คุณพี่ยูทูบเบอร์จำเป็น

"ถ้าคุณธามยังไม่ยอมวางโทรศัพท์ลงแล้วเลิกทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ฉันนะ... โปรเจกต์จบตัวนี้จะได้ไปอยู่ในถังขยะแทนที่จะไปอยู่บนโต๊ะอาจารย์แน่ค่ะ!" เสียงแหววๆ ของพิมพ์รตาดังลั่นห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัด ท่ามกลางกองกระดาษรายงาน สมุดโน้ต และแก้วกาแฟที่พร่องไปครึ่งแก้ว ดวงตากลมโตของเธอกำลังถลึงมองคนตัวสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้ามอย่างเอาเรื่อง ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหมั่นไส้ผสมความเขินอายที่ยังค้างคามาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ธามนัสหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขาไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับคำขู่ของยัยตัวแสบเลยสักนิด ซ้ำยังกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้ววางคว่ำลงบนโต๊ะกระจกอย่างอ้อยอิ่ง "โธ่ ยัยเตี้ย... จะใจร้ายกับตากล้องกิตติมศักดิ์คนนี้เกินไปหน่อยแล้วมั้งคะ" ธามลากเสียงกวนประสาท แกล้งทำเป็นยกมือขึ้นกุมหน้าอกทำท่าเจ็บปวด "เมื่อกี้ใครนะที่บอกว่า *'ธาม... ช่วยฉันหน่อยสิ โปรเจกต์นี้ถ้าไม่ส่งมีหวังโดนรีไทร์แน่ๆ'* จำไม่ได้เหรอจ๊ะ หืม?" "อีตาบ้าธาม! ฉันไม่ได้พูดเสียงอ้อนแบบนั้นสักหน่อย!" พิมพ์รตาหวีดร้องลั่น ขว้างยางลบในมือใส่ร่างหนาอย่างแม่นยำ แต่มีหรือที่เดือนวิศวะฯ จะหลบไม่พ้น มือหนารับไว้ได้ทันอย่างง่ายดายแถมยังส่งยิ้มพิมพ์ใจที่เห็นแล้วน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลกมาให้อีก "โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วครับ... เอ๊ย! ไม่แกล้งแล้วค่ะคุณแฟนจำเป็น" ธามรีบเปลี่ยนสรรพนามทันทีเมื่อเห็นรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวคนตัวเล็กที่กำลังกำหมัดแน่น "ว่าแต่... จะให้คุณพี่ยูทูบเบอร์จำเป็นคนนี้เริ่มถ่ายคลิปขั้นตอนการทำโปรเจกต์ตอนไหนดีล่ะคะ ท่านประธานบริษัท" ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้นี่มัน... ฮึ่ย! พิมพ์รตาอยากจะกรี๊ดใส่หมอนสักสิบรอบ ทำไมช่วงนี้เขาถึงขยันหยอด ขยันแกล้ง จนหัวใจเจ้ากรรมของเธอมันเต้นผิดจังหวะอยู่เรื่อยเลยนะ จากเดิมที่เป็นแค่รูมเมตคู่อริที่ต้องแชร์ห้องกันแบบจำใจ ตอนนี้สถานะในหัวใจเธอมันเริ่มสั่นคลอนไปหมดแล้ว ตั้งแต่มีเขาเข้ามาปั่นป่วนในชีวิต "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยนะ!" พิมพ์รตาปรับสีหน้าให้กลับมาจริงจัง แม้ว่าใบหูทั้งสองข้างจะแดงแจ๋ฟ้องความเขินอายไปหมดแล้วก็ตาม "ก็บอกแล้วไงว่าอาจารย์สั่งให้ทำคลิปเบื้องหลังการทำงานโปรเจกต์นิเทศศาสตร์คู่กับภาคปฏิบัติส่ง แล้วฉันก็หาตากล้องกับคนช่วยไม่ได้ นายดันเสนอตัวมาเองนะ อย่ามาบ่นทีหลังล่ะ" "ระดับธามนัสซะอย่าง งานแค่นี้สบายมากอยู่แล้วค่ะ" หนุ่มวิศวะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินอ้อมมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ มือหนาวางลงบนพนักพิง โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้ม "ว่าแต่... ถ้าถ่ายคลิปออกมาแล้วเรตติ้งดี ยอดวิวพุ่งกระฉูด เรามาเปิดช่องยูทูบด้วยกันดีไหมคะ ตั้งชื่อช่องว่า *'บันทึกรักฉบับรูมเมต'* ดีรึเปล่า" "ช่องบ้าอะไรเล่า! ถอยไปเลยนะธาม มายืนใกล้เกินไปแล้ว!" พิมพ์รตารีบใช้มือดันไหล่กว้างให้ออกห่าง หัวใจดวงน้อยเต้นโ크รมครามจนกลัวว่าคนข้างๆ จะได้ยินเสียงมัน หัวใจเจ้ากรรมเอ๊ย ทำไมต้องมาแพ้ทางผู้ชายคนนี้ทุกทีด้วยนะ! ธามอมยิ้มกริ่มกับท่าทีลนลานของคนตัวเล็ก ยอมถอยหลังกลับไปตั้งหลักแต่โดยดี เพื่อไม่ให้แม่ประคุณรุนช่องเฉไฉไปมากกว่านี้ "โอเคๆ ถอยก็ได้ครับ... อ้าว! ติดปากพูดครับอีกแล้ว เดี๋ยวโดนหักคะแนนความน่ารักแย่เลย" เขายกมือขึ้นยอมแพ้อย่างทะลั้น ก่อนจะหยิบกล้องวิดีโอตัวโปรดขึ้นมาเตรียมพร้อม "เอาล่ะ คุณผู้กำกับครับ... พร้อมจะทำงานหรือยังเอ่ย ถ้าพร้อมแล้ว... แอ็กชัน!" บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเปลี่ยนจากความวุ่นวายกลายเป็นความตั้งใจ (ปนเสียงหัวเราะ) ในเวลาต่อมา ธามทำหน้าที่เป็นทั้งตากล้องและผู้ช่วยจำเป็นได้อย่างไม่น่าเชื่อ แม้ปากจะคอยหยอด คอยแซว ตลอดเวลาที่พิมพ์รตาก้มหน้าก้มตาตัดต่อวิดีโอและเรียบเรียงบทพูด แต่เขาก็ช่วยคิดมุก คอยจัดแสง และช่วยตรวจความเรียบร้อยของงานอย่างตั้งใจ ผิดลุคหนุ่มวิศวะสายกวนคนเดิมไปลิบลับ "ตรงนี้... ตัวหนังสือมันเล็กไปนิดนะพิมพ์ ลองขยายขึ้นอีกหน่อยสิคะ เวลาคนดูในมือถือจะได้มองเห็นชัดๆ" ธามโน้มตัวลงมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพา นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดที่ต้องแก้ไข ใบหน้าของเขากับเธออยู่ใกล้กันแค่คืบ จนพิมพ์รตาได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาจากตัวเขา มันเป็นกลิ่นสะอาดสดชื่นที่คุ้นเคย แต่ทุกครั้งที่ได้กลิ่นทีไร สมองเธอมักจะรวนเรจนคิดคำพูดไม่ออกทุกที "อะ... อื้ม รู้แล้วน่า นายถอยไปไกลๆ หน่อยสิ หายใจไม่ออก" พิมพ์รตาแสร้งทำเป็นดุกลบเกลื่อนความประหม่า มือบางผลักไหล่เขาเบาๆ "อ้าว ช่วยงานแล้วยังจะมาไล่อีก ใจร้ายจังเลยนะคะรูมเมต" ธามทำหน้าหงอยแบบปลอมๆ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความเอ็นดู เขายืดตัวตรง ยื่นมือไปขยี้กลุ่มผมนุ่มของเธอเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว "เหนื่อยไหมคะคนเก่ง ตั้งใจทำมาสองชั่วโมงติดแล้วนะ เดี๋ยวพี่ธามคนนี้จะไปต้มมาม่า... ไม่ใช่สิ จะไปทำเมนูพิเศษมาปรนนิบัติท่านประธานเอง ดีไหมเอ๊ะ" "ย่ะ! พ่อเชฟกระทะเหล็ก ระวังครัวฉันไหม้ก็แล้วกัน" พิมพ์รตาแหวใส่ แต่ริมฝีปากบางกลับคลายยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าจากการทำโปรเจกต์มาทั้งวันมลายหายไปสิ้นเมื่อมีเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของคนตรงนี้คอยเติมเต็ม บรรยากาศรอบตัวมันอบอุ่นเสียจนเธอกลัวว่าความรู้สึกนี้มันจะกลายเป็นเรื่องจริงเข้าสักวัน ธามเดินฮัมเพลงเข้าครัวไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้พิมพ์รตานั่งมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มีภาพเบื้องหลังการทำงานรันวนไปมา รอยยิ้มของธามในคลิปวิดีโอที่เผลอบันทึกไว้ตอนเขากำลังตั้งใจปรับแสงไฟให้เธอ มันช่าง... อ่อนโยนและมีเสน่ห์เสียจนเธอบอกไม่ถูก นิ้วเรียวบางคลิกเมาส์เลื่อนดูไฟล์ภาพอื่นๆ ที่ถ่ายเก็บไว้ จนกระทั่งมาสะดุดตากับโฟลเดอร์หนึ่งที่ถูกซ่อนไว้... เป็นรูปถ่ายของเธอในมุมเผลอๆ ตอนกำลังหลับคาโต๊ะอ่านหนังสือ ตอนกำลังกินขนมด้วยความเอร็ดอร่อย และรูปเซลฟี่คู่กันที่เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาแอบถ่ายตอนไหน ทุกรูปมีข้อความสั้นๆ กำกับไว้ด้วยลายมือที่คุ้นเคย... *'ยัยตัวแสบของธาม'* หัวใจของพิมพ์รตากระตุกวูบ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอกจนแทบหายใจไม่ออก เขามันคนเจ้าเล่ห์... ขโมยถ่ายรูปเธอไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ! ในขณะที่เธอกำลังนั่งหน้าแดงอยู่หน้าจอ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างๆ ก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดทุกอย่าง พิมพ์รตาเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา เป็นข้อความจากแชต์ของธามนัสที่เพิ่งส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ ทั้งที่ตัวเขายังยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตรในห้องครัว *ธามนัส: "พิมพ์... ถ้าวันนึงฉันไม่ได้เป็นแค้ารูมเมต... เธอจะโกรธไหมคะ"* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันที ลมหายใจสะดุดกึกเมื่ออ่านประโยคสั้นๆ นั้นซ้ำไปซ้ำมา นิ้วมือสั่นระริกด้วยความตกใจและทำอะไรไม่ถูก สมองขาวโพลนไปหมด ร่างสูงที่กำลังยืนหันหลังอยู่ในครัวค่อยๆ หันกลับมามองเธอพร้อมกับรอยยิ้มละมุนที่ส่งตรงมาให้... รอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุนไปชั่วขณะ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความสัมพันธ์ซึมลึกของคู่กัดคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ จากใจ ที่คั่นหนังสือสีชมพู ค่ะ