ลูกค้าจากอาณาจักรศัตรู

"ท่านคิดว่าถ้วยกาแฟใบนี้... จะซ่อนพิษร้ายได้ลึกแค่ไหนกันคะ?" รินเอ่ยถามพลางบรรจงวางถ้วยเซรามิกสีครีมลงตรงหน้าชายแปลกหน้าที่เพิ่งก้าวเข้ามาในร้าน ผิวของเขาซีดเผือดราวกับคนไม่ได้โดนแสงแดดมานานนับปี ดวงตาคมกริบสีเทาหม่นกวาดมองไปรอบคาเฟ่ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงตาของเธอ บรรยากาศภายในร้านที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นเนยสดและวานิลลาดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงทันที ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาเพียงแต่มองควันสีขาวที่กรุ่นขึ้นจากถ้วยกาแฟดริปเมล็ดพันธุ์พิเศษที่รินเพิ่งคั่วเองกับมือ ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทขยับจับหูถ้วยอย่างแผ่วเบา "ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับนักฆ่าหรอกนะ" เซร่าซึ่งยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ขยับตัวเล็กน้อย มือของเธอเอื้อมไปแตะด้ามธนูที่สะพายอยู่ด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาของเอลฟ์สาวคมปลาบราวกับจะมองทะลุผ่านเสื้อคลุมตัวโคร่งของแขกผู้มาเยือนไปถึงอาวุธที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้านั้น "ข้าแค่คนเดินทางที่หลงทางและหิวโหย" ชายแปลกหน้าเอ่ยเสียงแหบพร่า น้ำเสียงนั้นราบเรียบจนน่าขนลุก "และได้ยินมาว่า... กาแฟที่นี่เยียวยาได้แม้กระทั่งวิญญาณที่แปดเปื้อน ไม่ใช่หรือ?" รินยิ้มบางๆ เธอยังคงยืนนิ่ง ไม่ขยับถอยหลังแม้แต่นิ้วเดียว เธอรับรู้ได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวชายผู้นี้ มันไม่ใช่ไอเย็นจากน้ำแข็ง แต่มันคือไอเย็นจากกลิ่นอายของสงครามและดินแดนแห่งความตายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของชายป่าไร้ชื่อ ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด ดยุคอาเธอร์ที่นั่งอ่านรายงานอยู่มุมร้านก็ขยับตัว เขาไม่ได้ละสายตาจากเอกสารในมือ แต่รังสีอำนาจบางอย่างที่แผ่ออกมาทำให้ชายแปลกหน้าคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง "กาแฟของรินไม่ชอบให้ใครดื่มด้วยใจที่เป็นศัตรูหรอกนะ ท่านนักเดินทาง" ดยุคอาเธอร์กล่าวเรียบๆ โดยไม่เงยหน้า "ถ้าท่านมีภารกิจอื่นที่ไม่ใช่การดื่มด่ำกับรสชาติของความสุข ข้าแนะนำให้ท่านรีบจิบให้หมดแล้วจากไป ก่อนที่รสขมของเมล็ดกาแฟจะกลายเป็นความขมขื่นในลำคอของท่านเสียก่อน" ชายแปลกหน้าเงยหน้าขึ้นจ้องมองดยุคอาเธอร์ นัยน์ตาสีเทาหม่นนั้นสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะกลับมานิ่งสนิท เขาจรดริมฝีปากลงบนขอบถ้วย จิบน้ำสีเข้มนั้นเข้าไปช้าๆ รสชาติที่สัมผัสลิ้นไม่ได้มีความขมของพิษหรือความแสบร้อนของไสยศาสตร์ แต่มันคือน้ำรสเลิศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความอบอุ่น ความปลอดภัย และภาพของทุ่งดอกไม้ที่เขาไม่ได้เห็นมานานหลายทศวรรษ รินสังเกตเห็นมือที่สวมถุงมือหนังของเขาสั่นระริก "รสชาติเป็นอย่างไรบ้างคะ?" รินถามเสียงนุ่มนวล "มัน... น่าหงุดหงิด" เขาตอบพลางวางถ้วยลง เสียงกระทบโต๊ะเบาหวิว "มันทำให้ข้าเกือบลืมไปว่า ข้ามาที่นี่เพื่ออะไร" "สิ่งที่ท่านตามหา อาจจะไม่ใช่ชัยชนะในสงครามหรือความลับของอาณาจักรคู่ขนานหรอกค่ะ" รินก้าวเข้าไปใกล้ แววตาของเธอสะท้อนความเห็นอกเห็นใจอย่างแท้จริง "บางครั้ง ความว่างเปล่าในใจคนเรา ก็แค่ต้องการความหวานจากขนมเค้กสักชิ้น เพื่อให้ลืมความขมขื่นที่สะสมมานานเท่านั้นเอง" เธอหันไปหยิบจานเค้กสตอเบอร์รี่สูตรพิเศษที่เซร่าเตรียมไว้ให้สำหรับลูกค้าที่ดูเหมือนจะ 'หลงทาง' ทางจิตวิญญาณ เค้กเนื้อนุ่มฟูสีแดงสดจากสตอเบอร์รี่ป่าตัดกับครีมสดสีขาวนวล ถูกวางลงตรงหน้าเขา ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง เขาไม่ได้หยิบช้อนขึ้นมาทันที แต่กลับจ้องมองเค้กชิ้นนั้นราวกับมันเป็นสิ่งล้ำค่าที่เขาไม่คู่ควร ทันใดนั้น เสียงกริ่งที่ประตูหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของทหารลาดตระเวนจากอาณาจักรศัตรูที่มาพร้อมกับอาวุธครบมือ พวกเขากวาดสายตาเข้ามาในร้าน ก่อนจะหยุดกึกเมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงนั้น "พบตัวแล้ว! ท่านแม่ทัพคีธ กลับไปกับพวกเราเดี๋ยวนี้!" หัวหน้าทหารตะโกนลั่น พร้อมกับชักดาบเลเซอร์ออกมา ความเงียบสงบในคาเฟ่ถูกทำลายลงในพริบตา รินถอนหายใจยาวพลางมองไปที่เค้กที่ยังไม่ได้ถูกตัดของเธอ ก่อนจะเงยหน้ามองชายแปลกหน้าหรือ 'ท่านแม่ทัพคีธ' ที่บัดนี้กำลังลุกขึ้นยืนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากตอนแรกอย่างสิ้นเชิง เขากดมือลงบนโต๊ะไม้ของรินแน่นจนไม้ลั่นเปรี๊ยะ ก่อนจะกระซิบออกมาด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสามคน "ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อดื่มกาแฟ... แต่ข้ามาที่นี่ เพื่อขอที่ลี้ภัยในฐานะผู้ทรยศต่ออาณาจักรของตัวเอง" รินมองไปยังดาบของทหารที่พุ่งตรงเข้ามาทางประตูร้าน ขณะที่เซร่าเริ่มวาดมือเตรียมร่ายเวทป้องกัน และดาบของดยุคอาเธอร์ก็ถูกดึงออกจากฝักพร้อมความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาแห่งการตัดสินใจครั้งสำคัญไปกับเบเกอรี่ในวันนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