ครัวที่ไม่มีความสงบ

“ถอยไปก่อนที่ฉันจะโยนเธอออกจากร้านพร้อมกับกระทะใบนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นเหนือศีรษะ รินรดาสะดุ้งสุดตัว สัมผัสอุ่นจัดที่คางเมื่อครู่หายไปแทนที่ด้วยความกดดันมหาศาลจากแผ่นหลังกว้างที่ก้าวเข้ามาประชิดจนเธอแทบจะหลอมละลายไปกับเคาน์เตอร์สแตนเลส “นี่คุณคีย์! ฉันแค่จะมาพิสูจน์ว่าเมนู ‘ข้าวผัดกะเพราไข่ขยี้’ ที่คุณเพิ่งสบประมาทว่า ‘ไร้รสนิยม’ มันอร่อยขนาดไหน!” รินรดาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มือยังคงกำตะหลิวแน่น ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอไม่กลัวหรอกนะสายตาคมกริบเหมือนเหยี่ยวที่เขากำลังใช้มองเธออยู่ตอนนี้ คีย์เหยียดยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับทำให้บรรยากาศในครัวร้อนผ่าวราวกับเตาอบที่เปิดทิ้งไว้ “ไร้รสนิยม? หึ... ฉันบอกว่ามันเป็นขยะเปียกที่เอามาผัดรวมกันต่างหาก” คำพูดจิกกัดแสนเจ็บแสบพุ่งตรงเข้าเป้า รินรดาเม้มปากแน่น เธอเป็นถึงนักรีวิวอาหารชื่อดัง ใครๆ ต่างก็ยอมรับในลิ้นทองคำของเธอ แต่กับผู้ชายคนนี้... นอกจากจะปากคอเราะร้ายแล้ว เขายังทำเหมือนเธอเป็นแค่เศษฝุ่นในอาณาจักรมิชลินสตาร์ของเขา “งั้นก็เชิญชิมขยะเปียกจานนี้ให้ดี แล้วถ้ามันอร่อยจนคุณต้องกลืนคำพูดตัวเองเมื่อไหร่ ฉันจะขอให้คุณเลิกทำหน้านิ่งเป็นหุ่นยนต์ไขลานสักที!” รินรดาตอกกลับอย่างไม่ลดละ เธอเริ่มลงมือตั้งกระทะ กลิ่นพริกกระเทียมที่เธอโขลกเองกับมือเริ่มส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วครัวระดับห้าดาว ท่ามกลางสายตาของบรรดาลูกมือที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น เพราะไม่มีใครกล้าขัดใจเชฟคีย์—เว้นเสียแต่ผู้หญิงคนนี้ คีย์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนระยะห่างแทบจะเป็นศูนย์ เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นเครื่องเทศจางๆ จากตัวเขาทำเอาหัวใจของรินรดากระตุกวูบ “ครัวของฉัน... ไม่ใช่สนามเด็กเล่นสำหรับพวกสมัครเล่นที่หัดทำอาหารมาได้ไม่กี่วัน และถ้าจานนี้มันไม่ได้เรื่องอย่างที่ฉันคิด เตรียมตัวโดนแบนจากร้านฉันไปตลอดกาลได้เลย” “คุณมันก็ดีแต่ปาก...” รินรดาเค้นเสียงตอบ มือสั่นเล็กน้อยเมื่อต้องทำอาหารต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญตัวพ่อที่จ้องจับผิดทุกอิริยาบถ “ที่ฉันปากร้าย เพราะฉันพูดความจริงเสมอ” เขาแค่นเสียง พลางคว้าตะหลิวจากมือเธอไปวางข้างๆ อย่างถือดี “ออกไป รินรดา อย่าให้ฉันต้องพูดคำเดิมซ้ำสอง” “ไม่! ฉันจะทำจนเสร็จ!” “ผมบอกให้คุณออกไป!” ครั้งนี้คีย์ตวาดเบาๆ แต่ทรงพลังจนรินรดาชะงัก เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ แต่ในความเด็ดขาดนั้น... กลับมีความกังวลบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ทำไมเขาต้องไล่เธอ? เพราะเขาไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัว หรือเพราะเขากลัวว่า... หากเธอทำออกมาได้ดีจริงๆ ความแข็งกระด้างที่เขาพยายามสร้างขึ้นมาจะพังทลายลง? รินรดาตัดสินใจวางตะหลิวลงบนขอบกระทะ เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องไปทั่วครัวที่เงียบสงัด เธอไม่ได้เดินออกไป แต่เธอกลับเดินเข้าไปประชิดตัวเขาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน “คุณกลัวเหรอเชฟคีย์... กลัวว่าฝีมือคน ‘สมัครเล่น’ อย่างฉัน จะชนะใจคุณได้?” คำท้าทายนั้นทำให้แววตาของคีย์เปลี่ยนไปในทันที เขาดันร่างเล็กจนหลังเธอชนกับชั้นวางของ มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นจนเธอรู้ว่าเขากำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ภายใน “อย่าลองดีกับคนที่เขาสามารถบดขยี้เธอได้ในจานเดียว” เขาเอ่ยเสียงพร่า วินาทีที่รินรดากำลังจะโต้ตอบกลับ ประตูกระจกบานใหญ่ของครัวก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น “เชฟครับ! มีแขกวีไอพีมาที่ร้าน แล้วเขาบอกว่าต้องการพบคุณเดี๋ยวนี้... ซึ่งดูเหมือนเขาจะไม่ใช่แขกธรรมดาแน่ๆ ครับ!” ลูกน้องคนสนิทรีบวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก คีย์ละสายตาจากใบหน้าเนียนของรินรดาอย่างเสียดาย เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “เรื่องของเรายังไม่จบ... อย่าเพิ่งหนีไปไหนล่ะ” เขาสะบัดตัวเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้รินรดายืนนิ่งอยู่กลางครัวหัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอจ้องมองแผ่นหลังกว้างของเขาสลับกับข้าวผัดกะเพราที่ยังค้างอยู่ในกระทะ ทว่า... ในจังหวะที่เธอคิดจะเดินตามออกไปเผือกให้รู้เรื่อง เสียงรองเท้าส้นสูงที่เดินเข้ามาใกล้กับหน้าครัวก็ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก ผู้หญิงที่ก้าวเข้ามาในชุดเดรสแบรนด์หรูดูสง่างามและมีอำนาจล้นเหลือ เธอเดินตรงไปทางคีย์พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้รินรดารู้สึกเย็นสันหลังวาบ “ไม่ได้เจอกันนานนะคะ... คีย์” รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นคีย์หยุดฝีเท้าลง แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนนั้นด้วยสีหน้าที่ยากจะอธิบาย—ไม่ใช่ความเย็นชา... แต่เป็นความรู้สึกที่เธอยังไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและเชฟคีย์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ เอมเมอรัลด์อายส์