บุคคลที่สามและวิกฤตความเข้าใจผิด

"ถ้าคิดว่าฉันจะยืนทนดูภาพบาดตาบาดใจพวกนี้ได้นานล่ะก็... นายคิดผิดมหันต์เลยค่ะ ธามนัส!" เสียงของพิมพ์รตาดังก้องอยู่ในโสตประสาท แม้เธอจะพยายามข่มอารมณ์จนตัวสั่น แต่ดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยหน่วยน้ำตาใสๆ กลับจ้องเขม็งไปที่ร่างสูงของรูมเมตตัวดีที่กำลังยืนยิ้มรับการคล้องแขนจาก 'รินรดา' ดาวคณะวิศวะรุ่นพี่ที่ใครๆ ต่างก็รู้ว่าเคยเป็น 'คนพิเศษ' ของธาม กลิ่นน้ำหอมฟุ้งกระจายในโรงอาหารคณะวิศวะที่ตอนนี้ดูจะกลายเป็นสนามรบทางอารมณ์ของพิมพ์ไปเสียแล้ว "พิมพ์... เดี๋ยวสิ ฟังก่อน" ธามนัสขยับตัวจะก้าวตาม แต่รินรดากลับกระชับแขนเขาไว้แน่นพร้อมรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ดูอย่างไรก็น่าหมั่นไส้ในสายตาของพิมพ์รตา "แหม ธามคะ รินแค่จะชวนไปเลือกของขวัญวันเกิดให้คุณแม่ธาม น้องคนนี้เขาอาจจะแค่เข้าใจผิดไปเองก็ได้นะ" คำพูดที่ดูเหมือนจะถนอมน้ำใจ แต่มันกรีดลึกเข้าที่หัวใจของคนที่เพิ่งจะตกลงคบหาดูใจกันแบบลับๆ อย่างพิมพ์จนชาหนึบ พิมพ์รตาแค่นหัวเราะ เหยียดยิ้มที่สั่นระริก "เข้าใจผิดงั้นเหรอคะ? หึ... งั้นเชิญคุณรินทำความเข้าใจกับคุณธามต่อให้เต็มที่เลยนะคะ พิมพ์มีธุระด่วนที่บ้าน... ธุระที่สำคัญพอๆ กับที่พี่รินกำลังจัดคิวให้เขาเลย!" "พิมพ์! หยุดเดี๋ยวนี้!" ธามนัสเสียงเข้มขึ้น สายตาของเขาเริ่มฉายแววร้อนรนเมื่อเห็นว่าพิมพ์รตาหมุนตัวกลับหลังหันและเดินจ้ำอ้าวออกจากพื้นที่ตรงนั้นโดยไม่หันกลับมามอง เขาสลัดแขนจากรินรดาอย่างไม่เกรงใจ "ขอตัวนะครับพี่ริน เรื่องของขวัญ... ผมจัดการเองได้" ร่างสูงสาวเท้ายาวๆ ตามหลังหญิงสาวคนรักไป แต่ทว่าเหตุการณ์วันนี้มันไม่ได้ราบรื่นอย่างที่ควรจะเป็น กลุ่มเพื่อนในคณะของธามที่มาดักหน้าดักตาทำให้เขาเสียจังหวะ ในขณะที่พิมพ์รตาก็หายวับไปกับฝูงชนเหมือนทรายที่หลุดมือ ... ภายในหอพักที่เคยอบอุ่นไปด้วยเสียงเถียงกันเรื่องกับข้าว พิมพ์รตาทิ้งตัวลงบนเตียงพร้อมกับปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมา เธอคว้ากระเป๋าเดินทางใบย่อมที่ซุกอยู่ใต้ตู้เสื้อผ้าออกมาอย่างลุกลี้ลุกลน "คนบ้า... ไหนบอกว่าไม่มีอะไร ไหนบอกว่าพี่รินเป็นแค่อดีต" เธอพึมพำกับตัวเองขณะยัดเสื้อผ้าลงกระเป๋าอย่างไม่เป็นระเบียบ มือสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเห็นข้อความแจ้งเตือนที่รัวเข้ามาไม่หยุด ธาม: *พิมพ์ รับสายพี่! ที่เห็นมันไม่ใช่แบบนั้น* ธาม: *อยู่ไหน? อย่าทำแบบนี้ดิ พิมพ์!