เปลี่ยนสถานะจากรูมเมตเป็นแฟนตัวจริง

"ถ้าไม่หยุดอมยิ้มมองหน้าฉันแบบนั้น ฉันจะเอาปากกานี่จิ้มตาคุณให้บอดจริงๆ ด้วยนะธามนัส!" เสียงโวยวายเบาๆ ของฉันดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกของสมุดจดที่วางลงบนโต๊ะไม้ในโรงอาหารคณะนิเทศฯ อย่างจัง แต่แทนที่คนตรงหน้าจะรู้สึกสะทกสะท้าน ธามนัสกลับเลิกคิ้วกวนประสาท พลางเท้าคางมองฉันด้วยสายตาที่ถ้าเป็นคนอื่นมาเห็นคงต้องละลายตายไปข้างหนึ่ง แต่นี่มันธามนัสไงคะ! รูมเมตจอมกะล่อนที่เพิ่งเลื่อนสถานะมาเป็นแฟนกันสดๆ ร้อนๆ เมื่อคืน "ก็พิมพ์น่ารักนี่นา จะให้มองไปมองที่ไหนล่ะครับ... อ้อ หรืออยากให้มอง 'อย่างอื่น' แทน?" ธามลากเสียงยาวอย่างมีเลศนัย ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขา แฟนหนุ่มมือใหม่ที่ดูจะชำนาญเรื่องการรุกคืบหัวใจคนอื่นเกินหน้าเกินตาไปมาก "ไอ้บ้า! นี่ที่สาธารณะนะ แล้วนี่คุณมาทำอะไรที่คณะฉันตั้งแต่มอหกเนี่ย ไม่มีเรียนวิศวะหรือไง" ฉันพยายามกลบเกลื่อนอาการเขินด้วยการก้มหน้าก้มตาเปิดสมุด แสร้งทำเป็นสนใจตารางเรียนมากกว่าคนตรงหน้า "วันนี้ไม่มีเรียนครับ มีแต่ 'เรียนรู้การเป็นแฟนที่ดี' ตลอดทั้งวัน" "อี๋! เลี่ยน!" "แหวะ!" เสียงประสานของมีนกับกรณ์ที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ดังขึ้นพร้อมกัน ทั้งสองคนเดินเข้ามานั่งประจำที่ด้วยสีหน้าเอือมระอา มีนทำท่าจะอ้วกใส่ถาดข้าว ส่วนกรณ์ก็ตบไหล่ธามแรงๆ จนคนโดนตบเสียหลักไปเล็กน้อย "ยอมใจพวกมึงเลยจริงๆ ว่ะ เมื่อวานยังเห็นด่ากันไฟแลบอยู่เลย วันนี้มานั่งจ้องตากันจนมดจะขึ้นโรงอาหารแล้วนะ" กรณ์หัวเราะร่วน พลางสั่งข้าวแกงกะหรี่อย่างอารมณ์ดี มีนโน้มตัวเข้ามาหาฉัน สายตาเจ้าเล่ห์ของเพื่อนสนิทตัวแสบทำเอาฉันใจคอไม่ดี "บอกมานะพิมพ์ ว่าเมื่อคืนตอนที่พวกฉันกลับไปแล้ว เกิดอะไรขึ้นบ้าง ทำไมตื่นมาสถานะในเฟซบุ๊กถึงเปลี่ยนเป็น 'กำลังคบหา' ได้ล่ะจ๊ะ? แผนที่วางไว้กะจะให้สารภาพรักคืนวันวาเลนไทน์ไม่ใช่เหรอ?" ฉันหน้าแดงซ่าน ก่อนจะหันไปค้อนธามนัสที่นั่งอมยิ้มภูมิใจในผลงานตัวเองอยู่ข้างๆ "ถามเขาสิคะ! อยู่ดีๆ ก็เดินมาดักรอหน้าประตูห้อง แล้วก็... แล้วก็พูดอะไรที่มันปฏิเสธไม่ได้น่ะ" "พูดว่าอะไรล่ะ?" มีนรุกหนัก ธามนัสขยับยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มตัวมาใกล้ใบหูฉันจนลมหายใจอุ่นๆ รดพวงแก้ม ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด "อยากให้บอกต่อหน้าทุกคนตอนนี้เลยเหรอครับ หรือจะให้ไปบอกในห้องนอนเราสองคนดีล่ะ?" "ธามนัส! ไอ้คนหน้าไม่อาย!" ฉันฟาดฝ่ามือลงบนไหล่กว้างเขาเต็มแรง จนเจ้าตัวร้องโอ๊ยแกล้งสำออยใส่ แต่แววตาเขาก็ยังคงความแพรวพราวไว้ไม่เปลี่ยน ตลอดทั้งวัน บรรยากาศรอบตัวฉันกับธามเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้เราจะเป็นคู่กัดกันมาตลอดสองปีในฐานะรูมเมต