วิกฤตวัถุดิบขาดแคลน

"อย่าขยับค่ะ!" เสียงของเซร่าดังเฉียบขาดดุจคมดาบที่พุ่งออกจากฝัก ร่างสูงโปร่งของเอลฟ์สาวพุ่งเข้ามาคว้าต้นแขนของรินไว้แน่นจนอีกฝ่ายเซถลาไปด้านหลัง ปลายธนูที่ทำจากไม้พยุงสีซีดถูกง้างขึ้นพร้อมเล็งไปยังพุ่มไม้หนาทึบที่สั่นไหวอยู่เบื้องหน้าไม่ถึงสามช่วงตัว กลิ่นอายของสัตว์ป่าที่คุ้นเคยกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะจมูก รินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงจากการเกือบเหยียบเข้ากับกับดักธรรมชาติ "เบอร์รี่พวกนั้น... มันอยู่แค่ตรงนั้นเองนะคะเซร่า อีกนิดเดียวเราก็จะได้สตอเบอร์รี่ป่ามาทำทาร์ตในงานเทศกาลแล้ว" รินกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังคงความดื้อรั้นเอาไว้ "งานเทศกาลน่ะเรื่องรองค่ะริน" เซร่าลดธนูลงเพียงเล็กน้อย แต่สายตายังคงกราดมองไปรอบๆ ป่าสนที่เงียบสงัดผิดปกติ "ความตายที่ไร้กลิ่นอายเวทมนตร์กำลังจ้องมองเราอยู่ และถ้าคุณยังเดินซุ่มซ่ามเข้าไปแบบนั้น ต่อให้คุณทำเค้กที่อร่อยที่สุดในโลกได้ แต่คุณก็ไม่มีชีวิตอยู่มาเสิร์ฟมันหรอกนะคะ" รินเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าคำเตือนของเอลฟ์สาวนั้นคือความหวังดี ในคาเฟ่เล็กๆ ของเธอ วัตถุดิบทุกอย่างเหมือนมีชีวิต แต่วันนี้... เมื่อสตอเบอร์รี่ป่าสายพันธุ์สุดท้ายที่เธอต้องการขาดแคลนอย่างหนักจนต้องบุกเข้ามายัง 'เขตป่าเงาทมิฬ' เธอก็เริ่มตระหนักว่าโลกใบนี้ไม่ได้ใจดีกับเชฟมือสมัครเล่นเสมอไป "ฉันแค่ไม่อยากให้ลูกค้าต้องผิดหวัง" รินกล่าวเบาๆ ขณะมองไปยังกอสตอเบอร์รี่สีแดงสดที่ขึ้นอยู่บนเนินดินหลังกลุ่มพุ่มไม้หนาม "ดยุคอาเธอร์บอกว่าท่านจะพาแขกสำคัญมาในวันพรุ่งนี้... ฉันอยากให้พวกเขาได้รับรสชาติที่ทำให้ใจสงบที่สุด" เซร่าหันมามองริน สายตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนใจแกมเอ็นดู "คุณนี่มัน... ไม่ห่วงชีวิตตัวเองบ้างเลยนะคะ เชฟ" เอลฟ์สาวขยับตัวนำหน้าทันที เธอใช้มีดสั้นเล่มบางเฉือนกิ่งไม้ที่ขวางทางออกอย่างเงียบเชียบ ทุกย่างก้าวของเซร่าเบาราวกับขนนก ต่างจากรินที่พยายามเดินตามให้แนบเนียนที่สุด พวกเธอฝ่าดงหนามและไอหมอกที่ดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็มาถึงหน้าเนินดินที่มีกอสตอเบอร์รี่ผลสีแดงก่ำขนาดเท่ากำปั้นเด็กวางตัวอยู่ "สวยจังเลยค่ะ" รินเผลออุทานออกมา กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวจางๆ กระจายอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่กลิ่นธรรมดา แต่เป็นกลิ่นของความสดใหม่ที่ถูกหล่อเลี้ยงด้วยพลังงานบริสุทธิ์ของผืนป่าแห่งนี้ ทว่า ในขณะที่รินกำลังจะก้มลงเก็บผลไม้ ดวงตาของเซร่ากลับเบิกกว้าง เธอคว้าตัวรินให้หมอบลงกับพื้นดินชื้นแฉะทันที ก่อนที่เงาขนาดมหึมาจะพาดผ่านร่างของพวกเธอไป แผ่นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนเบาๆ พร้อมกับเสียงครางต่ำที่ดังก้องอยู่ในมวลอากาศ ไม่ใช่สัตว์ป่า ไม่ใช่มอนสเตอร์ทั่วไป แต่เป็นบางอย่างที่แก่เก่าและตื่นขึ้นจากการหลับใหล "นั่นไม่ใช่เบอร์รี่ธรรมดา" เซร่ากระซิบข้างหูริน เสียงนั้นสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "มันคือเครื่องเซ่นไหว้ของ 'ผู้พิทักษ์ทวิภพ'... ริน เราต้องถอยเดี๋ยวนี้ค่ะ!" รินมองไปที่ผลสตอเบอร์รี่เหล่านั้นอีกครั้ง คราวนี้เธอเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ใบไม้สีเข้ม เส้นใยสีทองที่พันเกี่ยวรัดรอบรากของต้นเบอร์รี่กำลังส่องแสงวูบวาบตามจังหวะการหายใจของสัตว์ร้ายที่กำลังขยับเข้ามาใกล้ ทันใดนั้นเอง กิ่งไม้ใหญ่ด้านหลังพวกเธอก็หักสะบั้นลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เหมือนกับโลหะกระทบกับหินดังขึ้นเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจสั่งการ "พวกเจ้า... กำลังจะขโมยของที่ข้าเฝ้ารักษามานับศตวรรษอย่างนั้นหรือ?" ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะที่ดูเก่าคร่ำคร่าปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด นัยน์ตาสีฟ้าเย็นเยียบภายใต้หมวกเหล็กจ้องเขม็งมาที่รินและเซร่า มือขวาของเขากุมด้ามดาบที่ยังไม่ถูกชักออกมา แต่เพียงแค่แรงกดดันจากจิตสังหารก็ทำให้รินแทบหายใจไม่ออก เซร่าทรุดตัวลงคุกเข่าทันทีโดยไม่ลังเล เธอขวางหน้าเชฟสาวไว้พร้อมกับก้มศีรษะลงต่ำ "ท่านแม่ทัพนิรนาม... เราไม่ได้มาเพื่อปล้นชิง แต่มาเพื่อสิ่งที่จะเยียวยาจิตใจที่แตกสลายของท่าน!" รินเบิกตากว้าง เธอไม่เข้าใจความหมายของเซร่า แต่เมื่อเห็นดาบที่สั่นไหวอยู่ในฝักของชายตรงหน้า เธอกลับรู้สึกถึง 'ความโหยหา' ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราดนั้น ความโหยหาที่คล้ายคลึงกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มในยามที่คนเราต้องการการปลอบประโลมที่สุด รินตัดสินใจก้าวออกมาจากหลังเซร่า มือของเธอสั่นเทาแต่เธอก็คว้าเอาขวดแก้วเล็กๆ ที่บรรจุ 'ผงกาแฟคั่วพิเศษ' ออกมาวางไว้ตรงหน้า "ถ้าคุณต้องการการเยียวยา... ฉันขอแลกด้วยสิ่งนี้ค่ะ" ชายในชุดเกราะชะงัก ดาบที่กำลังจะถูกชักออกมาหยุดนิ่งสนิท ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนยาวนาน เขาก้มลงมองขวดแก้วใบเล็ก ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองรินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความเกลียดชังกลายเป็นความประหลาดใจอย่างรุนแรง "เจ้า... เจ้ามีกลิ่นของ 'นาง' อยู่ในตัว" เขากล่าวเสียงแหบแห้ง ก่อนที่หน้ากากเหล็กจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่รินจำได้แม่นยำจากภาพวาดในห้องสมุดหลวง... ใบหน้าของบุคคลที่ควรจะสิ้นพระชนม์ไปแล้วเมื่อร้อยปีก่อน! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาแห่งการเสี่ยงตายในครั้งนี้กับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