คืนดีกันแบบหวานฉ่ำ

"ถ้ายังไม่เลิกทำหน้ามุ่ยเป็นตูดลิงแบบนั้น ธามจะจับจูบให้หายโกรธตรงนี้จริงๆ ด้วยนะ พิมพ์" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงความหยอกเย้าดังขึ้นในระยะประชิดจนฉันต้องรีบขยับถอยหลังชนเข้ากับผนังห้องสมุดโซนส่วนตัวที่เขาลากฉันมาหลบมุม กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่ปนกับกลิ่นไอความสะอาดแบบหนุ่มวิศวะทำเอาหัวใจเจ้ากรรมของฉันที่พยายามจะเต้นเป็นจังหวะปกติ กลับรัวเหมือนกลองชุดเสียอย่างนั้น "คนบ้า! ใครเขาให้ทำแบบนี้กัน หอสมุดนะธาม ไม่ใช่ห้องนั่งเล่นที่คอนโด!" ฉันแหวใส่ พยายามทำหน้านิ่งและเชิดใส่เขาทั้งที่แก้มร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว ธามนัสไม่เพียงแต่ไม่ถอยออกไป แต่เขากลับใช้แขนทั้งสองข้างยันผนังล้อมตัวฉันไว้เหมือนกรงขังที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด ดวงตาคมกริบสีนิลนั่นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน ราวกับจะค้นหาคำตอบของความโกรธที่ค้างคามาตลอดสามวันที่ผ่านมา "ก็พิมพ์ไม่ยอมฟังธามเลยนี่" เขาเปลี่ยนโทนเสียงเป็นอ่อนโยนลง น้ำเสียงที่ใช้เรียกชื่อฉันเหมือนมีมนต์สะกด "เรื่องที่ธามไปกินข้าวกับรุ่นพี่คนนั้น... ธามอธิบายไปกี่รอบแล้วว่ามันคืองานโปรเจกต์พิเศษ แล้วพิมพ์ก็หึงจนหน้ามืด ไม่ยอมรับสาย ไม่ยอมอ่านแชต ปล่อยให้ธามเป็นบ้าอยู่คนเดียวแบบนี้ มันยุติธรรมกับคนโดนง้อไหมคะ?" ฉันเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในอกเมื่อเห็นแววตาอ่อนล้าของเขา จริงอยู่ว่าเรื่องนั้นมันอาจจะเป็นความเข้าใจผิดของฉันฝ่ายเดียว แต่ความน้อยใจมันบังตาจนมองไม่เห็นความจริงที่เขาพยายามสื่อ "ก็... ก็พี่เขาสวยนี่นา แถมตอนถ่ายรูปคู่กันนั่นน่ะ ตัวแทบจะสิงกันอยู่แล้ว ใครจะไปมองว่ามันคืองานโปรเจกต์เล่า!" ฉันเถียงเสียงอ้อมแอ้ม มือไม้เริ่มวางไม่ถูก ไม่รู้จะเอาไปไว้ตรงไหนดีเลยตัดสินใจจิกชายเสื้อยืดของเขาเบาๆ ธามหัวเราะหึในลำคอ แววตาเจ้าเล่ห์หายไป เหลือเพียงความเอ็นดูที่มองมา "แล้วถ้าธามบอกว่า ตอนที่ถ่ายรูปนั้นน่ะ ในหัวธามมีแต่หน้ายัยตัวแสบที่กำลังโวยวายใส่ธามทางโทรศัพท์ล่ะ พิมพ์จะเชื่อไหม?" "คนกะล่อน..." ฉันพึมพำ แต่ใจน่ะอ่อนยวบไปถึงไหนต่อไหนแล้ว "ไม่ได้กะล่อน แต่คลั่งรัก" เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเราแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายจมูก "ขอโทษนะครับที่ทำให้เข้าใจผิด... ต่อไปนี้ถ้ามีงานกลุ่มหรืออะไรแบบนี้ ธามจะรายงานพิมพ์ทุกฝีก้าว จะส่งพิกัด จะเปิดกล้องให้ดูตลอด 24 ชั่วโมงเลย ดีไหมคะ?" ฉันหลุดยิ้มออกมาจนได้ ยอมแพ้ให้กับความขี้อ้อนที่นานๆ ครั้งจะได้เห็นจากผู้ชายปากหมาคนนี้ "ใครจะไปว่างดูตลอด 24 ชั่วโมงเล่า เพ้อเจ้อ" "งั้นธามขอรางวัลคืนดีหน่อยได้ไหม" "รางวัลอะไร..." ยังไม่ทันจะขาดคำ ธามก็ฉกฉวยโอกาสนั้นประทับริมฝีปากลงมาแผ่วเบาที่พวงแก้มร้อนผ่าวของฉัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจูบเน้นๆ ที่มุมปากอย่างถือวิสาสะ มันไม่ใช่จูบที่ร้อนแรง แต่มันเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรู้สึกที่สื่อถึงกันว่า 'เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วนะ' หัวใจของฉันเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ "หายโกรธแล้วนะยัยตัวแสบ" เขาผละออกเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมถอยไปไหน สายตาของเขาจ้องมองฉันด้วยความหวานหยดที่ทำเอาเข่าแทบทรุด "อือ... หายแล้ว" ฉันตอบเสียงเบาที่สุดในโลก "ดี... งั้นเย็นนี้ไปฉลองคืนดีที่ร้านหมูกระทะหน้ามอไหม? มีนกับกรณ์รอกดดันเราสองคนอยู่หน้าหอแล้วเนี่ย" เขาเอ่ยพลางยกมือถือขึ้นมาโชว์หน้าจอที่มีแชตจากกลุ่มเพื่อนส่งมาไม่หยุด ฉันขำพรืดกับความรู้ดีของเพื่อนรักที่น่าจะเดาเหตุการณ์ออกตั้งแต่ต้น แต่อยู่ๆ ธามก็ชะงักไป ดวงตาคมกริบมองไปยังทางเข้าห้องสมุดด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นความเคร่งขรึมทันที "พิมพ์... ยืนนิ่งๆ นะ" "ทำไม... มีอะไรเหรอ?" ฉันถามด้วยความสงสัย พยายามจะหันไปมองแต่ธามกลับล็อกใบหน้าฉันไว้แน่นด้วยมือเดียว "อย่าเพิ่งหันไป..." เขาพูดเสียงต่ำ ลมหายใจที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในความรู้สึก "คนผู้หญิงชุดดำที่เดินเข้ามาทางโซนหนังสือประวัติศาสตร์... คนที่เดินตามเรามาจากหน้ามหาลัยเมื่อกี้... เขาไม่ได้มาหาหนังสือ" หัวใจของฉันกระตุกวูบเมื่อธามขยับตัวเข้ามาบังฉันไว้จนมิด ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจับจ้องมาจากมุมมืดของชั้นหนังสือทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ธาม... เธอเป็นใคร?" ฉันถามเสียงสั่น "คนที่ไม่ควรเข้ามาอยู่ในชีวิตเรา... และดูเหมือนว่า 'ความลับ' ที่ฉันเคยปิดบังไว้เรื่องย้ายหอครั้งนั้น จะถูกตามหาจนเจอแล้ว" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของยัยตัวแสบกับคุณรูมเมตมาถึงจุดที่หัวใจเต้นแรงที่สุดนะคะ! - ที่คั่นหนังสือสีชมพู