รอยร้าวในจานโปรด

สายตาคู่นั้น... สายตาที่ทอดมองไปยังผู้หญิงแปลกหน้าคนเดิมด้วยประกายความไหววูบที่รินรดาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากเชฟหนุ่มผู้มีใบหน้าไร้ความรู้สึกเป็นเครื่องแบบประจำตัว มันไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความอาลัยอาวรณ์ แต่เป็นความเจ็บปวดที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้กำแพงน้ำแข็งหนาทึบ ซึ่งเพียงแค่สะเก็ดไฟเดียวก็พร้อมจะพังทลายลงมา รินรดาเบือนหน้าหนีภาพบาดตาเบื้องหน้า หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอกจนเธอต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าเรื่องของเขาไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเธอเลยสักนิด ในเมื่อกติกากลางรายการวันนี้คือการ ‘ขุดคุ้ย’ เพื่อหาจุดอ่อนของร้านอาหารระดับตำนาน เธอก็ควรทำหน้าที่นักรีวิวปากจัดให้สมบูรณ์แบบที่สุด ไม่ใช่มานั่งฟุ้งซ่านกับสายตาของเชฟปากร้ายคนนี้ "เรียบร้อยดีใช่ไหมริน" เสียงกระซิบแหบพร่าของกวินดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับมือเรียวที่สะกิดเบาๆ ที่ข้อศอก "โปรดิวเซอร์อย่างฉันเห็นสีหน้าเธอตอนนี้แล้วเสียวสันหลังวาบ บอกมาซะดีๆ ว่าไปกินรังแตนมาจากไหน หรือว่า..." กวินหรี่ตามองอย่างรู้ทัน "หึง?" "เพ้อเจ้ออะไรของนายย่ะกวิน!" รินรดาแหวใส่เพื่อนสนิททันควัน เสียงสูงจนเกือบจะเป็นเสียงแหลม "คนอย่างรินรดาไม่มีวันเอาหัวใจไปแขวนไว้กับผู้เชฟปากหมาอีโก้สูงเด็ดขาด ยิ่งอีตาคีย์อะไรนั่นด้วยแล้ว... ฝันไปเถอะ!" "ปากแข็ง" กวินหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ "แต่สายตาเธอมันฟ้องนะจ๊ะแม่คุณ เอาเถอะ ถึงเวลาฆ่าตัดตอนแล้ว รายการสดจะเริ่มในอีกห้าวิ เตรียมตัวงัดหมัดเด็ดขึ้นมาซัดหน้าเชฟฮีโร่ของพวกติ่งให้คว่ำไปเลย" ไฟสีแดงบนกล้องตัวหลักกะพริบพรึบเป็นสัญญาณเตือนว่าการถ่ายทอดสดรอบพิเศษได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว บรรยากาศในห้องครัวเปิดโล่งของร้าน 'The Key' เงียบกริบลงทันตาเห็น ทีมงานทุกคนต่างกลั้นหายใจ รินรดายืดอกขึ้นเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นนักรีวิวสาวผู้ทรงอิทธิพลที่พร้อมจะพิพากษาทุกจานอาหารด้วยความเที่ยงตรงไร้ความปรานี และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง คีย์ก็เดินกลับเข้ามาในครัว ใบหน้าของเขาเรียบตึงไร้ร่องรอยของความอ่อนล้าเมื่อครู่หลงเหลืออยู่ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองกล้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่รินรดาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างต้องถอยกรูด "ยินดีต้อนรับสู่ครัวของผมอีกครั้งครับ... คุณนักรีวิวปากกล้า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นผ่านไมโครโฟนติดปกเสื้อ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความกดดันมหาศาล "หวังว่าเมนูพิเศษวันนี้ จะทำให้คุณเลิกตั้งคำถามถึงมาตรฐานของผมสักที" "ยินดีค่ะเชฟคีย์" รินรดายิ้มรับ สวนกลับด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษ "หวังว่าเช่นกันนะคะ เพราะถ้าเมนูซิกเนเจอร์ตัวนี้ยังมีข้อผิดพลาดแบบที่ฉันสัมผัสได้เมื่อกี้... เกรงว่าป้ายมิชลินหน้า้านของคุณ อาจจะต้องหาที่แขวนใหม่แล้วล่ะค่ะ" เชฟหนุ่มไม่ตอบ เขายื่นจานกระเบื้องสีดำสนิทที่บรรจุอาหารหน้าตาสวยงามล้ำค่ามาตรงหน้า ควันจางๆ ลอยกรุ่นพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนที่เตะจมูกทันที แต่นั่นไม่ได้ทำให้รินรดาไขว้เขว เธอกวาดสายตาพิจารณารายละเอียดบนจานอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้ส้อมเงินแตะเนื้อสัมผัสของชิ้นเนื้อเบาๆ และส่งเข้าปาก ความเงียบโรยตัวลงปกคลุม ทั่วทั้งสตูดิโอแทบไม่มีใครกล้าหายใจแรง กวินลุ้นจนจิกเลิ็บเข้าหากลุ่มผ้ากันเปื้อน ขณะที่คีย์ยืนกอดอกจ้องมองปฏิกิริยาของเธอด้วยมุมปากที่กระตุกขึ้นนิดๆ ราวกับผู้ชนะที่มั่นใจในฝีมือตัวเอง