หึงแบบเนียนๆ แต่หน้าบึ้งสุดขีด

"บอกแล้วไงคะว่าพิมพ์ไม่สะดวกรับของจากคนแปลกหน้า... เอางี้ดีกว่า พี่เก็บกลับไปเถอะค่ะ ถือว่าพิมพ์ขอร้อง" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสีพีชของพิมพ์รตา ดวงตากลมโตฉายแววระอาใจอย่างปิดไม่มิด ขณะกำลังยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์น้ำประจำคณะนิเทศศาสตร์ ร่างบางในชุดนักศึกษารีดเรียบกำลังเผชิญหน้ากับ 'พี่ภาค' รุ่นปีสามจากคณะบริหารธุรกิจ ดีกรีนักกีฬาบาสเกตบอลมหาวิทยาลัย ที่ขยันเดินหน้าจีบเธอมาเป็นสัปดาห์แล้วด้วยสารพัดกลยุทธ์ ทั้งชานมไข่มุกร้านดัง ขนมนำเข้าจากญี่ปุ่น หรือแม้แต่ดอกกุหลาบช่อโตที่เธอปฏิเสธจนมือหงิก "โธ่, พิมพ์รตาครับ อย่าใจร้ายนักเลยน่า พี่แค่ตั้งใจซื้อมาฝากเราจริงๆ นะ ไม่ได้คิดอะไรเกินเลย... มากกว่าอยากทำความรู้จักหรอกน่า" พี่ภาคส่งยิ้มพราวเสน่ห์ พร้อมกับยื่นถุงกระดาษแบรนด์เนมเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยเตะจมูก ให้ตายเถอะ... นี่มันวันอะไรกันเนี่ย! หลังจากเมื่อคืนที่เธอเกือบหัวใจวายตายคาห้องพักเพราะข้อความแปลกๆ จากรูมเมตตัวแสบ เช้าวันนี้ยังต้องมาเจอผู้ชายตื๊อเก่งตามขายขนมจีบตั้งแต่ยังไม่ทันได้จิบกาแฟแก้วแรก สมองน้อยๆ ของเธอมันประมวลผลแทบไม่ทันแล้วนะคะ! ในจังหวะที่พิมพ์รตากำลังจะอ้าปากปฏิเสธเป็นรอบที่ร้อยด้วยถ้อยคำที่เริ่มจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็ลดอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างกะทันหัน ความเย็นเยียบระดับติดลบแผ่ซ่านมาจากทางด้านหลัง จนขนอ่อนบนต้นแขนของเธอลุกชันขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย "อ้าว, พี่ภาค... สวัสดีครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดีจนจำฝังใจดังขึ้นชิดริมใบหู พร้อมกับท่อนแขนแกร่งในเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ ที่ยื่นข้ามไหล่เธอไปคว้าถุงกระดาษในมือรุ่นพี่หนุ่มมาถือไว้หน้าตาเฉย ร่างสูงโปรดของ 'ธามนัส' ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับพี่ภาคอย่างอารักขา—ไม่สิ ต้องเรียกว่าเข้ามา 'ขวางโลก' แบบเนียนๆ แต่หน้าตาบึ้งตึงสุดขีดเสียมากกว่า! ดวงตาคมกริบของเดือนคณะวิศวะฯ หรี่ลงเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นครึ่งหนึ่ง เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด แถมยังแผ่รังสีความหงุดหงิดออกมาแบบไม่เกรงใจใคร "อ้าว, ไอ้ธาม... น้องรอมเมตสุดสวยนี่หว่า มาทำอะไรแถวนี้วะ?" พี่ภาคเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ เจือความประหม่าเล็กน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับสายตาดุๆ ของรุ่นน้องตัวสูงที่ขึ้นชื่อเรื่องความกวนประสาทและหวงพื้นที่ส่วนตัวเป็นที่หนึ่ง "พอดีผมมาคุม... เอ๊ย มาตามคนแถวนี้กลับห้องครับ พอดีแม่บ้านบอกว่าลืมปิดเตารีดทิ้งไว้" ธามพูดหน้าตาเฉย ทั้งที่ความจริงหอพักของพวกเขาใช้ระบบไฟฟ้าล้วน ไม่มีเตารีดแก๊สอะไรนั่นสักหน่อย พิมพ์รตาแอบค้อนวงใหญ่ใส่แผ่นหลังกว้างของคนตัวโตทันทีที่ได้ยินข้ออ้างน้ำขุ่นๆ นั้น "เอ่อ... เตารีดอะไรของนายวะ ธาม?" พิมพ์รตาเอ็ดเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปสะกิดแขนเขา แต่ธามกลับปัดมือเธอออกแล้วดึงข้อมือบางให้ขยับเข้าไปยืนชิดวงแขนเขามากขึ้นโดยอัติโนมัติ ราวกับจะแสดงความเป็นเจ้าของกลายๆ "เงียบก่อนน่าพิมพ์... เดี๋ยวบ้านก็ไฟไหม้พอดี" ธามหันมาเอ็ดเธอกลับด้วยสายตาดุแกมเอ็นดู แต่ประโยคถัดมาที่เขาหันไปพูดกับพี่ภาคต่างหากที่ทำเอาคนฟังถึงกับสำลักน้ำลาย "ส่วนของฝากนี่... เดี๋ยวผมรับไว้ทานแทนพิมพ์เองครับ พอดีช่วงนี้ผมกินจุ พิมพ์เขาไม่ชอบกินของหวานที่มีคนอื่นซื้อให้... กลัวอ้วนจนตัวแตกตายแถวนี้ซะก่อน" "เฮ้! นายว่าใครตัวแตกหยะไอ้คุณธาม!" พิมพ์รตาโวยวายลั่น ยกกำปั้นขึ้นทำท่าจะทุบไหล่หนาแต่ก็โดนมือใหญ่ว้ากข้อมือเธอไว้ได้ทันอย่างรู้ทัน พี่ภาคหัวเราะแห้งๆ ออกมา บรรยากาศเริ่มอึดอัดจนเจ้าตัวต้องรีบขอตัวถอยฉากหนี "เอ่อ งั้นพี่ไปก่อนดีกว่า