แต่วันนี้พอเปลี่ยนสถานะ ทุกการกระทำดูจะหวานเลี่ยนจนเพื่อนฝูงรอบข้างต่างหมั่นไส้ไปตามๆ กัน ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ธามแอบส่งน้ำอัดลมกระป๋องเย็นเฉียบมาให้ตอนฉันนั่งทำงานกลุ่ม หรือตอนที่เขาเดินมาส่งฉันที่ตึกเรียนแล้วถือวิสาสะคว้ามือฉันไปกุมไว้ท่ามกลางสายตาคนนับร้อย มันไม่ใช่การแกล้งเหมือนที่เคยทำ แต่มันคือความรู้สึกที่อบอุ่นจนฉันหุบยิ้มไม่ได้ "พิมพ์..." ธามเรียกฉันเบาๆ ระหว่างที่เราเดินกลับหอพักในยามเย็น แสงอาทิตย์สีส้มอมชมพูอาบไล้ไปทั่วบริเวณมหาวิทยาลัย "ว่าไง?" "ขอบคุณนะที่ยอมเลิกด่าฉันสักวัน" เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยุดเดินแล้วหันมาสบตาฉันตรงๆ แววตาของเขาไม่ได้มีความกวนประสาทเจือปนอยู่เลย มีเพียงความจริงจังที่ทำเอาฉันทำตัวไม่ถูก "ฉันไม่ได้แค่อยากมีแฟนนะ แต่ฉันแค่อยากมีพิมพ์อยู่ข้างๆ ไปแบบนี้... ทุกวัน ต่อจากนี้ไปเลย" ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับพันบินอยู่ในท้อง มันเป็นความรู้สึกตื้นตันจนบอกไม่ถูก ฉันตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด ก่อนจะกระซิบตอบเสียงแผ่ว "งั้นก็อย่าทำให้เสียใจนะ ไม่งั้นฉันไล่ออกจากห้องจริงๆ ด้วย" "รับทราบครับผม!" เขาทำท่าตะเบ๊ะกวนๆ ก่อนจะคว้ามือฉันไปกุมไว้อีกครั้ง เราเดินหยอกล้อกันกลับห้องพักด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากเมื่อวาน พอนึกถึงชีวิตรูมเมตที่จะต้องเปลี่ยนไปนับแต่นี้ ฉันก็นึกสนุกขึ้นมา แต่ทว่า... ทันทีที่ฉันไขกุญแจห้องแล้วเปิดประตูเข้าไป กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมที่ไม่ใช่ของฉันหรือธามก็ลอยมาแตะจมูก ฉันชะงักกึก ธามเองก็หุบยิ้มลงทันที เมื่อเห็นรองเท้าส้นสูงสีแดงสดคู่หนึ่งวางเด่นอยู่หน้าประตูห้องของเรา และบนโต๊ะทำงานของฉันที่ควรจะว่างเปล่า กลับมีกล่องของขวัญผูกโบว์สีดำสนิทวางทับสมุดจดเล่มโปรดของฉันไว้ "พิมพ์... ใครมาห้องเรา?" ธามถามเสียงต่ำ พลางขยับมายืนบังฉันไว้ด้านหลัง ฉันตัวชาเมื่อมองไปที่หน้าต่างที่ถูกเปิดทิ้งไว้ ทั้งที่ฉันมั่นใจว่าก่อนออกไปเรียน ฉันปิดล็อกอย่างดีแล้ว บนโต๊ะมีกระดาษโน้ตใบหนึ่งวางอยู่ มันมีข้อความด้วยลายมือคุ้นตาที่ฉันจำได้แม่น... ลายมือของคนที่ฉันพยายามลืมไปจากชีวิตมาตลอดสองปี 'ยินดีด้วยนะที่เปลี่ยนสถานะ... แต่คิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอมีความสุขง่ายๆ แบบนี้เหรอ, พิมพ์รตา?' ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทที่ 28 นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าความลับของพิมพ์รตาจะถูกเปิดเผยออกมาอย่างไรในตอนหน้าค่ะ - ที่คั่นหนังสือสีชมพู