ปีสี่ ชีวิตคู่ และอนาคต

"ถ้าคุณธามยังกล้าหยิบแฟ้มโปรเจกต์จบของฉันไปซ่อนไว้อีกรอบ ฉันจะเอาแฟ้มคำนวณโครงสร้างสะพานของคุณไปทำเป็นที่รองแก้วน้ำชาไข่มุกจริงๆ ด้วยนะคะ!" พิมพ์รตาในชุดนักศึกษาปีสี่ที่โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นพอสมควร แต่ความจี๊ดจ๊าดและเสียงแหลมสูงยังคงเอกลักษณ์เดิมไม่เปลี่ยน กำลังยืนเท้าสะเอวจ้องเขม็งร่างสูงของธามนัสที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวโปรดในห้องนั่งเล่น ห้องสี่เหลี่ยมขนาดกลางที่เคยเป็นสนามรบระหว่าง "ยัยตัวแสบ" กับ "คุณรูมเมตจอมกวน" ในวันแรกที่ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลาและความผูกพัน หนังสือเรียนนับร้อยเล่มถูกแทนที่ด้วยแฟ้มงานวิจัยและเอกสารฝึกงาน กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วพื้นที่ แต่วัตถุดิบหลักของห้องนี้ยังคงเหมือนเดิม... นั่นคือเสียงเถียงกันไม่เว้นแต่ละวันระหว่างเราสองคน ธามนัสในวัยปีสี่ที่สวมเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและนาฬิกาเรือนหรูที่พิมพ์รตาเคยแอบซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีก่อน เขายกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ที่เธอแพ้ทางมาตลอดสามปีเต็ม "ใครเอาไปซ่อนกันล่ะครับคุณแฟน... เอ้ย คุณรูมเมต" ธามนัสจงใจเว้นจังหวะแกล้งเรียกผิดแล้วหัวเราะในลำคอ เมื่อเห็นพิมพ์รตาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที "ผมแค่วางไว้บนโต๊ะทำงานให้เป็นระเบียบต่างหาก เธอนั่นแหละที่ชอบวางกระจัดกระจายจนโต๊ะกินข้าวกลายเป็นโต๊ะประชุมคณะไปแล้วนะพิมพ์" "ก็งานมันเยอะนี่คะ! อีกไม่กี่เดือนก็จะจบแล้ว สารพัดโปรเจกต์ถาโถมเข้ามาจนสมองฉันจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์อยู่แล้วเนี่ย แล้วดูคุณส-..." คำพูดของพิมพ์รตาขาดห่วงไปเมื่อธามนัสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว จนเธอต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือเบาๆ สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มให้อย่างเบามือ ความใกล้ชิดที่คุ้นเคยแต่กลับทำให้หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะทุกครั้ง ทำให้เสียงโวยวายของเธอกลืนหายลงคอไปทันที "บ่นเก่งจังเลยนะคะ... ว่าที่บัณฑิตนิเทศศาสตร์คนสวย" ธามนัสโน้มใบลงมา กระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหู "เหนื่อยมากไหมช่วงนี้ หื้ม?" พิมพ์รตาเม้มริมฝีปากแน่น เผลอเอามือเล็กๆ กำชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอก เมื่อนึกย้อนไปถึงเส้นทางที่เราเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา จากคู่กัดที่เกลียดขี้หน้ากันในวันแรก กลายมาเป็นคนที่รู้ใจกันมากที่สุดในทุกๆ ช่วงเวลาของชีวิตวัยรุ่น "ถามแปลก... ถ้าไม่เหนื่อยสิแปลก" พิมพ์รตาเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ห้ามไว้ไม่อยู่ "แต่พอเห็นหน้ากวนๆ ของคุณทีไร ความเหนื้อมันหายไปครึ่งหนึ่ง... แล้วเปลี่ยนมาเป็นความอยากหยิกคุณให้เนื้อเขียวแทน" ธามนัสหลุดหัวเราะร่วนออกมาเสียงดัง เขารั้งเอวบางเข้ามาแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง สายตาที่มองเธอมันเต็มไปด้วยความรักและความทะนุถอยอย่างล้นปรี่ ซึ่งเป็นสายตาแบบที่เขาไม่เคยใช้กับใครนอกจากเธอคนนี้ "รู้ไหม... ตอนที่ฉันนั่งคิดเรื่องอนาคตของเราตอนเรียนจบ ธาม..." พิมพ์รตากลืนน้ำลายลงคอเบาๆ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองคนตัวสูง "เราผ่านมาเยอะมากเลยเนอะ จากเด็กปีหนึ่งที่ต้องมาแชร์ห้องกันเพราะความจำเป็น จนตอนนี้... เรากำลังจะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วจริงๆ" ธามนัสเงียบไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงแววตาที่ลึกซึ้งและจริงจังจนน่าใจหาย มือหนายกขึ้นประคองแก้มเนียนของเธอไว้ด้วยความทะนุถอย นิ้วโป้งลูบไล้เบาๆ บนพวงแก้มแดงระเรื่อ "พิมพ์..." ธามนัสเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย "จำสัญญาที่เราเคยให้ไว้เมื่อตอนปีสองได้ไหม ตอนที่เธอเกือบจะยอมแพ้เรื่องฝึกงานแล้วร้องไห้คาอกฉันน่ะ" พิมพ์รตากะพริบตาปริบๆ ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ "จำได้สิคะ... คุณบอกว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ธามนัสคนนี้จะไม่มีวันปล่อยมือจากยัยตัวแสบเด็ดขาด" "แล้วฉันก็ทำตามสัญญามาตลอด... และจะทำมันต่อไปเรื่อยๆ" ธามนัสยิ้มอบอุ่น รอยยิ้มที่ละลายใจคนมองได้เสมอ "ไม่ว่าจะเรียนจบ ทำงาน หรือต้องย้ายไปอยู่ที่ไหน ออนโลเคชั่นไกลแค่ไหนก็ตาม... ที่ตรงนี้ จะยังมีเธอเป็นเจ้าของเสมอ" บรรยากาศในห้องเงียบสงบลง มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ และเสียงหัวใจที่เต้นตรงกันเป็นจังหวะ ความรักที่บ่มเพาะผ่านวันเวลา ความเข้าใจ และการเติบโตไปด้วยกัน ทำให้ความสัมพันธ์ของเราไม่ใช่แค่ "แฟน" อีกต่อไป แต่มันคือ "อนาคต" ที่ทั้งสองคนต่างวาดฝันไว้ร่วมกัน ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของพิมพ์รตากำลังพองโตจนแทบจะระเบิดด้วยความซาบซึ้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น *'ติ๊ง'* ธามนัสขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจที่ถูกขัดจังหวะโรแมนติก "ใครมันบังอาจส่งข้อความมาตอนนี้วะเนี่ย เดี๋ยวพ่อบล็อกเบอร์ซะเลย" พิมพ์รตาหัวเราะคิกคักก่อนจะผละออกจากอ้อมแขนเขาเพื่อเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เผื่อว่าจะเป็นพี่ที่กองถ่ายละครติดต่อเรื่องงานด่วน แต่พอหน้าจอสว่างวาบและเธอได้เห็นชื่อผู้ส่ง พร้อมกับข้อความพรีวิวสั้นๆ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนจากความสุขสว่าง เป็นความซีดเผือดและตกตะลึงจนมือไม้สั่นเทา ธามนัสสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงรีบก้าวเข้ามาโอบไหล่เธอไว้ "พิมพ์? ใครส่งอะไรมา หน้าตาเธอถึงได้ซีดเป็นไก่ต้มแบบนั้น" พิมพ์รตาไม่ได้ตอบคำถาม เข่าของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตากวาดมองข้อความบนหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจกระตุกวูบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อข้อความที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่มาจากคนในกองถ่าย... แต่มาจากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อบันทึก พร้อมกับรูปถ่ายใบล่าสุดที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ *รูปถ่ายของเธอและธามนัสที่ยืนกอดกันในห้องนี้... ถ่ายจากมุมมองด้านนอกหน้าต่าง* และข้อความด้านล่างรูปนั้น เขียนเอาไว้ว่า... **"มีความสุขกันให้เต็มที่นะ... เพราะอีกไม่นาน คนที่เธอกล้าหักหลังเขา จะกลับมาทวงทุกอย่างคืน รวมถึง... ตัวของเธอด้วย, พิมพ์รตา"** โปรดติดตามตอนต่อไป... *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับพิมพ์และธามนะคะ ขอให้ทุกคนมีวันที่หัวใจพองโตค่ะ)*