ห้องเงียบเหงาเมื่อไร้เสียงโวยวาย

“ถ้าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับไปตลอดชีวิต ก็ไม่จำเป็นต้องมาให้ฉันเห็นหน้าตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามาหรอกค่ะธามนัส” เสียงของพิมพ์รตาสั่นเครือ แต่มันแฝงไปด้วยความเด็ดขาดจนธามนัสชะงักไปครู่หนึ่ง เขายืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องเช่า ราวกับถูกสาปให้เป็นหิน มือหนาที่ถือซองจดหมายสีน้ำตาลเข้มนั้นสั่นไหวน้อยๆ เมื่อเขากำมันแน่นจนกระดาษยับย่น ทว่า… ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปอธิบาย สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ห้องที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของยัยตัวแสบ กลิ่นที่เขามักจะแซวเสมอว่ามันเหมือนกลิ่นขนมหวานจนอยากจะงับให้จมเขี้ยว บัดนี้กลับว่างเปล่า ข้าวของบนโต๊ะเครื่องแป้งถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเกินเหตุ เหมือนคนตั้งใจจะจากไปชั่วคราว หรืออาจจะตลอดไป ธามนัสก้าวผ่านธรณีประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว เขากวาดสายตาไปรอบห้องที่เงียบสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวเป็นจังหวะกระชั้น พิมพ์รตาไม่ได้อยู่ที่นี่ กระเป๋าเดินทางใบโปรดที่เธอชอบลากไปเที่ยวด้วยบ่อยๆ หายไปแล้ว รวมถึงแจกันดอกไม้ที่เขากับเธอเคยช่วยกันจัดเมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาก็ไม่มีร่องรอยหลงเหลืออยู่ “พิมพ์! พิมพ์รตา!” เขาตะโกนเรียกชื่อเธอ เสียงนั้นดังก้องอยู่ในห้องที่ไร้การตอบรับ ความเงียบงันเริ่มกัดกินความรู้สึกของเขาเหมือนมดคันไฟที่รุมเร้า ความกระวนกระวายใจพุ่งสูงขึ้นจนเขาเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ธามนัสขยี้ผมตัวเองอย่างลุกลี้ลุกลน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกรัวๆ แต่สิ่งที่ตอบรับกลับมามีเพียงเสียงสัญญาณรอสายที่ยาวนาน… และความเงียบ “รับสิพิมพ์ อย่าเล่นแบบนี้… มันไม่ตลกนะ” เขาเดินวนไปวนมาในห้องแคบๆ ที่เคยเป็นดั่งโลกทั้งใบของเขา พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ พิมพ์รตาเห็นซองจดหมายนั่นแล้ว ความเข้าใจผิดเรื่องผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยกังวลว่าเธอจะโวยวาย กลายเป็นเรื่องตลกไปเลยเมื่อเทียบกับสิ่งที่อยู่ในนั้น… สิ่งที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดเพราะกลัวว่ามันจะทำลายความสัมพันธ์ที่เขาทะนุถนอมมาตลอดหลายเดือน เขาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนุ่มที่ยังหลงเหลือร่องรอยกลิ่นกายของเธออยู่บ้าง ธามนัสพยายามรวบรวมสติ เขาหยิบซองจดหมายใบเดิมออกมาเปิดอ่านซ้ำอีกครั้ง ข้อความในกระดาษแผ่นนั้นราวกับคำตัดสินโทษที่ทำให้คนอย่างเขาต้องไร้ทางสู้ เขารู้ดีว่าความลับที่เขาปกปิดคือ 'กำแพง' ที่เขาตั้งใจสร้างไว้เพื่อกันตัวเองออกจากความรัก แต่ในนาทีที่เขากำลังจะพังกำแพงนั้นทิ้ง ยัยตัวแสบของเขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย *ครืด... ครืด...* แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ในมือทำให้เขาเด้งตัวขึ้นทันที บนหน้าจอโชว์ชื่อของ 'มีน' เพื่อนสนิทตัวแสบของพิมพ์ “มีน! พิมพ์อยู่กับเธอใช่ไหม? บอกฉันมาสิว่าเธออยู่ที่ไหน!” ธามนัสกรอกเสียงลงไปทันทีที่กดรับ สายตาของเขามองไปที่ภาพถ่ายคู่บนหัวเตียงด้วยแววตาที่เจ็บปวด “ธาม… พิมพ์เขาไม่ได้อยากคุยกับนายตอนนี้หรอก” น้ำเสียงของมีนดูเรียบเฉย แต่อัดแน่นไปด้วยความผิดหวัง “เขากำลังช็อกนะ สิ่งที่นายปิดบังไว้… มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะเว้ย การที่นายพยายามยัดเยียดความรักโดยที่ไม่ได้เปิดใจจริงๆ ให้เขาเห็นแบบนี้ นายคิดว่ามันยุติธรรมกับพิมพ์เหรอ?” “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังตลอดไป! ฉันแค่… ฉันแค่กลัว!” “กลัว? กลัวที่จะต้องสูญเสียความเป็นตัวเองเหรอธาม? นายจำไม่ได้เหรอว่าช่วงเวลาที่นายมีความสุขที่สุดคือตอนไหน? ก็ตอนที่นายเลิกเป็น 'เดือนคณะสุดเท่' แล้วกลับมาเป็นแค่ไอ้ธามรูมเมตจอมกวนประสาทของพิมพ์ไง!” สายถูกตัดไปดื้อๆ ทิ้งให้ธามนัสนิ่งค้างอยู่กับความว่างเปล่า เขาโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงอย่างหงุดหงิดพลางระบายความอัดอั้นด้วยการชกหมัดลงไปที่ผนังห้อง เสียงทึบๆ ของกำแพงห้องสะท้อนความเจ็บปวดในใจเขาออกมาอย่างชัดเจน เขามองไปรอบห้องอีกครั้ง พลันสายตาเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่แปะอยู่ข้างกระจกเงา พิมพ์รตาเขียนมันไว้ด้วยลายมือหวัดๆ ตามสไตล์ของเธอที่มักจะรีบร้อนเสมอ *‘ความลับน่ะ เอาไว้ขู่กันตอนเล่นเกมก็พอแล้วนะธาม... แต่นี่มันชีวิตจริง และฉันก็โง่พอที่จะไม่ชอบการถูกปั่นหัวด้วยเรื่องไม่จริง ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะคุณรูมเมต - พิมพ์’* คำว่า 'ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง' แทงใจเขายิ่งกว่ามีดเล่มไหนที่เขาเคยเจอมา ธามนัสคว้ากุญแจรถเตรียมจะวิ่งออกจากห้องด้วยความบ้าคลั่ง แต่จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตในแอปพลิเคชันหนึ่งก็ดังขึ้น เป็นแอปฯ แชตกลุ่มที่เขากับพิมพ์อยู่ด้วยกัน แต่ข้อความนี้เป็นแบบส่วนตัวที่เด้งขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที... ข้อความจาก 'พิมพ์' ส่งรูปถ่ายสถานที่แห่งหนึ่งมาให้เขา มันเป็นสะพานริมน้ำที่พวกเขาเคยไปเดทกันครั้งแรก พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะหมุนกลับมาอีกครั้ง ‘ถ้าอยากจะสารภาพความจริงที่เหลือทั้งหมด... ก็ตามมาที่เดิม ภายในสามสิบนาทีนะ ถ้ามาไม่ทัน... อย่าหวังว่าจะได้เห็นหน้ากันอีกตลอดชีวิต’ ธามนัสมองเวลาบนหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นรัว นี่คือโอกาสสุดท้ายที่เขาจะคว้าเธอกลับมา หรือนี่คือกับดักที่เขากำลังจะเดินเข้าไปสู่จุดจบของความสัมพันธ์นี้กันแน่ เขาไม่สนอะไรอีกแล้ว ร่างสูงรีบคว้าเสื้อแจ็กเก็ตตัวเก่งแล้ววิ่งออกจากห้องไปโดยไม่ปิดประตู เขาไม่รู้เลยว่า เมื่อไปถึงที่นั่น เขาจะต้องเผชิญหน้ากับอะไร และคนที่รอเขาอยู่บนสะพานนั้น... จะใช่พิมพ์รตาคนที่เขารัก หรือจะเป็น 'ใครอีกคน' ที่พิมพ์รตาเพิ่งจะรู้ความจริงเกี่ยวกับคนผู้นี้เหมือนกัน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่แสนวุ่นวายของยัยตัวแสบกับนายรูมเมตคนนี้นะคะ!