รินรดาเคี้ยวช้าๆ สีหน้าเรียบเฉยจนเดาไม่ออก... ก่อนที่มุมปากของเธอจะยกยิ้มขึ้น เป็นรอยยิ้มเยาะที่ทำเอาคีย์ถึงกับคิ้วกระตุก "รสชาติดีค่ะ... สมกับที่เป็นเชฟมิชลิน" รินรดาเริ่มเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงใสซื่อ "เนื้อนุ่มละลายในปาก ซอสเกรวี่กลมกล่อมลงตัวเพอร์เฟกต์ แต่..." เธอจงใจเว้นจังหวะให้คนดูทางบ้านนับล้านชีวิตต้องลุ้นตาม "มันน่าเสียดายนะคะเชฟ ที่วัตถุดิบหลักชิ้นนี้... ไม่ใช่ของสดใหม่ตามที่คุณเคลมไว้ในเมนู" ฮือฮา! เสียงสูดปากด้วยความตกใจดังขึ้นจากทีมงานรอบข้าง กล้องซูมเข้าที่ใบหน้าของคีย์ทันทีที่ได้ยินคำประกาศิตนั้น คีย์หน้าชาไปวูบหนึ่ง แต่แววตาเปลี่ยนเป็นสีนิลเข้มจัดในทันที "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" "อย่าทำเป็นไขสือเลยค่ะเชฟคีย์" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะเตรียมอาหาร ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ "เนื้อแกะชิ้นนี้ผ่านการแช่แข็งมาไม่ต่ำกว่าสี่สัปดาห์ กลิ่นสาบเฉพาะตัวถูกกลบด้วยไวน์แดงและเครื่องเทศราคาแพงก็จริง แต่คนลิ้นไวอย่างฉันไม่มีวันพลาดกลิ่นอายความชื้นของห้องเย็นหรอกค่ะ และที่สำคัญที่สุด... น้ำซอสที่คุณราดลงมา มันมีความเค็มโดดเกินมาตรฐานความอร่อยถึงสิบเปอร์เซ็นต์เต็ม!" รินรดายื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคนแต่ไมโครโฟนตัวจิ๋วดันจับเสียงนั้นไว้ได้ทัน "คุณกำลังกลบรสชาติที่แท้จริงของวัตถุดิบ... เพราะอะไรคะ? เพราะมัวแต่พะวงกับเรื่องส่วนตัวข้างนอกร้าน จนไม่มีสมาธิแม้แต่จะปรุงอาหารให้ลูกค้าอย่างนั้นเหรอ?" เปรี้ยง! ประโยคหลังเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ผ่าลงกลางใจคนฟัง คีย์นิ่งค้างไปสนิท ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปーンจนน่ากลัว รังสีความเย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกมาจากตัวเขารุนแรงเสียจนรินรดารู้สึกได้ถึงความระอุที่น่าสะพรึงกลัว "คุณ... พูดว่าอะไรนะ" คีย์เค้นเสียงลอดไรฟันทีละคำ มือหนาที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความอดทนทั้งหมดที่สะสมมาพังทลายลงในพริบตาเดียว "ฉันพูดความจริงค่ะเชฟ!" รินรดาเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมหลบสายตาดุดันคู่นั้น "ในฐานะนักรีวิว ฉันมีหน้าที่ต้องซื่อสัตย์กับผู้บริโภค และในฐานะคนที่เคยเตือนคุณ... คุณสมควรโดนวิจารณ์แรงกว่านี้ด้วยซ้ำ!" "รินรดา!" คีย์ตะโกนเรียกชื่อเธอเสียงดังลั่นห้องครัวจนกล้องทุกตัวสั่นไหว เขาพุ่งพรวดเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่รินรดาไม่ทันตั้งตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอเซถลำเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้าง ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนผ่าว ทีมงานต่างพากันกรี๊ดลั่นและวิ่งวุ่นเพราะสถานการณ์หลุดจากการควบคุม กวินพยายามจะพุ่งเข้ามาห้ามแต่ถูกสายตาพิฆาตของคีย์ตวัดกลับไปจนต้องชะงัก รินรดาหัวใจเต้นรัวโครมคราม ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะสัมผัสร้อนผ่าจากมือของเขาที่บีบกระชับแน่นอยู่ที่แขน และดวงตาคู่คมที่จ้องมองเธอนิ่งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ลึกลงไปในความโกรธเกรี้ยวระอุนั้น กลับมีประกายความเปราะบางบางอย่างที่สั่นไหวอย่างรุนแรง "คิดว่าตัวเองเก่งมากสินะ..." คีย์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ "อยากเล่นกับไฟนักใช่ไหม... รินรดา ได้! งั้นก็เตรียมตัวรับผลของการล้ำเส้นครั้งนี้ไว้ให้ดี!" สิ้นคำพูดนั้น คีย์ก็ไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัว มือหนาที่เคยบีบแขนเปลี่ยนเป็นรวบเอวบางไว้ด้วยแรงมหาศาล ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาประกบปิดเรียวปากของเธอด้วยความโกรธเกรี้ยว ดุดัน และร้อนแรงจนรินรดาดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด! *เอมเมอรัลด์อายส์*