ไว้เจอกันนะน้องพิมพ์" ทันทีที่ร่างสูงของรุ่นพี่คณะบริหารเดินลับตาไป รังสีความอึดอัดในรัศมีห้าเมตรก็ไม่ได้ลดลงเลยสักนิด ธามนัสหันขวับกลับมามองหน้าเธอ ดวงตาคมดุจ้องเขม็งราวกับแมวป่าหวงก้าง ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "ยืนยิ้มรับของเขาสนุกใหญ่เลยนะเรา" ธามเปิดฉากตำหนิทันที น้ำเสียงติดจะห้วนและกระแทกกระทั้นเล็กน้อย แสดงอาการหึงหวงออกมาแบบไม่ยอมรับว่าหึงสักนิด "อะไรของนายเนี่ยธาม! พิมพ์บอกเขาปาวๆ ว่าไม่เอาๆ ตั้งนานแล้ว นายต่างหากที่เข้ามาขัดจังหวะแถมยังพูดจาหาเรื่องเขาทำไมเล่า!" พิมพ์รตาเถียงกลับเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาดุๆ ของคนตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะแอบหวั่นไหวกับสันจมูกโด่งเป็นสันและกลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ ที่ลอยมาแตะจมูกตอนเขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ก็ตาม "ก็เห็นยืนคุยกันกระหนุงกระหนิง หน้าบานเป็นจานเชิงขนาดนั้น นึกว่าชอบให้ผู้ชายมาเปย์ซะอีก" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มไหววับด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง เขาขยับเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับกำแพงปูนด้านหลังอย่างจัง กลายเป็นการกักขังเธอไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย "บ้าเหรอ! ใครหน้าบานกัน! แล้วอีกอย่าง... นายมีสิทธิ์อะไรมาทำหน้าดุใส่ฉันแบบนี้เนี่ย หงุดหงิดอะไรนักหนา!" พิมพ์รตาร้องโวยวาย หน้าหวานเหวี่ยงใส่ด้วยความหมั่นไส้ พยายามจะดันอกแกร่งออกห่างแต่ก็เหมือนเอาไข่ไปกระทบหิน ร่างสูงไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนเลยสักนิด ธามก้มหน้าลงมามองเธอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น สายตาที่เคยกวนประสาทเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกและจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง จนคนมองต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ไม่มีสิทธิ์เหรอ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากเธอ แววตาซุกซนเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงประกายความดื้อรั้นและจริงจังที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นไม่เป็นส่ำ "งั้นคืนนี้... กลับห้องไป เราเคลียร์เรื่องข้อความเมื่อคืนกันยาวๆ แน่ พิมพ์รตา" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันที ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อคำพูดนั้นสะกิดปมร้อนผ่าวจากเหตุการณ์เมื่อคืนให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความเขินอาย แต่ปลายนิ้วอุ่นจัดของธามกลับเอื้อมมาเชยคางเธอให้หันกลับไปสบตากันตรงๆ "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามทำเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เปล่าเปลี่ยนเรื่องสักหน่อย..." ธามยิ้มมุมปาก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เธอเกลียดนักเกลียดหนาแต่ก็แพ้ทางทุกทีปรากฏขึ้นอีกครั้ง "ฉันแค่จะบอกว่า... ผู้ชายคนไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาซื้อขนมให้รูมเมตฉันทั้งนั้นแหละ ยกเว้น... ฉันคนเดียว" หัวใจของพิมพ์รตากระตุกวูบอย่างแรง คำพูดห้วนๆ สไตล์คนขี้หวงแต่ปากแข็ง ทำเอาสติสตางค์ที่เหลืออยู่กระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ร่างบางยืนแข็งทื่อเป็นหิน แพ้ราบคาบให้กับสายตาพราวระยับและรอยยิ้มละลายใจที่ส่งตรงมาให้ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่าน ในจังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลบเกลื่อนความเขินอาย ธามก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากหยักแทบจะชิดกับใบหูของเธอ แล้วกระซิบประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ทำเอาโลกทั้งใบของเธอหยุดหมุนไปชั่วขณะ "เตรียมตัวรับมือกับฉันคืนนี้ให้ดีนะ... ยัยตัวแสบ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันนะคะ