เทศกาลชมจันทร์กลางคาเฟ่

"ถ้าท่านยังขยับกระบี่ในมือไม่หยุดแบบนั้น เกรงว่าเมอแรงค์ในจานจะแตกละเอียดก่อนที่ท่านจะได้ลิ้มรสฝีมือข้าเสียอีกนะคะ ท่านอาเธอร์" รินเอ่ยขึ้นพร้อมกับวางถาดไม้ลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาว เสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความนัยที่ทำให้บุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเข้มชะงักมือทันที เขาไม่ได้อยู่ในชุดแม่ทัพเต็มยศ แต่การวางตัวที่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตยังคงหลงเหลืออยู่ แม้ในคาเฟ่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของแป้งอบใหม่ก็ตาม ดยุคอาเธอร์วางมือจากด้ามกระบี่ข้างกาย เขาสบตาหญิงสาวเจ้าของร้านด้วยสายตาที่ซับซ้อน ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว "ข้าขออภัย... ริน ความเคยชินมันน่ากลัวกว่ากองทัพปีศาจเสียอีก" "ความเคยชินแก้ได้ด้วยความหอมของกาแฟดริปค่ะ" รินยิ้มบางๆ พลางหยิบกาดริปทองแดงขึ้นมาบรรจงรินน้ำร้อนผ่านผงกาแฟคั่วบดละเอียด กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วคาเฟ่ราวกับเวทมนตร์ที่ช่วยปลดล็อกความตึงเครียดของทุกคนในร้าน เซร่า ซึ่งยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์พยักหน้าเงียบๆ มือเรียวบางของเอลฟ์สาวขยับตกแต่งเค้กสตอเบอร์รี่อย่างประณีต สายตาของเธอกวาดมองไปรอบร้านที่ตอนนี้เต็มไปด้วยแขกเหรื่อหลากหลายเผ่าพันธุ์ ทั้งชาวบ้านจากหมู่บ้านชายป่า พ่อค้าเร่ และกลุ่มนักผจญภัยที่สละอาวุธวางไว้หน้าประตูตามกฎเหล็กของร้าน วันนี้คือคืนวันเพ็ญดารา เทศกาลชมจันทร์ที่ชาวเมืองเชื่อว่าเงาของจันทร์จะสะท้อนความปรารถนาในใจออกมา คาเฟ่เล็กๆ แห่งนี้กลายเป็นจุดศูนย์กลางที่ไม่มีใครคาดคิด ดยุคอาเธอร์ไม่ได้มาเพื่อวางแผนทำสงครามอย่างที่เขาตั้งใจในคราวแรก แต่เขากลับมาเพื่อหลบเร้นจากภาระหน้าที่และกลิ่นคาวเลือดที่ติดตรึงอยู่ในใจ "วันนี้พระจันทร์สวยนะคะ" รินกล่าวขณะยื่นถ้วยกาแฟดริปสีเข้มให้ท่านดยุค "เหมาะแก่การวางภาระลงชั่วคราว แล้วดื่มด่ำกับความหวานที่ไม่มีพิษภัยค่ะ" อาเธอร์รับถ้วยกาแฟไป กลิ่นหอมลึกซึ้งของมันทำให้เขารู้สึกเหมือนวัยเยาว์ที่ยังไม่รู้จักคำว่าสูญเสีย เขาจิบเบาๆ ก่อนจะสังเกตเห็นว่าบรรยากาศรอบๆ ร้านช่างน่าประหลาดใจ ชาวบ้านที่เคยหวาดระแวงทหารหลวง ต่างเริ่มพูดคุยกับผู้ติดตามของเขาด้วยเรื่องราวของการทำไร่ไถนาและสูตรขนมปังอบ "เจ้าทำสิ่งที่ไม่น่าเป็นไปได้ให้เกิดขึ้น ริน" อาเธอร์พึมพำ "คาเฟ่ของเจ้า... มันเหมือนรอยแยกของโลกที่ความขัดแย้งเข้าถึงไม่ได้" "ที่นี่ไม่ใช่ที่ลี้ภัยสงครามค่ะ แต่มันคือที่สำหรับ 'พักใจ' เท่านั้น" รินตอบพลางเช็ดโต๊ะอย่างใจเย็น "เมื่อใจสงบ กาแฟและขนมหวานจะทำงานของมันเอง" ทว่า ความสงบสุขนั้นกลับถูกสั่นคลอนด้วยเงาที่ทอดยาวผ่านประตูบานไม้ที่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง กลิ่นอายของเวทมนตร์ที่รุนแรงและเย็นเยียบแผ่ซ่านจนแก้วกาแฟบนโต๊ะสั่นไหวเล็กน้อย ชาวบ้านในร้านต่างเงียบเสียงลงด้วยความหวาดหวั่น รินชะงักมือที่กำลังจัดวางถ้วยขนม เธอหันไปมองร่างที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู ชายในชุดคลุมสีเทาหม่นที่มีรอยปักตราสัญลักษณ์แห่งวังหลวง—ตราที่เธอไม่ควรได้เห็นที่นี่ "ขออภัยที่มารบกวนงานรื่นเริงของพวกท่าน" ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่ขนมบนชั้นวาง แต่มองตรงมาที่รินด้วยแววตาประหนึ่งจะกลืนกิน "ข้ามาที่นี่ตามคำสั่งจากเบื้องบน... ริน แห่งคาเฟ่ชายป่า ข้ามีเรื่องต้อง 'ตรวจสอบ' วัตถุดิบที่เจ้าใช้ทำขนมเหล่านี้ ว่ามีส่วนประกอบของ 'ของต้องห้าม' จากมิติอื่นหรือไม่" อาเธอร์ลุกพรวดขึ้น มือแตะที่ด้ามกระบี่โดยสัญชาตญาณ แต่ก่อนที่เขาจะได้โต้ตอบ รินกลับก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยท่าทีสงบนิ่ง เธอวางถาดขนมลงบนโต๊ะกลางร้าน แล้วหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนอย่างไม่เกรงกลัว "หากท่านต้องการตรวจวัตถุดิบ ข้าก็ยินดีค่ะ" รินกล่าวพลางขยับยิ้มที่มุมปาก "แต่ก่อนอื่น... ข้าขอเชิญท่านชิม 'ขนมหวานแห่งจันทร์ดับ' ก่อนนะคะ เพราะหากท่านได้ลิ้มรสแล้ว ความลับที่ท่านซ่อนไว้ในใจอาจจะไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไป" หญิงในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมเอื้อมมือไปหยิบจานขนมชิ้นหนึ่งยื่นให้ ทันใดนั้น แสงจันทร์ภายนอกร้านก็ดับวูบลงราวกับถูกกลืนกินโดยอำนาจบางอย่าง ความมืดมิดเข้าปกคลุมคาเฟ่จนเหลือเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่สั่นไหวอยู่ในมือของริน และเสียงกระซิบที่ดังออกมาจากความมืดนั้นไม่ใช่เสียงของคนธรรมดา แต่มันคือเสียงของใครบางคนที่รินรอคอยมาตลอด—เสียงจากอดีตที่เธอพยายามทิ้งไว้เบื้องหลัง "พบกันอีกครั้งนะ... ริน" เสียงนั้นแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างน่าใจหาย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกลิ่นอายความลึกลับไปกับเบเกอรี่ในวันนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