอดเขาสูงที่สุดของมิตินี้ ซึ่งเป็นที่ที่คนในอดีตของเธอเคยมอบให้ในฝันก่อนที่เธอจะทะลุมิติมา "คุณรินคะ" ดยุคจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "แม่ทัพอย่างผมอาจจะไม่ได้มีความรู้เรื่องเบเกอรี่มากนัก แต่ผมรู้ดีว่าเมื่อไหร่ที่ทหารต้องการพักรบ ไม่ใช่เพราะพวกเขาอ่อนแอ แต่เพราะพวกเขาแบกรับความทรงจำมากเกินไป การวางมันลงบ้าง... ไม่ได้แปลว่าคุณลืมมันไปหรอกนะคะ" ประโยคนั้นของชายผู้แข็งแกร่งทำให้กำแพงในใจของรินพังทลายลงเงียบๆ เธอเริ่มลงมือคัดแยกเบอร์รี่อย่างใจเย็น กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวเริ่มอบอวลไปทั่วร้าน เซร่าช่วยร่อนแป้งอย่างเป็นจังหวะ ดยุคนั่งนิ่งปล่อยให้บรรยากาศพาไป รินอบเค้กสูตรพิเศษที่ใส่ 'น้ำตาแห่งดารา' ลงไปจนได้เนื้อสัมผัสนุ่มละมุนสีม่วงอ่อน ขณะที่ทุกคนกำลังดื่มด่ำกับความหวานที่ช่วยปลอบประโลมหัวใจ รินก็วางจานเค้กชิ้นสุดท้ายลงบนโต๊ะ เธอรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยความโหยหาในใจออกไปส่วนหนึ่ง แต่ทว่า... ทันทีที่เธอหันกลับมาที่เคาน์เตอร์ เสียงลมที่พัดผ่านชายป่าก็เปลี่ยนไปอย่างเฉียบพลัน ท้องฟ้าด้านนอกร้านที่ควรจะมืดสนิท กลับเกิดรอยร้าวสีทองราวกับแก้วที่กำลังแตกสลาย มันเป็นช่องว่างมิติที่เปิดออกโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย และไม่ใช่แค่รอยร้าวธรรมดา... เพราะสิ่งที่ก้าวออกมาจากช่องว่างนั้นคือหญิงสาวในชุดเชฟเบเกอรี่แบบเดียวกับที่เธอเคยใส่เป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว หญิงสาวคนนั้นหันมามองริน ใบหน้าของเธอคือใบหน้าเดียวกับรินทุกประการ ก่อนที่ร่างจำลองนั้นจะยื่นมือมาแตะที่หน้าต่างร้านแล้วเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ริน... ถึงเวลาที่คุณต้องกลับไปรับผิดชอบความผิดที่ทิ้งไว้แล้วค่ะ" ความอบอุ่นจากเค้กในมือของรินเย็นเยียบลงทันที พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกที่ไม่ได้รับเชิญที่ดูเหมือนจะลากอดีตที่เธอพยายามลืมกลับมาทำลายความสงบสุขตรงหน้าเธออย่างโหดร้าย ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ความหวานปะทะกับความขัดแย้งในตอนนี้ไปกับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