เกม Truth or Dare พาฟิน

"บอกแล้วไงว่าตาฉัน! ยัยมีน เธออย่ามาเนียนขโมยสิทธิ์เดินหมากนะ!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องนั่งเล่นของอพาร์ตเมนต์ที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสนามประลองยุทธ์ขนาดย่อม กองกระป๋องน้ำอัดลมและถุงขนมขบเคี้ยวถูกกวาดไปกองรวมกันไว้มุมห้อง เพื่อเปิดทางให้วงล้อมวงใหญ่ของเหล่าเพื่อนสนิททั้งคณะนิเทศและวิศวะได้มานั่งล้อมวงปูเสื่อเล่นเกมกระดานสุดคลาสสิกที่ถูกดัดแปลงกติกาให้เร้าใจขึ้นเป็นร้อยเท่า *('เหยื่อติดเบ็ดแล้ว... เตรียมตัวรับความพินาศได้เลย')* ประโยคทิ้งท้ายในแชตเมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในหัวของพิมพ์รตาไม่ไปไหน เจ้าของข้อความตัวดีนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม ส่งยิ้มมุมปากแบบที่เธอมองทีไรก็อยากจะคว้าหมอนอิงปาใส่หน้าหล่อๆ นั้นสักทีสองที ธามนัสกำลังมองมาที่เธอด้วยสายตากรุ้มกริ่ม สายตาแบบที่ชอบทำให้กระเพาะอาหารของเธอปั่นป่วนราวกับมีผีเสื้อบินวนเป็นร้อยๆ ตัว "โอย ยัยพิมพ์ เธอจะเสียงดังทำไมเนี่ย กลัวคนอื่นเขาไม่รู้เหรอว่ากำลังร้อนตัวเรื่องเมื่อคืน" มีนลากเสียงยาว ลอยหน้าลอยตาแซوพลางตักป๊อปคอร์นเข้าปากอย่างสบายอารมณ์ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากกรณ์ที่นั่งข้างๆ ได้ทันที "ฉันไม่ได้ร้อนตัวสักหน่อย! แค่... หมั่นไส้คนแถวนี้เฉยๆ ต่างหากเล่า!" พิมพ์รตาแก้ตัวเสียงสูง รีบยกแก้วน้ำชานมไข่มุกขึ้นดูดกลบเกลื่อนอาการร้อนผ่าวที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบ หู ดวงตาคู่สวยเหลือบไปมองต้นเหตุของความวุ่นวายที่ตอนนี้ขยับตัวเข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะชิดกัน ธามหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นดังลอดผ่านเสียงเพลงคลอเบาๆ ในห้อง "ครับๆ ไม่ได้ร้อนตัว แต่หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกแล้วนะคุณรูมเมต" "ธาม!" พิมพ์หันไปแยกเขี้ยวใส่ ทำท่าจะยกกำปั้นขึ้นขู่ แต่ติดที่ว่ามีนดันตบมือเปรี้ยงกลางวงเพื่อดึงความสนใจของทุกคนเสียก่อน "เอาล่ะๆ เลิกสวีตกันสองคนสักทีพวกแก! ไหนๆ ก็รวมตัวกันครบแก๊งทั้งที เล่นเกมกระดานมันเด็กไปละ มา! เปลี่ยนโหมดเป็นเกม 'Truth or Dare' (ความจริงหรือความกล้า) ฉบับอัปเกรดความแซ่บดีกว่า ใครปฏิเสธต้องโดนทำโทษดื่มน้ำเก๊กฮวยผสมวาซาบิแก้วนี้!" มีนชูแก้วน้ำสีเขียวใสที่มีกลิ่นฉุนกึกเป็นหลักฐานขู่ เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบวง ไม่มีใครกล้าปฏิเสธเพราะกลัวฤทธิ์เดชของแม่สาวตัวแม่ประจำแก๊ง ขวดพลาสติกเปล่าถูกวางลงตรงกลางวงโดยมีกรณ์เป็นคนหมุนประเดิมคนแรก ขวดหมุนติ้วผ่านหน้าคนนั้นทีคนนี้ที ก่อนจะไปหยุดตรงหน้าหนุ่มวิศوةหน้าตี๋เพื่อนสนิทของธามเอง "ฮ่าๆ กรณ์! นายโดน เปิดมาตากแรกก็แจ็กพอตเลยนะเพื่อน" ธามหัวเราะร่วน เอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนรักปั้วะใหญ่ "ยอมรับก็ได้วะ เอา 'Truth' ครับคุณมีน เชิญถามมาเลย ลูกผู้ชายตัวจริงสัตย์ซื่ออยู่แล้ว" กรณ์ยืดอกตอบอย่างมั่นใจ มีนยิ้มร้าย แววตาเป็นประกายวิบวับแบบที่เห็นแล้วเสียวสันหลังวาบ "งั้นตอบมาซะดีๆ ว่าคนที่แอบชอบอยู่ในคณะเดียวกันตอนนี้ ชื่อย่อตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวแรกคืออะไร ห้ามโกหกนะ ไม่งั้นวาซาบิแก้วนี้รออยู่!" กรณ์ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง หน้าถอดสีไปชั่วขณะท่ามกลางเสียงโห่แซวจากรอบวง