วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ห้างสรรพสินค้า

รถเข็นติดล้อฝืดๆ ในซูเปอร์მარเก็ตขนาดใหญ่ใจกลางเมืองกำลังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ารำคาญ ทุกครั้งที่ธามนัสหักเลี้ยวเข้าโซนผลิตภัณฑ์ซักฟอก แต่สิ่งที่น่ารำคาญยิ่งกว่าตัวรถเข็น ก็คือคนที่กำลังเดินกอดอกทำหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆ นี่แหละค่ะ "บอกแล้วไงว่าฉันแบกผงซักฟอกเองได้ นายจะซื้อถังใหญ่ไซส์ครอบครัวแฝดสี่มาทำไมเนี่ย หอเรามีกันแค่สองคนนะ ธาม!" พิมพ์รตาถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่แปดของชั่วโมงนี้ มือเรียวบางปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากอย่างหงุดหงิด เธออยู่ในชุดเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์สีครีมกับกางเกงยีนส์สบายๆ แต่ถึงจะแต่งตัวเรียบง่ายแค่ไหน ความน่ารักจิ้มลิ้มแบบฉบับยัยตัวแสบก็ยังเตะตาหนุ่มๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมาอยู่ดี... โดยเฉพาะหนุ่มวิศวะตัวสูงโปร่งที่ยืนยันนอนยันว่าจะต้องมาเดินซื้อของเข้าห้องด้วยกันในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ให้ได้ "ก็เผื่อไว้นะครับ... เผื่อวันหน้าเราต้องใช้ร่วมกันจริงๆ ไง" ธามนัสตอบหน้าตาเฉย รอยยิ้มมุมปากร้ายกาจปรากฏขึ้นพร้อมกับดวงตาพราวระยับที่ส่งตรงมาทางเธอ มือหนาหยิบน้ำยาปรับผ้านุ่มสูตรอ่อนโยนกลิ่นดอกไม้ป่าขึ้นมาพิจารณา "กลิ่นนี้หอมดีนะ พิมพ์ชอบไม่ใช่เหรอ? ซื้อขวดใหญ่ไปเลยแล้วกัน เดี๋ยวผมถือเอง" "ใครบอกว่าฉันชอบ... อ๊ะ! เอาคืนมานะ นั่นมันของฉัน!" พิมพ์รตาเอื้อมมือจะแย่งขวดน้ำยาปรับผ้านุ่มกลับมา แต่คนตัวสูงกว่ากลับชูมันขึ้นเหนือหัวแถมยังแกล้งย่อตัวหลบอย่างกวนประสาท จนเธอต้องเขย่งปลายเท้าคว้าอากาศวุ่นวาย ภาพสะท้อนในกระจกเงาของชั้นวางสินค้าทำให้คนภายนอกมองเข้ามาแล้วเห็นแต่ความอลวนที่น่ารักน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน ย่างก้าวของการเดินซื้อของดำเนินต่อไปท่ามกลางเสียงบ่นง้องแง้งของพิมพ์รตาและเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของธามนัส ทั้งคู่ช่วยกันเลือกซื้อทั้งไข่ไก่ นนมสด ขนมปัง และวัตถุดิบทำอาหารง่ายๆ สำหรับมื้อเย็น จนกระทั่งมาถึงเคาน์เตอร์ชำระเงิน พนักงานสาวแคชเชียร์กวาดสินค้าลงตะกร้าด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองคู่หนุ่มสาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้มกว้างเป็นพิเศษ "ทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยบาทถ้วนค่ะ..." พนักงานสาวเอ่ยพลเหลือบมองธามนัสที่กำลังล้วงกระเป๋าหยิบกระเป๋าสตางค์ ก่อนจะหันมาอมยิ้มกรุ้มกริ่มใส่พิมพ์รตา "แฟนเก่งจังเลยนะคะ เลือกของเข้าบ้านเก่งแบบนี้ คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลาปลูกนี่น่ารักจังเลยน้า อิจฉาจังค่ะ" *กึก!* พิมพ์รตาอ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำว่า 'สามีภรรยาข้าวใหม่ปลูก' วนซ้ำไปมาสามรอบถ้วน ใบหน้านวลขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับโดนน้ำร้อนลวก เธอรีโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวันจนแขนแทบพันกัน "มะ... ไม่ใช่แฟนนะคะ! เราเป็นแค่... เป็นแค่รูมเมตกันค่ะ!" เสียงของเธอสูงปรี๊ดด้วยความตกใจและเขินอายจนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด แต่คนที่ถูกพาดพิงว่าเป็น 'สามี' กลับไม่มีท่าทีสะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด ธามนัสอมยิ้มกว้างกว่าเดิม ดวงตาคมกริบมองเสี้ยวหน้าเนียนที่กำลังแดงแจ๋ด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน เขายื่นบัตรเครดิตให้พนักงานเรียบร้อย ก่อนจะเอื้อมมือมาโอบไหล่บางของเธอไว้หลวมๆ พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาพูดกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "เขินอะไรล่ะครับ... หรือว่าอยากให้พี่พนักงานเขาเรียกใหม่ เป็น 'คุณสามี' กับ 'คุณภรรยา' จริงๆ ดีล่ะ หืม?" "ธาม! พูดมากน่า!" พิมพ์รตาศอกเข้าที่ซี่โครงของคนเจ้าเล่ห์เต็มแรงจนเจ้าตัวร้องโอ๊ยเบาๆ แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากไหล่เธออยู่ดี ทั้งคู่เดินเถียงกันกระเง้ากระงอดออกมาจากห้างสรรพสินค้า ท่ามกลางบรรยากาศยามบ่ายที่อบอวลไปด้วยความหวานชวนอมยิ้ม ทว่า... ท่ามกลางความเงียบสงบในมุมอับของลานจอดรถชั้นใต้ดินที่แสงไฟสลัวราง มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของทั้งคู่ผ่านเลนส์กล้องซูมระยะไกล แสงแฟลชจากหน้าจอมือถือสะท้อนวับกับความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของใครบางคน... คนที่รู้ความลับทั้งหมดจากรูปถ่ายบนชั้นสิบสามเมื่อคืนก่อน มือเรียวที่ถือโทรศัพท์กดส่งภาพถ่ายล่าสุดที่เพิ่งแชะได้สดๆ ร้อนๆ ไปยังแอปพลิเคชันปริศนา พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงถึงเป้าหมาย *('เหยื่อติดเบ็ดแล้ว... เตรียมตัวรับความพินาศได้เลย')* ที่คั่นหนังสือสีชมพูขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังสุกงอมของน้องพิมพ์และธามนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!