* เธอกดบล็อกการแจ้งเตือนทันที ความน้อยใจมันจุกอยู่ที่ลำคอจนพูดไม่ออก สองอาทิตย์ที่ผ่านมาเธอทุ่มเทให้เขาทั้งหัวใจ จนเกือบลืมไปว่าตำแหน่ง 'แฟน' ที่เขามอบให้มันอาจจะเป็นแค่ทางผ่านในช่วงที่เขายังไม่มีใครกลับมาทวงคืน ประตูห้องถูกเคาะรัวและตามด้วยเสียงเรียกที่คุ้นเคย "พิมพ์! เปิดประตูให้พี่! ถ้าไม่เปิดพี่จะพังเข้าไปแล้วนะ!" พิมพ์รตานิ่งค้าง ใจหนึ่งอยากจะวิ่งไปเปิด แต่ความทิฐิที่สั่งสมมาทำให้เธอเม้มปากแน่น เธอรู้นิสัยธามดี เขาเอาแต่ใจและชอบบังคับ แต่ในยามที่เขาต้องเลือก... เขามักจะทำให้เธอเป็นรองเสมอ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็เงียบลงไปเสียดื้อๆ พิมพ์ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าครอบคลุมห้องพัก เธอตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปที่ประตูเพื่อจะแอบส่องดูผ่านตาแมว แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่ธามนัส เงาร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่หน้าห้องไม่ใช่ธาม แต่มันคือ 'ใครบางคน' ที่เธอกำลังจะเปิดประตูรับ... เสียงข้อความเข้าดังขึ้นที่หน้าจอโทรศัพท์ของเธออีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่จากธาม แต่เป็นเบอร์แปลกที่ไม่แสดงชื่อ *‘ถ้าอยากรู้ว่าทำไมธามถึงไม่กล้าขัดใจพี่ริน... ให้เปิดประตูออกมาสิครับ พิมพ์รตา’* หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ มือที่กำลูกบิดประตูสั่นสะท้าน เธอไม่ได้กลัวคนข้างนอก แต่เธอกำลังกลัว 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่หลังประตูนั่นต่างหาก ทันทีที่เธอตัดสินใจหมุนลูกบิดประตูออก แรงผลักจากด้านนอกก็ทำให้เธอเซถอยหลังไปหลายก้าว คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่... และเขาก็คือคนที่จะทำให้ทุกอย่างในชีวิตของพิมพ์รตาพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี "ไงครับ... ไม่เจอกันนานเลยนะน้องสาว" ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่ดูคุ้นตาราวกับหลุดออกมาจากอดีตที่เธอพยายามลบเลือนส่งยิ้มเย็นให้เธอ ในมือของเขาถือซองสีน้ำตาลที่ประทับตราสำคัญบางอย่าง ซึ่งเธอจำมันได้ดีว่ามันคืออะไร ธามนัสที่วิ่งขึ้นมาถึงหน้าห้องในวินาทีนั้นหยุดกึก ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนเห็นผี เขาตะโกนชื่อเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน "พิมพ์! อย่ารับของจากมัน! ถอยออกมาจากตรงนั้น เดี๋ยวนี้!" พิมพ์รตาหันไปมองหน้าธามนัสสลับกับชายแปลกหน้าคนนั้น ความเข้าใจผิดที่ว่าธามมีคนอื่น กลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปทันที เมื่อเธอเห็นสิ่งที่อยู่ในซองจดหมายนั้น... สิ่งที่ธามพยายามปิดบังเธอมาตลอดการคบหากัน ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ บทหน้าความลับที่เก็บงำไว้กำลังจะถูกเปิดเผยแล้วค่ะ! -ที่คั่นหนังสือสีชมพู-