การตัดสินใจครั้งใหญ่

"ถ้าเธอตัดสินใจเปิดเผยสูตรนี้ออกไป คาเฟ่แห่งนี้จะไม่ใช่ที่ลี้ภัยอีกต่อไป แต่มันจะกลายเป็นสมรภูมิของคนโลภที่อยากครอบครองความสงบในถ้วยกาแฟใบนั้น ริน... เธอคิดดีแล้วใช่ไหมคะ?" เซร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาของเอลฟ์สาวกลับสั่นไหว เธอวางจดหมายฉบับที่มีกลิ่นกำมะถันจางๆ ลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวเก่า ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอยังคงแตะอยู่บนตราประทับรูปหัวกะโหลกที่ถูกเผาไหม้ ซึ่งเป็นคำเตือนจากขุมนรกที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ชายป่าไร้ชื่อ รินนิ่งเงียบ เธอไม่ได้หันไปมองคู่คิด แต่กลับจดจ่ออยู่กับการคัดเลือกเมล็ดกาแฟในมือ นิ้วมือเรียวบางสัมผัสความสากของผิวเมล็ดกาแฟราวกับกำลังอ่านใจมนุษย์ กลิ่นหอมคั่วอ่อนๆ ที่ควรจะปลอบประโลมจิตใจ กลับถูกแทนที่ด้วยความกดดันในอากาศที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก "สงครามที่พวกเขากำลังก่อ ไม่ใช่แค่การแย่งชิงดินแดนหรอกค่ะเซร่า" รินเอ่ยขึ้นเบาๆ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่หนักแน่น "แต่มันคือการแย่งชิง 'ความหมายของชีวิต' ในวันที่ความสิ้นหวังกัดกินผู้คน กาแฟของฉัน... ถ้ามันสามารถหยุดความคลุ้มคลั่งนั้นได้เพียงแค่หนึ่งวัน หรือแม้แต่หนึ่งวินาที ก็นับว่าคุ้มค่าแล้วที่จะแลกกับการเสียตัวตนของคาเฟ่แห่งนี้ไป" ดยุคอาเธอร์ที่นั่งฟังอยู่มุมห้องขยับตัวลุกขึ้น กลิ่นอายของอดีตแม่ทัพที่เคยโชกโชนบนสมรภูมิแผ่ออกมา เขาเดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่ แววตาคมกริบนั้นมองจดหมายฉบับนั้นด้วยความรังเกียจ "ท่านริน ท่านไม่ได้กำลังหยิบยื่นความสุขให้พวกเขาหรอก ท่านกำลังหยิบยื่นเป้าหมายให้สัตว์ป่าที่หิวโหย" อาเธอร์เอ่ยเสียงต่ำ "พวกชนชั้นปกครองที่ส่งจดหมายนี่มา พวกมันไม่ได้ต้องการรสชาติของกาแฟ มันต้องการสูตรการหมักบ่มเวทมนตร์ที่แทรกอยู่ในขั้นตอนการดริปของท่าน เพื่อเอาไปใช้สร้างกองทัพทหารไร้ความรู้สึกที่กินขนมหวานของท่านแล้วกลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่สมบูรณ์แบบ" รินวางถ้วยตวงลงบนเคาน์เตอร์ เสียงกระทบของมันดังก้องไปทั่วร้าน เธอมองหน้าอาเธอร์แล้วยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของอดีตแม่ทัพต้องชะงัก "ดยุคคะ... สิ่งที่ฉันจะเปิดเผย ไม่ใช่สูตรลับที่ใช้เวทมนตร์บังคับจิตใจ แต่เป็นวิธีที่ทุกคนเข้าถึงความสุขได้ด้วยตัวเองต่างหากค่ะ ความสุขที่ไม่ได้มาจากอำนาจ แต่มันมาจากเมล็ดกาแฟที่ปลูกด้วยดินของชายป่า และความใส่ใจในทุกหยดน้ำที่หยดลงมา" มือของรินหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา เธอจรดปากกาเขียนสูตรลับลงไปอย่างไม่ลังเล กระดาษแผ่นนั้นเปรียบเสมือนใบเบิกทางสู่อิสรภาพ หรืออาจจะเป็นใบมรณบัตรของคาเฟ่แห่งนี้ เซร่าถอนหายใจยาว เธอหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาสวม เตรียมตัวสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น "ถ้าอย่างนั้น เราก็ต้องเตรียมรับมือกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญที่จะแห่กันมาตั้งแต่วันพรุ่งนี้สินะคะ ริน... เตรียมตัวไว้เถอะค่ะ กาแฟแก้วสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป น่าจะรสชาติขมปร่ากว่าที่เคยนะ" รินไม่ตอบ เธอเริ่มลงมือดริปกาแฟด้วยความตั้งใจสมาธิทุกส่วนรวมอยู่ที่การรินน้ำเป็นสายเล็กๆ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วร้าน เยียวยาความตึงเครียดของทั้งอาเธอร์และเซร่าลงไปชั่วขณะ แต่ทว่า... ปัง! บานประตูไม้ของคาเฟ่ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ความเย็นยะเยือกไหลทะลักเข้ามาพร้อมกับเงาร่างชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากเหล็กดัดเป็นรูปหัวกะโหลก เขาก้าวเข้ามาเพียงก้าวเดียว กลิ่นเหม็นไหม้ของกำมะถันก็ตลบอบอวลจนกลิ่นกาแฟมลายหายไปสิ้น "สูตรนั้น... ไม่ใช่ของที่เจ้าควรเก็บไว้คนเดียว" เสียงแหบพร่าจากใต้หน้ากากเหล็กดังขึ้น ราวกับเสียงเสียดสีของโลหะที่กรีดลงบนแก้วหู รินยังคงนิ่งอยู่หน้าบาร์กาแฟ เธอไม่หันไปมอง แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ เธอก้มลงวางถ้วยกาแฟใบที่เพิ่งดริปเสร็จลงบนโต๊ะข้างๆ แล้วค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยใบหน้าที่นิ่งสงบเกินคาดเดา "หากท่านต้องการลิ้มลองความหอมหวานของชีวิต ก็จงถอดหน้ากากออกแล้วนั่งลงเสียก่อนเถอะค่ะ" รินเอ่ยเรียบๆ "แต่ถ้าท่านมาเพื่อพรากสิ่งนี้ไปจากมือข้า... ข้าขอเตือนว่า ในถ้วยกาแฟนี้อาจมีบางสิ่งที่มากกว่าแค่รสชาติ แต่มันคือความเป็นความตายที่ท่านอาจจะต้องรับผิดชอบ" เงาร่างนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือที่สวมถุงมือเหล็กมาแตะขอบถ้วยกาแฟที่รินเพิ่งวางไว้ ทันใดนั้น แสงสีแดงวาบขึ้นจากตราประทับบนถ้วยกระดาษที่รินเพิ่งเขียนสูตรทิ้งไว้ มันเริ่มลุกไหม้เป็นจุณด้วยเพลิงสีน้ำเงินที่ไม่ร้อนแรงแต่ทำลายทุกอย่างที่สัมผัส รินฉีกยิ้มที่มุมปากพร้อมกับจ้องมองเข้าไปในรูตาของหน้ากากเหล็กนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับรินนะคะ ขอให้จิบกาแฟให้มีความสุขในระหว่างรอตอนถัดไปนะคะ!