ปฏิบัติการง้องอนฉบับคนคลั่งรัก

"ถ้าจะมาเพื่อบอกแค่ว่าขอโทษเพราะรู้สึกผิด ฉันว่านายกลับไปเถอะค่ะ เพราะต่อให้พูดกี่พันครั้ง มันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนความจริงที่ว่า... นายเลือกที่จะปิดบังฉันในเรื่องที่สำคัญที่สุด" พิมพ์รตายืนกอดอกแน่น แผ่นหลังของเธอตั้งตรงราวกับจะสร้างกำแพงกั้นไม่ให้ใครเข้าถึงความอ่อนแอที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในดวงตา ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดบนสะพานไม้เก่าแก่ท้ายหมู่บ้านที่เชื่อมต่อกับสวนหลังบ้านของเธอ ลมหนาวพัดผ่านผิวแก้มจนขึ้นสีระเรื่อ แต่มันก็ยังไม่เหน็บหนาวเท่ากับความเย็นชาที่เธอมอบให้เขาในวินาทีนี้ ธามนัสหยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ลมหายใจของเขาหอบถี่จากการวิ่งฝ่าความมืดมาตลอดทาง ใบหน้าที่เคยทะเล้นกวนประสาทบัดนี้มีเพียงความสับสนและแววตาที่สั่นระริกราวกับคนกำลังจะเสียของรักที่สุดไปตลอดกาล "ผมไม่ได้จะมาขอโทษเพื่อจบเรื่องนี้ พิมพ์..." เสียงของเขาแหบพร่า แต่หนักแน่น "ผมมาที่นี่เพื่อบอกว่า... ที่ผ่านมาผมเป็นไอ้โง่ที่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริง เพราะผมกลัว กลัวว่าถ้าพิมพ์รู้ว่าพี่ชายแท้ๆ ของผมคือคนเดียวกับคนที่ทำให้ชีวิตพิมพ์พังทลายในตอนนั้น... พิมพ์จะมองผมด้วยสายตาแบบนี้ สายตาที่เหมือนผมเป็นคนแปลกหน้า" พิมพ์รตาแค่นหัวเราะ เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทั้งคู่ "แล้วตอนนี้นายคิดว่าฉันมองนายเป็นอะไรคะ? เป็นคนที่ฉันเคยคิดว่ารู้จักดีที่สุด... หรือเป็นแค่คนโกหกที่เก่งที่สุดที่ฉันเคยเจอ?" "ผมไม่ใช่คนโกหกที่ใจร้ายขนาดนั้น!" ธามก้าวเข้าไปประชิด พิมพ์รตาถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับราวสะพานไม้ เขาวางมือลงบนราวสะพานกั้นขวางเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ "ผมแค่... พยายามสร้างโลกที่มีแค่เราสองคน โลกที่ไม่มีอดีตเฮงซวยพวกนั้นเข้ามาแทรกซึม ผมรู้ว่ามันเห็นแก่ตัว แต่พิมพ์... เชื่อเถอะว่าความรักที่ผมมีให้พิมพ์มันเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่เรื่องโกหกที่ผมแต่งขึ้นเพื่อหลอกใช้ใคร!" สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบทำหน้าที่ของมันอย่างโหดร้าย หัวใจของพิมพ์รตาเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอเห็นความเจ็บปวดในดวงตาคมกริบของคนที่เธอหลงรักจนหมดใจ แต่ความโกรธที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ยังคงแผดเผาจนเธอเลือกที่จะไม่ยอมใจอ่อนง่ายๆ "ถ้ารักกันจริง นายต้องไม่ปิดบังตั้งแต่วันแรกค่ะธาม" เธอกระซิบ เสียงสั่นเครือ "ความเชื่อใจมันไม่ได้สร้างขึ้นด้วยคำหวานหรือการหยอดมุกเสี่ยวๆ ในแชท แต่มันสร้างด้วยความจริงใจ... ซึ่งตอนนี้ นายไม่มีมันเหลือให้ฉันเลย" ธามนัสชะงักไป คำพูดของเธอเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่แทงทะลุหัวใจเขาจนพรุน เขารู้ดีว่าตัวเองพลาดไปไกลแค่ไหน ความผิดพลาดในอดีตของครอบครัวเขาเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ผูกติดอยู่กับขาของเขามาตลอด และตอนนี้มันกำลังจะดึงรั้งให้หญิงสาวที่เขาเทิดทูนที่สุดเดินจากไป "ถ้างั้น... ถ้าผมยอมทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่าผมไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเกมสกปรกนั่น พิมพ์จะให้โอกาสผมไหม?" ธามโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่เธอเคยหลงใหลยังคงชัดเจน "ให้โอกาสผมได้แก้ตัว... ไม่ใช่ในฐานะรูมเมตที่คอยกวนประสาท แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่พร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อรักษาใจดวงนี้ไว้" พิมพ์รตาเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมทรยศเธออีกครั้ง ความโกรธเริ่มเลือนหายไปแทนที่ด้วยความรู้สึกโหวงเหวงในอก เธอควรจะไล่เขาไป แต่ในใจลึกๆ เธอกลับโหยหาอ้อมกอดของเขามากกว่าสิ่งใด "พิสูจน์สิคะ..." เธอท้าทาย พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "ทำสิ่งที่นายบอกว่าอยากจะทำ... ไม่ใช่แค่พูด" ธามนัสคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความกวนประสาทเจือปนเหมือนทุกที แต่มันเป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นคงและอ้อนวอน ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง "พิมพ์... ดูนี่นะ" เขาไม่ได้จะโชว์รูปภาพหรือข้อความจากใคร แต่นิ้วโป้งของเขากำลังกดไปที่ปุ่มลบแอปพลิเคชันหนึ่งทิ้ง... แอปฯ ที่เก็บความลับทุกอย่างเกี่ยวกับ 'ใครอีกคน' ที่พิมพ์รตากำลังสงสัยอยู่ ก่อนจะหันหน้าจอให้เธอดูด้วยแววตาแน่วแน่ "ผมลบทุกอย่างที่เชื่อมโยงกับครอบครัวผมทิ้งหมดแล้ว หลังจากวันนี้... จะไม่มีเรื่องของคนคนนั้นเข้ามาข้องเกี่ยวกับเราอีก" ทว่าในจังหวะที่มือของเขากำลังจะวางโทรศัพท์ลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาบนสะพานไม้ก็ทำให้บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน "ทำอะไรกันอยู่น่ะ... พี่ธาม?" เสียงนั้นเย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด พิมพ์รตาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่เพิ่งก้าวออกมาจากมุมมืดของสวนหลังบ้าน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท ใบหน้าที่ถอดแบบมาจากธามนัสไม่มีผิดเพี้ยน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความเหยียดหยามที่ส่งมาถึงพวกเขา "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... พิมพ์รตา" ชายคนนั้นแสยะยิ้ม "ดูเหมือนว่า 'รูมเมต' ของเธอ จะลืมบอกอะไรสำคัญไปอีกอย่าง... ว่าจริงๆ แล้วเขาไม่ได้แค่อยากจับเธอมาเป็นแฟน แตเขาต้องการ 'ใช้' เธอ เพื่อส่งคืนภารกิจที่ผมทิ้งไว้ให้ต่างหาก!" ธามนัสหน้าซีดเผือดทันทีที่เห็นผู้มาใหม่ เขาขยับตัวบังหน้าพิมพ์รตาไว้โดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า... สิ่งที่พิมพ์รตาเห็นบนหน้าจอโทรศัพท์ของธามนัสที่ยังเปิดค้างอยู่ กลับเป็นข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นมาพอดี ข้อความนั้นระบุว่า: *'แผนการสำเร็จ 80% พรุ่งนี้พาตัวพิมพ์รตาไปที่จุดนัดพบตามคำสั่ง... อย่าให้เธอรู้ตัวว่าทุกอย่างคือละครที่พวกเราจัดฉากขึ้น'* ธามนัสชะงักกึก มือที่จับราวสะพานสั่นเทาขณะที่ดวงตาของพิมพ์รตาตวัดขึ้นมองเขาด้วยความว่างเปล่าที่น่ากลัวกว่าความโกรธเป็นร้อยเท่า ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่เข้มข้นที่สุดของบทนี้นะคะ หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังไม่ทิ้งกันไปไหนค่ะ! ที่คั่นหนังสือสีชมพู