หนุ่มวิศวะปากแข็งอึกอักอยู่พักใหญ่จนหน้าแดงแจ๋ ก่อนจะยอมสารภาพออกมาอ้อมแอ้มว่า "อ... อักษร M เว้ย! พอใจยัง!" เสียงกรี๊ดกร๊าดและเสียงปรบมือดังสนั่นลั่นห้องเมื่อความลับถูกเปิดเผย กรณ์รีบหมุนขวดต่อด้วยความเขินอายเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ขวดหมุนวนอยู่หลายรอบด้วยความเร็วที่ลดลงเรื่อยๆ จนกระทั่ง... ปลายขวดค่อยๆ ชะลอความเร็ว แล้วชี้ตรงมาที่... พิมพ์รตา กลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ปลายขวดนิ่งสนิท ชี้ตรงเป๊ะมาที่เธอ ร่างบางสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อหันไปสบตากับคนหมุนขวดที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ธามนัสลดมือลงจากขวด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่พิมพ์เห็นแล้วรู้ทันทีว่า... ยัยพิมพ์เอ๋ย เธอไม่รอดแน่ๆ "อุ๊ยตาย! แจ็กพอตลงที่ยัยตัวแสบพอดีเลยอ่ะแก" มีนปรบมือชอบใจราวกับดูละครหลังข่าว "ว่าไงจ๊ะคุณพิมพ์ จะเลือก Truth ความจริง หรือ Dare ความกล้าดีคะ?" พิมพ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ถ้าเลือก 'Truth' ยัยมีนกับนายธามต้องหาคำถามพิสดารมาแกล้งเธอเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับรูมเมตแน่ๆ แต่ถ้าเลือก... "ฉันเลือก... Dare!" พิมพ์ตัดสินใจเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ในใจจะเริ่มนึกเสียดายที่ปากไวไปหน่อยก็เถอะ อย่างน้อยก็น่าจะเซฟกว่าตอบคำถามชวนช็อกโลกละน่า รอยยิ้มของธามกว้างขึ้นกว่าเดิม ดวงตาคมกริบพราวระยับราวกับเด็กได้ของเล่นชิ้นโปรด หนุ่มวิศวะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เท้าคางมองคนปากเก่งที่ตอนนี้เริ่มกัดริมฝีปากตัวเองด้วยความประหม่า "โอ Ho เลือก Dare ซะด้วย ใจกล้าดีนี่คุณรูมเมต" ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มกวนประสาท ก่อนจะหันไปสบตากับกรณ์และมีนราวกับส่งซิกอะไรบางอย่างที่ทำเอาพิมพ์รู้สึกหนสันหลังวาบแปลกๆ "งั้นคำท้าของฉันในฐานะคนหมุนขวด..." ธามเว้นจังหวะ ทอดเสียงยาวชวนลุ้นระทึก ร่างสูงขยับตัวเข้ามาใกล้พิมพ์มากขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือจางปะปนกับอากาศรอบตัวจนเธอเผลอกลั้นหายใจ "ฉันขอท้าให้เธอ... หันไปหอมแก้มคนข้างๆ ต่อหน้าทุกคนในห้องนี้" *กึก!* บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงไปถนัดตา มีนกับกรณ์อ้าปากค้างเล็กน้อยก่อนจะแอบอมยิ้มแล้วทำเนียนหยิบป๊อปคอร์นเข้าปากเพื่อดูละครฉากใหญ่ คนข้างๆ งั้นเหรอ? พิมพ์รตาหันขวับไปมองซ้ายทีขวาที... ด้านซ้ายคือมีนเพื่อนสนิท ด้านขวาคือ... ธามนัส หนุ่มเจ้าเล่ห์ที่นั่งยิ้มแป้นแล้นรอรับผลงานอยู่ข้างๆ เธอนี่เอง! "ด...เดี๋ยวนะ!" พิมพ์โวยวายลั่น หน้าเห่อร้อนขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู "ทำไมต้องเป็นนายเล่า! เปลี่ยนคำท้าเลยนะ แบบนี้มันขี้โกงชัดๆ!" "อ้าวกติกาคือติกานะครับคุณพิมพ์ เลือก Dare แล้วจะมาเปลี่ยนใจทีหลังไม่ได้ ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น... เอ้ย ลูกผู้หญิงสิ!" ธามลอยหน้าลอยตาเถียงหน้าตาย ดวงตาสีเข้มเป็นประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "หรือว่า... ไม่กล้า? กลัวใจตัวเองสั่นไหวเหรอจ๊ะรูมเมต" "ใครกลัว! นายต่างหากที่มโนไปเอง!" พิมพ์เถียงเสียงสั่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงเชียร์จากมีนและกรณ์เริ่มดังประสานเสียงกันระงม "ฮิ้ววว! จัดไปเลยยัยพิมพ์ ไหนๆ ก็อยู่ห้องเดียวกันแล้ว แค่หอมแก้มเองน่า