ศึกชิงเก้าอี้โรงอาหารมหาลัย

เสียงแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของพิมพ์รตา สั่นครืดคราดราวกับตั้งใจจะประจานความใจเต้นรำของเธอให้คนทั้งโรงอาหารคณะนิเทศศาสตร์ได้ยินกันทั่ว สามสายซ้อนจาก 'ธามนัส' ผู้ชายตัวแสบที่เพิ่งจะสร้างเรื่องชวนปวดหัวไว้เมื่อไม่กี่นาาทีก่อน ทำให้ยัยตัวแสบอย่างเธอต้องยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นปั้นอยู่กลางทางเดินระหว่างล็อกโต๊ะอาหารที่แน่นขนัด "ยัยพิมพ์! จะยืนเป็นเสาหินทาสີอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมยะ เดี๋ยวด้านโนนก็มีคนมาชิงโต๊ะริมกระจกตัวโปรดของแกไปหรอก!" เสียงแหลมใสของ 'มีน' เพื่อนสนิทตัวแม่สายชงดังขึ้น พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาฉุดกระชากแขนของพิมพ์รตาให้หลุดออกจากภวังค์ความคิด พิมพ์สะดุ้งสุดตัว รีบยัดโทรศัพท์มือถือเครื่องแสบลงในกระเป๋าเสื้อฮู้ดตัวเก่ง ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบมองหาเป้าหมาย โรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัยในช่วงเที่ยงวัน เป็นสมรภูมิย่อยๆ ที่ดุเดือดไม่แพ้สนามสอบไฟนอล โต๊ะยาวตัวยาวริมกระจกใสที่สามารถมองเห็นวิวสนามหญ้าสีเขียวขจีคือชัยภูมิเลิศรสที่แก๊งของเธอกับแก๊งวิศวะของธามนัสหมายปองไว้เป็นประจำ และดูเหมือนว่าวันนี้ โชคชะตาจะไม่เข้าข้างเธอเอาเสียเลย เมื่อร่างสูงโปรดของหนุ่มวิศวะเดือนคณะในเสื้อช็อปสีเลือดหมูพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนชัดเจน กำลังเดินยิ้มกริ่มตรงดิ่งมายังโต๊ะเป้าหมายด้วยท่าทางลอยชายราวกับเจ้าของพื้นที่ "กรี๊ด! นั่นมันแก๊งพี่ธามนี่นา แก... พวกเขาจะแย่งโต๊ะที่เราจองสายตาไว้!" เสียงกระซิบกระซาบของสาวๆ โต๊ะข้างๆ ดังขึ้น พร้อมกับสายตาหลายคู่ที่หันมาจับจ้องคู่กัดประจำมหาลัยคู่นี้ด้วยความตื่นเต้น พิมพ์รตาเม้มริมฝีปากแน่น ความพ่ายแพ้ไม่ใช่ทางเลือกของเธอในวันนี้! ขาเรียวในกางเกงยีนส์สตรีทสไตล์ก้าวฉับๆ ออกไปทันที ปลายเท้าสกิดเร่งความเร็วจนแทบจะกลายเป็นวิ่ง เธอพุ่งตัวเข้าไปแทรกกลางระหว่างทางเดิน สองมือเท้าสะเอวอย่างเอาเรื่องเมื่อยืนขวางหน้าเป้าหมายไว้ได้ทันท่วงที "หยุดเลยนะ! ยืนตรงนั้นเลยค่ะคุณวิศวะตัวแสบ โต๊ะตัวนี้แก๊งนิเทศศาสตร์เราจองสายตาจับจองไว้ก่อน ตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วโน่น!" พิมพ์รตาเชิดหน้าขึ้นเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะที่ยังคงหลงเหลือจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ธามนัสหยุดฝีือกะทันหัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะที่ใกล้เสียจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นแดดอ่อนๆ ลอยเข้าแตะจมูก ดวงตาคมกริบทรงเสน่ห์คู่นั้นก้มมองเธอด้วยแววตากรุ้มกริ่มที่ชอบทำให้อารมณ์ของเธอปั่นป่วนเล่นอยู่เรื่อย "จองด้วยสายตาเหรอครับเด็กน้อย... แปลกจัง ผมจำได้ว่ากฎของโรงอาหารเขาใช้ 'ตัว' นั่งจอง ไม่ได้ใช้ 'สายตา' จองส่งกระแสจิตมาแบบนี้นี่นา" ธามนัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววเย้าแหย่ ปลายเสียงลากยาวอย่างจงใจกวนประสาท "นี่! อย่ามาทำเป็นพูดดีนะยะ ธามนัส! ใครๆ ก็รู้ว่าตรงนี้คืออาณาเขตของฉัน นายถอยไปเลยนะ ไม่งั้นฉันจะ..." พิมพ์รตาชี้หน้าคาดโทษ แต่ยังไม่ทันได้ขู่คำรามอะไรต่อ 'กรณ์' เพื่อนสนิทตัวแสบของฝั่งพระเอกก็เดินเข้ามาสมทบ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน "อ้าวๆ ใจเย็นก่อนครับคุณพิมพ์ พอดีว่าเพื่อนผมคนนี้เขาสายตาไม่ค่อยดี ช่วงนี้เห็นอะไรก็เป็นรูปหัวใจไปหมด สงสัยจะแพ้ทางใครแถวนี้เข้าให้อย่างจังจนเบลอไปหมดแล้วมั้งครับ" กรณ์เอ่ยแซวพร้อมกับส่งซิกขยิบตาให้มีนที่ยืนลุ้นอยู่ข้างหลัง จนมีนต้องรีบเอามือตีแขนเพื่อนหนุ่มเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกย่อส่วนให้เหลือเพียงแค่คนสองคน ท่ามกลางเสียงเชียร์และเสียงซุบซิบของเหล่านักศึกษาที่มุงดูรอบโรงอาหาร ธามนัสไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างเลยสักนิด สายตาคู่คมยังคงจดจ้องอยู่ที่ใบเนียนใสที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอายและโกรธปะปนกัน "ถ้าไม่อยากให้ผมแย่งโต๊ะ... งั้นมีข้อเสนอแลกเปลี่ยนครับ" ธามนัสโน้มใบหน้าลงมาใกล้กระซิบข้างหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นกระซิบเบาจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดซอกคอขาวทำให้พิมพ์รตาขนลุกซู่ "ยอมไปกินข้าวสองต่อสองกับผมเย็นนี้ที่ห้องสมุด... แล้วผมจะสละโต๊ะตัวนี้ให้... ว่าไงครับ?" พิมพ์รตาเบิกตากว้าง หัวใจเจ้ากรรมกระโดดไปอยู่ที่ตาตุ่ม รอยยิ้มมุมปากของเขาในจังหวะนี้ช่างร้ายกาจและทรงพลังเสียจนเธอแทบจะหาเสียงตัวเองไม่เจอ มือไม้พัลวันไม่รู้จะเอาไปวางไว้ที่ไหน ความเขินพุ่งทะยานจนใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด "ใครจะไปกับนาย... ไอ้คนฉวยโอกาส!" เธอกัดฟันเอเสียงสั่น พยายามผลักอกแกร่งของเขาออกห่าง แต่ธามนัสกลับยิ้มกว้างกว่าเดิม ยิ่งเห็นเธออาการรวนเร เขากยิ่งสนุก "งั้นผมไม่ถอยนะ... แปลว่าเราต้องนั่งโต๊ะเดียวกันสินะครับเนี่ย" ธามนัสพูดหน้าตาเฉย ก่อนจะถือวิสาสะทรุดตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างหน้าตาเฉย พร้อมกับดึงเก้าอี้ข้างๆ ตัวเขาเองตบเบาๆ เป็นเชิงบังคับกลายๆ "เชิญครับคุณรูมเมตตัวแสบ ที่นั่งพิเศษสำหรับคุณยังว่างเสมอนะ" มีนกับกรณ์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ต่างพากันส่งเสียงเชียร์แซวแซ่ลั่น จนพิมพ์รตานึกอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด เธอยืนกัดริมฝีปากตัวเองอย่างชั่งใจ จะเดินหนีก็เสียศักดิ์ศรี จะนั่งลงไปก็เหมือนตกหลุมพรางที่เขาขุดดักไว้ชัดๆ! ในจังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำเชิญแกมบังคับนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อฮู้ดก็สั่นครืดคราดขึ้นมาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาโชว์ข้อความแชตใหม่ล่าสุดที่ถูกส่งตรงมาจากแอปพลิเคชันไลน์ของ 'ธามนัส' ทั้งๆที่เขานั่งอยู่ตรงหน้าเธอแท้ๆ! *('ธามนัส': ถ้าเธอไม่ยอมนั่งลงข้างๆ ผมตอนนี้... ผมจะลุกขึ้นไปประกาศกลางโรงอาหารเลยนะว่า 'ภรรยารูมเมตกำลังงอนผมเรื่องเมื่อคืนนี้อยู่!')* พิมพ์รตาชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับคนเจ้าเล่ห์ที่กำลังถือมือถือยิ้มแป้นแล้นส่งสายตาท้าทายส่งมาให้อย่างเปิดเผย! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นไปกับความป่วนชวนฟินของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันเสมอนะคะ