ความเชื่อใจที่ถูกสั่นคลอน

“นี่คุณจะบ้าเหรอคีย์? เอาสมองส่วนไหนคิดว่าฉันจะทำแบบนั้น!” เสียงของรินรดาดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องครัวระดับมิชลินที่ตอนนี้เงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ เธอถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับเคาน์เตอร์สแตนเลสเย็นเยียบ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววท้าทายบัดนี้สั่นระริกด้วยความโกรธปนน้อยใจ คีย์ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นอายความร้อนจากเตาไฟในตัวเขาทำให้บรรยากาศยิ่งกดดัน เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความเงียบที่เขาใช้กลับน่ากลัวกว่าการตะโกนเสียอีก “สมองส่วนที่เหลืออยู่ไงริน” เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกริบดุจใบมีดกวาดมองหลักฐานเป็นคลิปวิดีโอในมือถือของเขา “ภาพที่กวินส่งมาให้มันชัดเจนขนาดนี้ ยังจะให้ฉันเชื่อปากเปราะๆ ของเธออีกเหรอ? เธอกับมัน... วางแผนจะทำลายชื่อเสียงร้านฉันเพื่อคอนเทนต์เรียกเรตติ้งเน่าๆ นั่นสินะ” “คุณมันก็มองคนได้แค่ที่เปลือก!” รินรดาสวนกลับ เสียงสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด “ฉันเป็นนักรีวิวที่ยึดถือความจริงมาตลอด ต่อให้ฉันจะปากหมาหรือนิสัยเสียแค่ไหน แต่ฉันไม่เคยขายวิญญาณให้เงิน! ไอ้คลิปนั่น... มันคือการปั่นหัวของคุณเอง แต่ทำไมคุณถึงโง่ให้มันปั่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า!” คีย์กระชากข้อมือเธอเข้ามาใกล้จนร่างของทั้งสองแทบจะรวมเป็นหนึ่ง เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามค้นหาความลวงที่เขาเชื่อว่าเธอมี แต่สิ่งที่เขาพบกลับเป็นความเจ็บปวดที่ซื่อตรงจนน่าใจหาย “โง่เหรอ?” เขาเค้นเสียงหัวเราะ “ใช่... ฉันคงโง่จริงๆ ที่ยอมให้ผู้หญิงที่จ้องจะเหยียบหัวฉันเข้ามามีอิทธิพลต่อความรู้สึกขนาดนี้ จำไว้เลยนะรินรดา อย่าหวังว่าโอกาสครั้งที่สองจะมีให้เธออีก ความเชื่อใจที่ฉันให้เธอไป มันพังลงตั้งแต่วินาทีที่ฉันเห็นคลิปนั้นแล้ว” “ถ้ามันพังง่ายขนาดนั้น ก็แปลว่าคุณไม่เคยเชื่อใจฉันตั้งแต่แรก!” รินรดาสะบัดแขนออกอย่างแรง แรงส่งมหาศาลทำให้เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธอสะกดกลั้นน้ำตาที่กำลังจะเอ่อล้นออกมา “ในหัวคุณมันมีแต่ความระแวง ทุกคนคือศัตรู ทุกคนคือคนหวังผลประโยชน์... เชฟคีย์ผู้สูงส่ง คุณมันก็แค่คนขี้ขลาดที่ไม่กล้าแม้แต่จะเชื่อในสิ่งที่หัวใจตัวเองสัมผัสได้!” ความเงียบเข้าปกคลุมฉับพลัน มีเพียงเสียงหัวใจของรินรดาที่เต้นแรงจนเจ็บหน้าอก เธอหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตูครัว ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังของเธอที่ดูเข้มแข็งแต่แฝงความเปราะบางทำให้ความโกรธในใจคีย์เริ่มสั่นคลอน แต่ทิฐิที่พอกพูนมานานกลับทำหน้าที่เป็นกำแพงชั้นหนาที่เขาก้าวข้ามไม่ได้ “จะไปไหน?” เสียงเขาห้วนจัด “ไปให้พ้นจากเซฟโซนที่แสนจะเฮงซวยของคุณไงคะ!” รินรดาหันกลับมาตะโกนตอบ “เพราะสำหรับคุณ ‘เซฟโซน’ ที่แท้จริง ไม่ใช่คนอื่นหรอก แต่มันคือ ‘ความอีโก้’ ของคุณคนเดียวนั่นแหละ!” ปัง! เสียงประตูกระแทกปิดสนิททิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า คีย์ยืนนิ่ง มือของเขากำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ที่กวินพยายามโน้มน้าวให้เขาระแวงรินรดาฉายซ้ำเหมือนภาพหลอน แต่มันจะไปสำคัญอะไรในเมื่อภาพที่เห็นมันฟ้องอยู่เต็มตาว่าเธอกำลังยิ้มให้กวินในมุมที่ดูสนิทสนมเกินเพื่อน แต่ทว่า... ลึกๆ ในใจที่เขาพยายามปิดตายกลับมีเสียงหนึ่งกระซิบถามเขาซ้ำๆ *‘แล้วรอยยิ้มนั้นมันคือรอยยิ้มเดียวกับที่เธอยิ้มให้เขาเวลาแอบหยอดมุกเสี่ยวๆ หรือเปล่า?’* ผ่านไปเพียงครู่เดียว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูครัว คีย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเพราะคิดว่าเป็นลูกน้องในร้านที่เข้ามาเช็กความเรียบร้อย “ผมบอกให้รอข้างนอกไง...” คีย์พูดเสียงเรียบเย็น แต่ทว่าร่างนั้นกลับหยุดยืนนิ่งที่หน้าเคาน์เตอร์ ก่อนจะวางของบางอย่างลงบนพื้นโต๊ะด้วยท่าทีสงบนิ่งจนน่าขนลุก “ผมว่าคุณกำลังเข้าใจผิดเรื่อง ‘ความจริง’ บางอย่างอยู่นะครับเชฟคีย์” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบนั้นไม่ใช่เสียงของรินรดา และไม่ใช่เสียงของใครที่เขาคุ้นเคยในครัว คีย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นบุคคลตรงหน้า—ผู้ชายที่เขาไม่ได้เจอหน้ามาหลายปี และเป็นคนเดียวกับที่อยู่เบื้องหลังการปั่นหัวกวินอีกที “มึง...” คีย์กัดฟันแน่น “มึงกลับมาทำไม?” ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มเย็น ก่อนจะเลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลมาตรงหน้าเขา “ความเชื่อใจที่ถูกสั่นคลอนน่ะ... บางทีมันอาจจะไม่ได้พังเพราะผู้หญิงคนนั้น แต่พังเพราะแผนที่มึงโดนวางไว้ตั้งแต่ต้นต่างหาก” คีย์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นเอกสารในซองที่เผยอออกมาเพียงเล็กน้อย แล้วทุกอย่างที่เขาเชื่อมาตลอด ก็ดูเหมือนจะพังครืนลงในพริบตาเดียว เอมเมอรัลด์อายส์ขอขอบคุณทุกกำลังใจที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กันนะคะ หวังว่าทุกคนจะยังไม่ทิ้งกันไปไหนค่ะ