ร่องรอยที่ถูกลบ

“อย่าเพิ่งขยับ” เสียงสังเคราะห์จากลำโพงหุ่นยนต์ตัวนั้นกังวานก้องในโถงทางเดินที่มืดมิด มันไม่ได้สั่นไหว แต่กลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่บาดลึกถึงกระดูก เซียนชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาของเขาหรี่ลงครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตานิ่งสนิทแบบนักวิเคราะห์ที่กำลังประเมินภัยคุกคาม “ริน... ตัดสัญญาณมันซะ” เซียนกระซิบผ่านไมโครโฟนจิ๋วที่ติดอยู่หลังใบหู “ฉันกำลังพยายามอยู่ค่ะ— เอ่อ... กำลังพยายามครับ” รินแก้ไขคำพูดในจังหวะที่เซียนขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มจางๆ แม้ในสถานการณ์วิกฤต รินก็ยังเผลอหลุดความเป็นตัวเองออกมาบ้าง “ระบบป้องกันของที่นี่ไม่ได้ถูกเขียนด้วยโค้ดธรรมดา มันมีอัลกอริทึมที่คอยตรวจจับลายเซ็นดิจิทัลของฉันอยู่ ถ้าฉันเจาะเข้าไปแรงกว่านี้ เซ็นเซอร์รอบตัวคุณจะระเบิดเป็นเศษเหล็กทันที” “ถ้าอย่างนั้นก็หยุดการโจมตี แล้วเปลี่ยนเป็นโหมดอ่านค่าข้อมูลแทน” เซียนขยับตัวช้าๆ อย่างมั่นคง เขาไม่ได้มองไปที่หุ่นยนต์ที่จ่อกระบอกปืนเลเซอร์ใส่เขา แต่เขากำลังกวาดสายตามองร่องรอยบนพื้นไม้ปาร์เกต์ที่ดูสะอาดสะอ้านเกินกว่าจะเป็นจุดเกิดเหตุ รอยขีดข่วนเป็นแนวยาวที่แทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า หากไม่ใช่คนที่ฝึกสังเกตสภาพแวดล้อมมาอย่างดี เซียนคงมองข้ามมันไปแล้ว “เซียน ดูที่ฐานของหุ่นยนต์ตัวนั้นสิ” เสียงของรินดังแทรกเข้ามาในหูฟัง “ฉันเจาะเข้าฐานข้อมูลไฟล์ภาพย้อนหลังของตัวเซนเซอร์ได้เสี้ยววินาที... เหยื่อคนก่อนหน้าไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุไฟไหม้ไฟฟ้าลัดวงจรตามที่รายงานระบุ แต่มันถูกทำให้ ‘ล้ม’ ในจังหวะที่องศาของพื้นถูกเปลี่ยนด้วยกลไกไฮดรอลิก” เซียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ “การฆาตกรรมในคราบอุบัติเหตุ... คนร้ายไม่ได้ต้องการแค่ชีวิต แต่ต้องการจัดฉากให้ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบตามตรรกะของอัลกอริทึมที่เขาวางไว้” “เป้าหมายต่อไปคือคุณ เซียน” รินเว้นจังหวะ น้ำเสียงของเธอเริ่มตึงเครียด “ฉันพบไฟล์ขยะที่ซ่อนอยู่ในโปรโตคอลการฆาตกรรม มันเป็นชื่อของคุณ... พร้อมกับรหัสผ่านที่ถูกล็อกไว้ด้วยเงื่อนไขทางจิตวิทยา” เซียนก้าวเท้าผ่านหุ่นยนต์ตัวนั้นอย่างไม่แยแสราวกับว่ามันเป็นเพียงรูปปั้นประดับห้อง ความนิ่งเฉยของเขาสะกดกั้นความตื่นตระหนกที่อาจเกิดขึ้น เขาเดินไปหยุดหน้ากรอบรูปภาพวาดสีน้ำมันที่แขวนอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนผนัง “ริน มองเห็นสิ่งที่อยู่ในภาพไหม” “มันเป็นแค่ภาพทิวทัศน์ริมทะเลทั่วไปนะคะ... ไม่สิ” รินเงียบไปครู่หนึ่ง “ค่าพิกเซลของคลื่นน้ำในภาพมันมีอัตราการสั่นไหวที่ไม่ปกติ มันคือ Data Mapping ถ้าคุณแตะที่มุมซ้ายของกรอบภาพ ระบบจะเริ่มประมวลผลความทรงจำของเหยื่อที่ถูกคัดลอกไว้ในหน่วยความจำของอาคาร” เซียนวางมือลงบนกรอบภาพ ความเย็นเยียบของเหล็กส่งผ่านผิวหนัง เขาหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ที่เลือนรางในสมองที่ขาดหายเป็นช่วงๆ ของเขาก็เริ่มตีกลับเข้ามาเหมือนหนังที่ถูกกรอถอยหลัง เสียงกรีดร้อง... กลิ่นไหม้ของสายไฟ... และดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องมองเขาจากเงามืด “ความทรงจำของเหยื่อไม่ได้ถูกลบไป แต่มันถูก ‘ย้าย’ เข้ามาอยู่ในอัลกอริทึมของสถานที่นี้” เซียนเอ่ยพึมพำ “คนร้ายไม่ได้ต้องการทำลายหลักฐาน แต่เขากำลังเก็บรวบรวมเศษเสี้ยวความตายของทุกคนเพื่อสร้างตัวตนที่สมบูรณ์แบบขึ้นมา” “เซียน! ถอยออกมา!” เสียงของรินตวาดลั่น “มีบางอย่างกำลังเชื่อมต่อกับสมองของคุณ... มันไม่ใช่แค่การดึงข้อมูล แต่มันคือการอัปโหลดข้อมูลบางอย่างเข้าไป!” เซียนพยายามจะดึงมือออก แต่แรงดึงดูดประหลาดกลับตรึงเขาไว้กับกรอบรูป ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างทำเอาเขาแทบหายใจไม่ออก ในหัวของเขามีเสียงนับถอยหลังดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ *3... 2... 1...* ในวินาทีที่ระบบกำลังจะทำงานจนเสร็จสิ้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นจากปลายทางเดินด้านหลัง แสงไฟในโถงทางเดินดับพรึบลงก่อนจะกลับมาสว่างวาบด้วยสีแดงฉาน ทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง ชายในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่ตรงนั้น เขาไม่ได้พกอาวุธ แต่ในมือถือแผ่นชิปสีเงินที่ส่องประกายเย็นเยียบ เขาเดินตรงมาที่เซียนด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของนักวิเคราะห์มือฉมังต้องกระตุกวูบ “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ คุณเซียน” ชายแปลกหน้ากล่าวพลางหยิบชิปนั้นเสียบเข้ากับพอร์ตที่หลังคอของเซียนโดยตรง “ดูเหมือนว่าความทรงจำที่หายไปของคุณ จะมีค่ามากกว่าที่ผมประเมินไว้เสียอีก” เซียนเบิกตากว้างเมื่อความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วสมอง รหัสลับที่เขาพยายามลืมเลือนมาตลอดชีวิตค่อยๆ เผยตัวออกมา... และมันไม่ใช่แค่ความลับของคดี แต่มันคือความลับที่บอกว่า ตัวเขาเองก็เป็นเพียง ‘ส่วนหนึ่ง’ ของอัลกอริทึมชิ้นนี้เช่นกัน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซียนและรินในบทนี้ แล้วเราจะไปไขปมความลับนี้ด้วยกันในตอนหน้าครับ โปรไฟล์เลอร์มือฉมัง