กลิ่นหอมที่หยุดสงคราม

"ดาบในมือท่านมีไว้เพื่อปกป้อง หรือเพื่อฝังศพคนบริสุทธิ์กันแน่คะ ดยุคอาเธอร์?" เสียงของรินดังแทรกขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่หนักอึ้งจนแทบจะหยุดหายใจ ภายในคาเฟ่หลังเล็กที่ตอนนี้กลับกลายเป็นสนามรบทางจิตวิทยา มือของหญิงสาวไม่ได้ถืออาวุธ แต่เป็นตะกร้อมือที่เปื้อนคราบแป้งสีขาวนวล เธอยืนอยู่ระหว่างกลางของดยุคอาเธอร์ที่วางมือบนด้ามดาบ และเหล่าตัวแทนเผ่าพันธุ์มังกรที่ดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอาฆาต ดยุคอาเธอร์แค่นยิ้มที่มุมปาก สายตาของเขาไม่ได้มองริน แต่จ้องเขม็งไปที่ศัตรูเบื้องหน้า "แม่ครัวอย่างเจ้าไม่เข้าใจหรอกริน ความสงบสุขที่ต้องแลกมาด้วยเลือดน่ะ... มันคือภาระที่ผู้มีอำนาจต้องแบกรับ" "ภาระที่ท่านว่า คือการทำให้โต๊ะไม้โอ๊กของฉันต้องเปื้อนกลิ่นดินปืนและหยาดเลือดน่ะหรือคะ?" เซร่า เอลฟ์สาวก้าวเท้าเข้ามาขวางอย่างเงียบเชียบ ปลายธนูที่สะพายหลังสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะชีพจรที่เต้นแรง เธอไม่ใช่คนใจเย็น แต่ในคาเฟ่นี้ กฎของรินคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ "พอเถอะค่ะ" รินกล่าวเสียงเรียบ แต่ทรงพลังจนทุกคนชะงัก เธอหมุนตัวกลับไปยังเคาน์เตอร์บาร์ไม้ตัวยาว ที่นั่นไม่ได้มีเครื่องมือสังหาร มีเพียงเมล็ดกาแฟสายพันธุ์หายากที่คั่วจนได้ที่ และส่วนผสมลับที่เธอบ่มเพาะมาตลอดคืน "ถ้าจะทำลายคาเฟ่นี้ ก็จงรอให้ฉันทำ 'ขนมหวานแห่งความทรงจำ' ให้เสร็จก่อน ถ้าหลังจากนั้นใครยังอยากจะฆ่ากัน ก็เชิญออกไปทำข้างนอก... อย่าให้กลิ่นคาวเลือดมาปนกับกลิ่นละมุนของเอสเพรสโซที่ฉันตั้งใจสกัด" ความเงียบเข้าปกคลุมแทนที่เสียงตวาด รินเริ่มลงมือ กลิ่นหอมของโกโก้ดิบผสมกับกลิ่นดอกไม้ป่าที่อบอวลไปทั่วห้องทำให้จังหวะการหายใจของทุกคนเริ่มแปรเปลี่ยน เธอใช้เครื่องดริปทองแดงค่อยๆ รินน้ำร้อนลงไปเป็นวงกลม จังหวะที่น้ำสัมผัสกับผงกาแฟ มันส่งเสียงซ่าเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบของสายฝนที่ชะล้างความโกรธแค้น เธอนำแป้งโดว์ที่หมักจนได้ที่ออกมานวด แป้งที่เนียนละเอียดราวกับผิวเด็ก มันดูอ่อนโยนเกินกว่าจะอยู่ในสมรภูมิที่บ้าคลั่งเช่นนี้ เธอหยิบมูสสีชมพูอ่อนที่ทำจากเบอร์รี่หายากในป่าไร้ชื่อมาปาดลงบนฐานเค้ก มือที่สั่นเทาเล็กน้อยในตอนแรกค่อยๆ นิ่งสนิท สมาธิของเธอจดจ่ออยู่กับการสร้างสมดุลของรสชาติที่ต้องเยียวยาบาดแผลในใจของทั้งสองฝ่าย "ทานเถอะค่ะ" เค้กชิ้นเล็กถูกวางลงตรงกลางระหว่างดยุคอาเธอร์และหัวหน้าเผ่ามังกร กลิ่นหอมฟุ้งของมันไม่ได้มีเพียงความหวาน แต่มี 'ความโหยหา' แฝงอยู่ ดยุคอาเธอร์มองเค้กชิ้นนั้น สายตาที่แข็งกร้าวค่อยๆ อ่อนลง เขานึกถึงภาพบ้านเกิดที่จากมา นึกถึงรอยยิ้มของน้องสาวที่ล้มตายในสงครามเมื่อหลายปีก่อน ส่วนหัวหน้าเผ่ามังกรเอง กลิ่นของมันทำให้นึกถึงความอบอุ่นของรังที่ถูกเผาทำลายด้วยความเข้าใจผิด ดยุคอาเธอร์ใช้ส้อมตักเค้กชิ้นเล็กขึ้นมาชิม รสสัมผัสที่ละลายในปากไม่ได้มีเพียงความหวาน มันคือรสชาติของความเสียใจ ความเหนื่อยล้า และความปรารถนาที่จะเริ่มต้นใหม่ ความโกรธแค้นที่เคยเป็นดั่งไฟบรรลัยกัลป์ในใจมอดลงเหลือเพียงขี้เถ้าที่ไร้พิษสง เขาหลับตาลง หยดน้ำตาอุ่นๆ ไหลอาบแก้มชายชาตินักรบ "เจ้า... ใส่เวทมนตร์อะไรลงไปกันแน่ ริน?" ดยุคอาเธอร์ถามเสียงพร่า "เปล่าเลยค่ะ" รินยิ้มบางๆ สายตาที่อ่อนโยนของเธอมองไปที่ทุกคน "ฉันแค่ใส่ความเข้าใจลงไปน่ะค่ะ การให้อภัยไม่ได้เริ่มจากคนอื่น แต่มันเริ่มจากความอิ่มเอมที่ได้รับจากอาหารมื้อนี้ ความหิวโหยทำให้คนเราทำเรื่องโหดร้าย แต่เมื่ออิ่มท้องและอุ่นหัวใจ... เราจะมองเห็นคนตรงหน้าเป็นมนุษย์เหมือนกับเรา" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าคาเฟ่ บานประตูไม้ถูกผลักออกอย่างแรงจนบานพับแทบหัก กลิ่นอายของความตายที่ไม่คุ้นเคยพัดเข้ามาพร้อมกับชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปลายผ้าคลุมเปื้อนละอองสีเทาที่ดูเหมือนขี้เถ้าจากมิติมืด เขาวาง 'จดหมายผนึกตราประทับสีเลือด' ลงบนโต๊ะที่รินเพิ่งวางเค้กให้ลูกค้า "ดยุคอาเธอร์... คำสั่งจากสภาเบื้องบนมาถึงแล้ว การเจรจาจบลงแล้ว การล้างบางเริ่มขึ้นนับจากวินาทีนี้" รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราประทับนั้น มันไม่ใช่ตราของราชอาณาจักร แต่มันคือสัญลักษณ์ของกลุ่มคนที่สาบสูญไปเมื่อร้อยปีก่อน ดยุคอาเธอร์หน้าถอดสีในทันที มือที่เพิ่งวางส้อมลงกลับมากำด้ามดาบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ชายในชุดคลุมหันมามองรินด้วยดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ "และเจ้า... แม่ครัวผู้ขัดขวางโชคชะตา อาหารของเจ้าไม่อาจหลอกลวงความมืดมิดได้ตลอดไป เตรียมตัวรับโทษทัณฑ์เสีย" ท่ามกลางความเงียบงัน รินสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากจดหมายฉบับนั้น กลิ่นหอมของเค้กที่เพิ่งเยียวยาผู้คนถูกกลบด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ของกำมะถัน สงครามที่เธอกำลังจะหยุด กลับกลายเป็นเพียงบทนำของหายนะที่ใหญ่กว่าที่เธอจะจินตนาการถึง หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงร่วมเดินทางและลิ้มรสขนมหวานแห่งโชคชะตาไปกับเบเกอรี่มิติต่างโลกในตอนถัดไปนะคะ