อัลกอริทึมทำนายความตาย

กลิ่นดินปืนอบอวลไปทั่วโถงทางเดินแคบๆ ของอพาร์ตเมนต์เก่าแก่ เสียงเครื่องยนต์ของโดรนตรวจการณ์ระดับต่ำดังก้องประสานกับเสียงใบพัดที่ตัดอากาศอยู่ภายนอกหน้าต่าง ประหนึ่งฝูงแมลงร้ายที่หิวโหยในความมืด “ถ้านายยังไม่อยากเป็นศพเฝ้าห้องนี้ ก็ขยับขาที่เหมือนอัมพาตนั่นเสียที!” รินตวาดเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของเธอไม่เคยละไปจากช่องมองผ่านศูนย์เล็ง เธอกระชากแขนผมขึ้นก่อนจะผลักให้ผมวิ่งไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยคราบเขม่า ผมไม่มีเวลามานั่งประมวลผลว่าเธอเป็นใครหรือทำไมต้องช่วยผม ความทรงจำที่ขาดห้วงเหมือนไฟล์ที่ถูกไวรัสกัดกินทำให้ผมทำได้เพียงพึ่งพาสัญชาตญาณ “โดรนตรวจจับความร้อนทำงานแล้ว อีกห้าวินาทีมันจะแสกนพื้นที่นี้ นายมีแผนไหม?” รินถามโดยไม่หันมามองขณะที่เราพุ่งตัวผ่านมุมมืดของอาคาร “ไม่มี... แต่ถ้ามันทำงานด้วยอัลกอริทึมมาตรฐานของกรมตำรวจ มันจะโฟกัสไปที่จุดที่มีอุณหภูมิร่างกายสูงที่สุดก่อน” ผมเอ่ยสวนกลับ เสียงหอบหายใจของผมประสานกับเสียงรองเท้าบูทที่กระทบพื้นปูน “ทำลายวงจรตรวจจับของมันด้วยการส่งสัญญาณรบกวนในความถี่ต่ำซะ คุณทำได้ใช่ไหม?” รินแค่นยิ้มที่มุมปาก เธอกดสั่งงานอุปกรณ์จิ๋วบนข้อมืออย่างรวดเร็ว “ฉลาดสมคำร่ำลือ... นายมันพวกจอมวางแผนที่ชอบโยนภาระให้คนอื่นจริงๆ” ทันใดนั้น แสงสีแดงจากโดรนที่ส่องทะลุผ่านหน้าต่างเข้ามาก็ดับวูบลงราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากทิ้ง เราทั้งคู่พุ่งผ่านประตูหนีไฟออกไปสู่ตรอกมืดเบื้องหลัง ท่ามกลางเสียงไซเรนที่เริ่มดังระงมไปทั่วเขตเมืองชั้นใน “หยุดวิ่งก่อน” รินสั่งพร้อมกับกดตัวผมให้หมอบลงหลังกองถังขยะเหล็กที่เป็นสนิม เธอจ่อปืนไปยังทิศทางของแสงไฟจากโดรนอีกลำที่กำลังบินวนอยู่เหนือหัว “อัลกอริทึมทำนายความตายของพวกมันไม่ได้อยู่ที่ว่าเราอยู่ที่ไหน แต่มันอยู่ที่ว่า ‘ความผิดปกติ’ ในข้อมูลของเราถูกตรวจพบที่จุดไหน” “คุณหมายความว่ายังไง?” ผมถาม พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกกระจัดกระจาย “นายถูกระบุว่าเป็น ‘ความเสี่ยงระดับสีแดง’ ในระบบเซ็นทรัลเน็ตเวิร์กตั้งแต่นาทีที่นายก้าวเข้าสู่ห้องนั้น” รินลดปืนลงชั่วขณะ เธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม ประกายตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัว แต่มีความสงสารที่ลึกซึ้งเกินจะบรรยาย “เซียน... ความจำของนายที่หายไป มันไม่ใช่เรื่องอุบัติเหตุ แต่เป็นการถูกแทรกแซงโดยอัลกอริทึมชุดพิเศษที่ฝังอยู่ในสมองของนายเอง” หัวใจผมกระตุกวูบ ความรู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมนับพันทิ่มแทงเข้าไปในขมับเกิดขึ้นทันที ข้อมูลที่พร่าเลือนเริ่มเรียงตัวเป็นจิ๊กซอว์—รหัสลับ, ใบหน้าของชายในชุดสูทสีเทา, และเสียงนับถอยหลังที่ดังอยู่ในหัวผมตลอดเวลาที่ผ่านมา “ผม... ผมเป็นใครกันแน่?” ผมถาม น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “นายคือกุญแจที่ปลดล็อกความจริงที่พวกมันไม่อยากให้ใครรู้” รินวางมือเย็นเฉียบลงบนไหล่ผม “และตอนนี้ นายกำลังถูกจับตาดูผ่านกระแสข้อมูลที่นายสร้างขึ้นเอง” ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมเล็กๆ ที่รินพกมาด้วยก็สว่างวาบขึ้น แสงสีน้ำเงินสะท้อนบนใบหน้าของเธอที่ซีดเผือดลงอย่างกะทันหัน “แย่แล้ว...” เธอพึมพำ “ระบบตรวจจับความผิดปกติเพิ่งยกระดับการตามล่าเป็น ‘ระดับสูงสุด’ แต่มันไม่ใช่การตามล่าหาตัวคนร้าย...” เธอกดปุ่มขยายภาพบนหน้าจอให้ผมดู ข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นทำเอาลมหายใจของผมแทบหยุดชะงัก [ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านหน่วยความจำชั้นต้น : ยืนยันตัวตนเจ้าของโครงการ ‘ไซเรน’ – รหัสผู้ใช้: เซียน] [คำสั่งจากเซ็นทรัล: ทำลายเป้าหมายทันที เพื่อป้องกันการระลึกชาติของข้อมูล] ใต้ข้อความนั้น เสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบดังออกมาจากลำโพงของเครื่องสื่อสารริน แต่มันไม่ใช่เสียงของตำรวจ แต่มันคือเสียงของผมเอง—เสียงของผมที่บันทึกไว้ในอดีต “ถ้าได้ยินข้อความนี้... ริน... ขอให้รู้ไว้ว่าฉันไม่เคยต้องการให้มันจบแบบนี้” รินตัวแข็งทื่อ ปืนในมือเธอสั่นน้อยๆ ขณะที่เธอมองหน้าผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... มันไม่ใช่แค่ความร่วมมืออีกต่อไป แต่มันคือความแค้นที่ถูกปิดบังไว้ และในขณะที่ผมกำลังจะอ้าปากถามถึงความสัมพันธ์ของเราที่ถูกซ่อนไว้ในอดีต เสียงฝีเท้าของหุ่นยนต์รบหน่วยพิเศษนับสิบก็ดังขึ้นล้อมรอบตรอกแคบๆ นี้ไว้ทุกทิศทาง “อย่าเพิ่งขยับ” เสียงจากลำโพงของหุ่นยนต์ตัวหน้าสุดดังขึ้น “ผู้ต้องหา เซียน... ยินดีต้อนรับสู่บทสรุปที่คุณเขียนขึ้นเอง” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมนี้กับผมนะครับ โปรไฟล์เลอร์มือฉมัง