ถือว่าเป็นการกระชับมิตรเพื่อนร่วมห้อง!" มีนทำหน้าที่ตัวชงเบอร์หนึ่ง ส่งเสียงเชียร์ลั่นห้องจนพิมพ์อยากจะเอาปี๊บคลุมหัว พิมพ์หันกลับมามองหน้าคนที่นั่งยิ้มรออยู่ข้างๆ ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาตอนนี้ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ธามไม่ได้เร่งรัด เขายังคงนั่งนิ่งปล่อยให้เธอเป็นคนตัดสินใจ แต่แววตาคู่นั้นกลับดึงดูดสายตาเธอไว้ราวกับมีแรงโน้มถ่วงมหาศาล สายตาที่ทั้งออดอ้อน ท้าทาย และเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออกแต่หัวใจกลับเต้นรัวแรงทุกครั้งที่ได้สบตา ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจเธอชะมัด! "ก็ได้! แค่หอมแก้มนะยะ ห้ามคิดตอดเล็กตอดน้อยเด็ดขาด!" พิมพ์กัดฟันกรอด หลับหูหลับตาขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าคมคายนั้นอย่างจำยอม มือบางยกขึ้นเกาะไหล่กว้างของเขาไว้เป็นหลักยึดเหนี่ยว กลิ่นกายหอมสะอาดลอยเข้าจมูกยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะกระเจิง ร่างบางโน้มตัวเข้าไปช้าๆ หัวใจเต้นแรงราวกับตีกลองศึก พิมพรัตน์หลับตาปี๋เตรียมจะแตะริมฝีปากลงบนแก้มสากของอีกฝ่ายให้มันจบๆ ไป แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากเธอกำลังจะสัมผัสกับแก้มของเขา ธามกลับแกล้งเอี้ยวใบหน้าหันมาพอดีอย่างรวดเร็ว! *จุ๊บ!* สัมผัสนุ่มหยุ่นที่ข้างแก้ม... ไม่สิ มันไม่ใช่แก้ม! ริมฝีปากอุ่นร้อนของธามสัมผัสเข้ากับมุมปากของพิมพ์รตาเต็มๆ โดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิดจนพิมพ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อรู้ตัวว่าพลาดท่าเสียทีให้กับแผนการเจ้าเล่ห์ของเขาเข้าให้อย่างจัง! เสียงกรี๊ดแซวและเสียงปรบมือดังสนั่นลั่นห้องยิ่งกว่าเดิมจนกลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวของพิมพ์มิดชิด ธามผละใบหน้าออกมาช้าๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแววตาหวานเชื่อมลึกซึ้งที่ทำเอาคนถูกแกล้งถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง "อ่า... ขอบคุณสำหรับรางวัลพิเศษนะฃับคุณรูมเมต" ธามกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและรอยยิ้มละลายใจนั้นทำเอาพิมพ์รตาขาอ่อนยวบ แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นตรงนั้น ใบหน้าหวานร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ สติที่กระเจิดกระเจิงทำให้พิมพ์ผลักอกแกร่งออกเบาๆ ด้วยความเขินอจัด ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างไร้ทิศทาง นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความระบายความหงุดหงิดและความเขินลงในแชตส่วนตัวที่เปิดค้างไว้กับเขาด้วยความรวดเร็วโดยไม่ทันยั้งคิด *[พิมพ์รตา]: คนบ้า! นายตั้งใจใช่มั้ยฮะ! คนฉวยโอกาส นิสัยไม่ดีเลยนะ!* นิ้วเรียวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกเมื่อรู้ตัวว่าเผลอกดส่งข้อความสารพัดความในใจที่เต็มไปด้วยความงอนปนเขินออกไปแบบนั้น พิมพ์รีบใช้นิ้วจิ้มค้างที่ข้อความเพื่อจะกดยกเลิกข้อความทันทีด้วยความลนลาน แต่ทว่า... ปลายทางกลับขึ้นสถานะ *'Seen'* อย่างรวดเร็วราวกับเขารอจังหวะนี้อยู่แล้ว! ยิ่งไปกว่านั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือของธามที่วางอยู่ตรงหน้าก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ที่เด้งขึ้นมาโชว์หราต่อหน้าต่อตาเพื่อนทุกคนในวง! *('คุณได้ทำการยกเลิกข้อความไม่ทันแล้ว...')* ที่คั่นหนังสือสีชมพู 🌸