เคลียร์ใจริมระเบียงห้อง

“ถอยไปเลยนะธาม! อย่ามาใช้มุกเดิมๆ กับฉัน... ที่บอกว่า ‘คืนนี้เตรียมตัวให้ดี’ น่ะ หมายความว่ายังไง!” ฉันตะโกนก้องพยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ในขณะที่แผ่นหลังของฉันปะทะเข้ากับประตูกระจกบานเลื่อนตรงระเบียงห้องพัก ความเย็นจากกระจกที่ซึมผ่านเสื้อยืดตัวบางทำเอาฉันสั่นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง แต่ความร้อนจากลมหายใจของคนที่ยืนต้อนฉันจนมุมนี่สิ... มันทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอกอยู่แล้ว ธามนัสไม่ตอบทันที เขาเพียงแต่ยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มแบบที่ทำให้สาวๆ ทั้งคณะนิเทศต้องใจละลาย แต่สำหรับฉัน มันคือ ‘สัญญาณเตือนภัยระดับสีแดง’ เขายันมือทั้งสองข้างไว้กับกรอบประตู กักขังฉันไว้ในวงแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตามฉบับหนุ่มวิศวะ “มุกอะไรล่ะครับ พิมพ์?” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจลากยาว “คำพูดมันก็ตรงตัวนะ หรือว่าในหัวของยัยตัวแสบ... กำลังจินตนาการไปถึงไหนต่อไหนแล้ว?” “ธาม!” ฉันหน้าแดงซ่าน ก่อนจะใช้มือดันแผงอกเขาไว้ “อย่ามาเฉไฉ! วันนี้ที่โรงอาหาร... นายทำตัวแปลกๆ แถมยังส่งสายตาพิฆาตใส่รุ่นพี่คณะบริหารคนนั้นด้วย นายเป็นบ้าอะไรน่ะ หึงหรือไง!” คำว่า ‘หึง’ ที่หลุดปากออกไปทำเอาบรรยากาศรอบตัวชะงักไปชั่วครู่ ธามไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราแทบจะชนกัน ฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความสะอาดที่คุ้นเคย กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของรูมเมทสุดแสบคนนี้ เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน แววตาคมกริบคู่นั้นจากที่เคยขี้เล่นและกวนประสาท กลับเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่คาดเดาไม่ได้ มือข้างหนึ่งของเขาละจากขอบประตูมาเกี่ยวปอยผมที่ปรกหน้าฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาหวิวแต่กลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนไฟช็อต “ถ้าบอกว่าหึง... แล้วพิมพ์จะรับผิดชอบไหวไหม?” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่เสียงกวนประสาทที่ใช้ในทุกวัน แต่เป็นเสียงทุ้มพร่าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน พิมพ์รตา... หยุดใจสั่นเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันสั่งตัวเองในใจแต่ร่างกายกลับทรยศโดยการนิ่งค้างไปเสียดื้อๆ “ฉะ...ฉันก็แค่ถาม นายจะไปหวงฉันทำไม เราก็แค่รูมเมทกันไม่ใช่เหรอ” ฉันพยายามเถียงข้างๆ คูๆ ทั้งที่ใจเต้นแรงจนหูอื้อ ธามหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากใบหูของฉันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงนั้นจนขนอ่อนลุกซู่อย่างควบคุมไม่ได้ “รูมเมทที่ไหนเขาหวงกันจนนอนไม่หลับบ้างล่ะ?” เขากระซิบเบาๆ “พิมพ์... รู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงยอมให้เธอมาแชร์ห้องด้วยตั้งแต่แรก? รู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงคอยกันท่าทุกคนที่เข้ามาใกล้เธอ? หรือต้องให้ฉันแสดงออกชัดกว่านี้... ชัดพอที่คนซื่อบื้ออย่างเธอจะเข้าใจสักที” ฉันรู้สึกเหมือนสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ คำพูดของเขาไม่ได้แค่ทำให้ฉันเขิน แต่มันกำลังสั่นคลอนกำแพงที่ฉันสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือนนี้ ธามไม่ได้มองฉันเป็นแค่รูมเมท... เขาไม่ได้แค่แกล้ง... “ธาม... นายพูดแบบนี้...” “ฉันพูดความจริง” เขาขัดขึ้น เสียงของเขาหนักแน่นขึ้นทันที ก่อนจะผละออกเล็กน้อยเพื่อให้เราสบตากันตรงๆ “ฉันไม่ใช่คนอดทนเก่ง และฉันก็ไม่ชอบเห็นใครมายืนใกล้เธอเกินระยะที่ฉันพอใจ ที่ฉันทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ... ก็เพราะฉันคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์” ความเงียบเข้าปกคลุมระเบียงห้อง มีเพียงเสียงรถราในยามค่ำคืนที่ดังแว่วมาไกลๆ ฉันอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก หัวใจของฉันเต้นระรัวราวกับกลองชุด ความรู้สึกที่สะสมมาตลอดเริ่มเอ่อล้นจนฉันแทบจะเก็บอาการไม่อยู่ “แต่นาย... นายยังไม่ได้บอกเลยว่าสิทธิ์นั้นคืออะไร” ฉันถามเสียงเบาหวิว ใจหนึ่งกลัวคำตอบ อีกใจหนึ่งกลับเฝ้ารออย่างบ้าคลั่ง ธามยกยิ้มที่มุมปากอีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่ใช่รอยยิ้มกวนประสาท แต่มันเป็นยิ้มที่อบอุ่นและทำให้คนมองรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนพิเศษที่สุดในโลก เขายกมือขึ้นมาวางบนหัวฉันเบาๆ แล้วโยกไปมาอย่างที่ชอบทำเวลาแกล้งกัน แต่วันนี้สัมผัสนั้นกลับอ่อนโยนจนฉันเกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ “ก็สิทธิ์ของคนที่จะขอดูแล... ตลอดไปไงครับ” เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างระเบียงก็ดังขึ้นแทรกความเงียบงัน มันเป็นเสียงเรียกเข้าจาก ‘มีน’ เพื่อนสนิทของฉันที่โทรเข้ามาในเวลาที่ ‘จังหวะนรก’ ที่สุด! ธามถอนหายใจยาวอย่างขัดใจ ส่วนฉันก็สะดุ้งสุดตัวเหมือนเพิ่งตื่นจากภวังค์ ฉันรีบผลักเขาออกเบาๆ แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่โทรศัพท์มือถือเพื่อรับสาย หวังจะหนีความอึดอัดนี้ แต่ทันทีที่ฉันกดรับสายและกรอกเสียงลงไป... เสียงของมีนที่ดังมาจากปลายสายกลับไม่ใช่เสียงชงมุกแบบทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความร้อนรน “พิมพ์! แกอยู่ไหนน่ะ! รีบเปิดดูข่าวในแอปฯ คณะด่วนเลย! มีคนโพสต์รูปแกกับธามที่โรงอาหารเมื่อกลางวัน แล้ว... แล้วดูเหมือนจะมีคนขุดรูปเก่าๆ ของพวกแกตอนเข้าหอพักวันแรกมาเปรียบเทียบด้วย! ตอนนี้เรื่องมันไปไกลจนแอดมินเพจคณะวิศวะกำลังจะออกมาแถลงข่าวแล้วนะ!” มือของฉันเย็นเฉียบ ทันทีที่กดเข้าแอปฯ สีฟ้าตามที่เพื่อนบอก ภาพถ่ายมุมเผลอที่เห็นฉันกับธามยืนใกล้กันในโรงอาหารปรากฏขึ้น พร้อมกับคอมเมนต์นับพันที่โหมกระหน่ำ แต่ที่แย่กว่านั้นคือโพสต์ถัดมา... เป็นภาพถ่ายระยะไกลของ ‘ประตูห้องพักของเรา’ ที่ถูกถ่ายไว้เมื่อตอนค่ำ ที่สำคัญที่สุดคือ... ในรูปนั้น มีเงาของใครบางคนยืนแอบถ่ายอยู่ตรงมุมมืดของทางเดินชั้นสิบสาม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของยัยตัวแสบกับรูมเมทสุดกวนมาถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่าพวกเขาจะรับมือกับสถานการณ์นี้ยังไง... แล้วใครกันนะที่แอบถ่ายรูปพวกเขาสองคน! ไว้เจอกันตอนหน้าค่ะ!