แผนเซอร์ไพรส์ใต้แสงไฟมหาลัย

"ถ้าเธอยังเดินหนีฉันไปอีกก้าวเดียว... ฉันจะจับเธอมาจูบโชว์กลางลานคณะนิเทศฯ ให้ดูจริงๆ ด้วยนะพิมพ์รตา!" เสียงทุ้มต่ำที่เจือรอยเจ้าเล่ห์ดังขึ้นกระชั้นชิดอยู่ข้างใบหู จนฉันที่กำลังเร่งฝีเท้าก้าวหนีต้องสะดุ้งสุดตัว หัวใจเจ้ากรรมกระโดดไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดเอื้อมมาคว้าข้อแขนฉันไว้ได้อย่างทันท่วงที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ คุ้นจมูกลอยวนอยู่รอบตัว พร้อมกับแรงดึงเบาๆ ที่ทำให้ฉันต้องหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดในวันนี้ ให้ตายเถอะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย! ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ฉันที่เพิ่งเดินออกจากห้องสมุดคณะพร้อมกองหนังสือพิมพ์รายงานเล่มโต จู่ๆ ก็โดนรุ่นน้องปีหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นมาพุ่งชนเกือบทำรายงานตกพื้น พร้อมกับยื่นซองจดหมายสีชมพูหวานแหววใส่มือฉันแล้ววิ่งหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย พอเปิดอ่านข้างใน... บรรทัดสุดท้ายที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่คุ้นตา กลับทำให้ความลับเรื่องที่ฉันเคยย้ายหนีไปนอนหอพักลับเฉพาะกิจเมื่อเดือนก่อนถูกเปิดเผยออกมาจนหมดเปลือก! *‘คนที่ไม่ควรเข้ามาอยู่ในชีวิตเรา... และดูเหมือนว่า ความลับ ที่ฉันเคยปิดบังไว้เรื่องย้ายหอครั้งนั้น จะถูกตามหาจนเจอแล้ว... ถ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนขุดคุ้ยความลับนี้ มารอที่ลานน้ำพุตึกนิเทศฯ ตอนหกโมงเย็นซะ ไม่งั้นความลับเรื่องตุ๊กตากระต่ายเน่าบนเตียงเธอ จะถูกแฉกลางกลุ่มรวมรุ่น!’* ฮึ่ม! ไอ้คุณรูมเมตตัวแสบ! ธามนัส นายมันคนเจ้าเล่ห์ที่สุดในสามโลก! "ปล่อยฉันนะไอ้คุณธาม! นายนี่มัน... ชอบเล่นสกปรกตลอดเลยใช่ไหม ถึงได้เอาเรื่องนี้มาขู่ฉันเนี่ย!" ฉันโวยวายเสียงดังลั่น พยายามบิดข้อมือออกจากกอบกุมของคนตัวสูงที่ยืนยันยิ้มแป้นไม่สะทกสะท้านต่อความเกรี้ยวกราดของฉันเลยสักนิด ธามในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกดูดีจนน่าหมั่นไส้ เขายกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาแพรวพราวชนิดที่เรียกว่าต่อให้เป็นน้ำแข็งขั้วโลกก็ต้องละลายกลายเป็นไอ ความเจ้าเล่ห์ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่คมคู่นั้น มองฉันด้วยความเอ็นดูระคนขบขันเหมือนกำลังมองเด็กน้อยกำลังอาละวาด "ก็ถ้าฉันไม่ใช้วิธีนี้... เธอก็คงจะหาทางหลบหน้าฉันไปอีกสัปดาห์เต็มๆ น่ะสิพิมพ์รตา รู้ไหมว่าฉันต้องเดินหาเธอทั่วตึกวิศวะจนรองเท้าแทบสึก ถึงได้รู้ว่าแม่ตัวแสบแอบมาขลุกอยู่แต่ในห้องสมุด" ธามลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวฉันมากขึ้น จนฉันต้องรีบถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาตึกเย็นเฉียบ "ถอยไปเลยนะ! ใครใช้ให้มาตามหาฉันเล่า! แล้วไอ้จดหมายบ้านี่... นายกล้าดียังไงเอาเรื่องตุ๊กตากระต่ายฉันมาขู่ฮะ!" ฉันชี้นิ้วคาดโทษ หน้าตาท่าทางคงจะงอหงักจนตลกมากแน่ๆ เพราะธามถึงได้หลุดหัวเราะพรืดออกมาเสียงดัง "ก็คนมันคิดถึงนี่นา... จะให้ทำยังไงล่ะ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับมีอานุภาพรุนแรงจนทำให้คำด่าที่เตรียมไว้ติดอยู่ที่ลำคอ จังหวะนั้นเอง... บรรยากาศรอบตัวก็พลันเงียบสงบลงอย่างน่าประหลาด เสียงพูดคุยจอแจของเหล่านักศึกษาที่เดินผ่านไปมาเริ่มเบาบางลง ก่อนที่ไฟดวงใหญ่รอบลานน้ำพุตึกนิเทศศาสตร์จะสว่างพรึบขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย! แสงไฟสีส้มอบอุ่นสาดส่องลงมาอาบไล้บรรยากาศรอบตัวให้กลายเป็นฉากโรแมนติกในภาพยนตร์รักวัยรุ่นทันที ท่ามกลางความตกตะลึงของฉัน มีนเพื่อนสนิทตัวแซบของฉันก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ พร้อมกับเพื่อนร่วมแก๊งวิศวะของธามอย่างกรณ์ ที่ถือป้ายกระดาษแผ่นใหญ่ยักษ์วิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบเราสองคนไว้! "กรี๊ดดดด! มาแล้วแม่! ช็อตนี้ไม่มีไม่ได้แล้ว!" มีนส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดนำทีม พร้อมกับโบกมือชงซ้ายชงขวาจนฉันทำตัวไม่ถูก อยากจะมุดแผ่นดินหนีเสียตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด "เฮ้ย! เพื่อนผมเอาจริงเว้ยวันนี้! เปิดทางให้เดือนวิศวะหน่อยเร็วกระจายยย!" กรณ์ตะโกนเสริมทัพด้วยความคึกคัก เรียกเสียงโห่แซวจากบรรดานักศึกษาที่ยืนมุงดูรอบๆ ได้เป็นอย่างดี ฉันเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคนที่ยืนยันยิ้มพิมพ์ใจอยู่ตรงหน้า สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่กำลังดำเนินไปอย่างรวดเร็ว "นี่... นี่พวกนาย..." ธามไม่ปล่อยให้ฉันได้เอ่ยปากโวยวายอะไรอีก ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นซีเมนต์ท่ามกลางเสียงฮือฮาที่ดังสนั่นหวั่นไหว หัวใจของฉันเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมานอกอก เลือดสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าวไปหมด มือไม้สั่นเทาทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นสายตาที่จริงจังและเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมากมายสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่ากวนประสาทและเจ้าเล่ห์ที่สุดในสามโลก... ตอนนี้กลับกำลังเงยหน้ามองฉันด้วยแววตาสั่นไหวที่เต็มไปด้วยความจริงใจ มือหนาควักช่อดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนแซบด้วยดอกยิปโซสีขาวบริสุทธิ์ซ่อนไว้อยู่ด้านหลัง ออกมาถือไว้ด้วยสองมือ รอยยิ้มอบอุ่นที่ปรากฏอยู่บนริมฝีปากของเขาทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนไปชั่วขณะ "จำได้ไหม... วันแรกที่เราเจอกันที่หน้าห้องสมุด เธอเดินชนฉันจนหนังสือกระจายเต็มพื้นแถมยังทำหน้ายักษ์ใส่ฉันอีกต่างหาก" ธามเริ่มต้นพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ท่ามกลางความเงียบที่ทุกคนพร้อมใจกันเงี่ยหูฟัง "ไอ้..." ฉันอ้าปากจะเถียง แต่โดนสายตาดุๆ แบบเอ็นดูของเขากลืนคำพูดกลับลงไปคอ "ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่า... ยัยตัวแสบคนนี้นี่น่ารำคาญชะมัด ดื้อก็ดื้อ ปากเก่งก็ที่หนึ่ง" ธามหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะสบตาฉันนิ่ง "แต่พอไม่ได้เจอหน้าสักวัน... กลับกลายเป็นฉันเองที่กระวนกระวายใจจนนอนไม่หลับ" เสียงแซว "อู้วววววววววววว!" ดังล้อมรอบจนฉันแทบอยากจะเอาปี๊บคลุมหัว แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวจนคิดว่าคงแดงแจ๋เหมือนมะเขือเทศสุกไปแล้วแน่ๆ "พิมพ์รตา..." ธามเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและจริงจังขึ้นจนฉันต้องกลั้นหายใจ "ขอบคุณที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิตเรียบๆ ของฉัน ขอบคุณที่ทำให้ทุกวันในหอพักมันมีสีสัน และขอบคุณ... ที่ทำให้ฉันอยากเป็นผู้ชายที่ดีพอสำหรับรอยยิ้มของเธอ" ดอกกุหลาบช่อโตถูกยื่นขึ้นมาตรงหน้า พร้อมกับคำถามที่ทำให้สติสตางค์ของฉันกระเจิงหายไปในอากาศ "เป็นแฟนกับธามนัสคนนี้นะครับ... ให้ฉันได้ดูแลยัยตัวแสบคนนี้ไปตลอดเลยนะ" เสียงเชียร์ "รับเลยๆๆๆ!" ดังกระหึ่มลั่นลานน้ำพุ มีนกระโดดโลดเต้นจนแทบจะเหาะได้ ส่วนกรณ์ก็เป่าปากหวีดร้องด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่าเจ้าตัวเสียอีก ฉันยืนอึ้ง สมองขาวโพลน หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกซี่โครง ความรู้สึกตื้นตัน ความเขินอาย และความอบอุ่นที่ไหลทะลักเข้ามาในอกมันจุกจนพูดไม่ออก มือสั่นเทารับช่อดอกไม้มาจากมือเขาโดยอัตโนมัติ ทว่า... ในวินาทีที่ฉันกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบออกไป เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊ง!* ฉันก้มลงมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ ปรากฏว่าเป็นข้อความจากบัญชีนิรนามที่ส่งภาพถ่ายลับบางอย่างเข้ามา พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วพริบตา— *‘ระวังตัวไว้ให้ดี... ความลับที่เธอยังไม่ได้บอกเขา กำลังจะถูกเปิดเผยในอีกสามวินาทีข้างหน้า’* ฉันหน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับธามที่กำลังรอคำตอบด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข --- *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยสนับสนุนและเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ ฝากส่งกำลังใจให้ยัยตัวแสบของเราด้วยนะคะ! 💖