แชตหลุดมือ... 'เธอขา' มาจากไหน?

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบในความมืดสลัวของห้องนอน กลายเป็นสิ่งเดียวที่หลอกหลอนพิมพ์รตาในเวลานี้นะคะ เสียงแจ้งเตือนที่ดังระงมจากโพสต์รูปคู่ในตำนานเมื่อหัวค่ำยังคงส่งแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ เป็นระยะ เหมือนเสียงกกลมหายใจของปีศาจร้ายที่กำลังหัวาะเยาะความฟุ้งซ่านของเธอ ยอดไลก์และคอมเมนต์ที่ไหลทะลักจนแอปพลิเคชันแทบค้าง ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกปวดหัวเท่ากับข้อความสุดท้าย... ข้อความที่ถูกส่งมาจากรูมเมตตัวแสบแห่งคณะวิศวะ ก่อนที่มันจะถูกกดยกเลิกไปอย่างรวดเร็วราวกับผีหลอก *ธามนัส... นายคิดอะไรอยู่กันแน่* พิมพ์รตากลิ้งตัวไปมาบนเตียงนอนขนาดควีนไซส์เป็นรอบที่แปดสิบห้า ผ้าปูที่นอนลายกระต่ายน้อยยับยู่ยี่ไม่เป็นทรง เช่นเดียวกับสภาพจิตใจของเธอในตอนนี้ ดวงตากลมโตเบิกKโพลงท่ามกลางความมืด ภาพข้อความสั้น ๆ ประโยคนั้นยังคงติดตรึงอยู่ในเรตินา ประหนึ่งถูกประทับด้วยเหล็ก Lรอน *'เธอขา... นอนยัง'* คำว่า 'เธอขา' บ้าบออะไรนั่น มันวนเวียนอยู่ในหัวเธอเป็นลูปอินฟินิตี้ น้ำเสียงทุ้มต่ำรื่นหูของธามยามที่เขาแกล้งกระซิบข้างใบหูก้องสะท้อนในโสตประสาท จนเธอต้องยกหมอนใบโตขึ้นมาฟาดหน้าตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกสติ "บ้าไปแล้ว... ยัยพิมพ์ เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ!" เธอพึมพำกับความว่างเปล่า เสียงหอบหายใจเจือความหงุดหงิดระคนเขินอายดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยโดนเขาหยอดนะคะ ธามนัสคนเจ้าเล่ห์น่ะขยันหาเรื่องมาแกล้งมาหยอดเธอตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ร่วมห้องกันเป็นรูมเมตแล้ว แต่ทุกครั้งมันคือการหยอกล้อแบบกวน ๆ ที่เธอพร้อมจะยกกำปั้นขึ้นมาขู่ฟอด ๆ ได้ทันที ทว่าข้อความที่ถูกลบไปเมื่อกี้... มันให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป มันคือความเผลอเรอที่ซ่อนความจริงบางอย่างไว้ หรือพูดอีกนัยหนึ่ง... มันคือหลักฐานชิ้นโบว์แดงว่าพ่อคุณหนsวิศวะคนนั้นอาจจะไม่ได้คิดกับเธอแค่เพื่อนร่วมห้องอย่างที่ปากว่า โทรศัพท์ในมือสั่นเตือนขึ้นมาอีกครั้ง พิมพ์สะดุ้งสุดตัว รีบคว้ามันขึ้นมาดูด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ นึกว่าจะเป็นข้อความจากต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด แต่ปรากฏว่าเป็นแชตกลุ่มของแก๊งเพื่อนสนิทที่ป่านนี้ยังไม่นอนกันสักคน **มีน (ตัวแม่สายชง):** @[พิมพ์รตา] อีพิมพ์! แกตายหรือยังแม่คุณ ประเด็นร้อนฉ่ากลางดึกขนาดนี้ แกจะนอนหลับลงได้ยังไง ยัยธามมันลงรูปคู่กับแกแถมแคปชันชวนกรี๊ดสลบขนาดนั้น แกเคลียร์กับมันยัง! **มีน:** แล้วไหนจะข่าวลือในเพจมหาลัยอีก ยอดแชร์ทะลุพันไปแล้วนะเว้ย แกสองคนมีซัมติมอะไรกัน ทำไมไม่บอกกู๊! นิ้วเรียวของพิมพ์รีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความร้อนรน **พิมพ์รตา:** ฉันจะไปรู้อะไรเล่า! ไอ้บ้านั่นมันแกล้งฉันอีกแล้วสิแก ประสาทกินชะมัด ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่ได้นอนเพราะนั่งเครียดเนี่ย! **มีน:** เครียดหรือเขินคะคุณนารี ยอมรับมาซะดี ๆ หน้าแกตอนนี้คงแดงแจ๋เหมือนตูดลิงแล้วมั้ง ฮ่า ๆ ๆ ๆ **พิมพ์รตา:** มีน! อยากโดนฉันตบด้วยสันหนังสือใช่ไหม เดี๋ยวเหอะพรุ่งนี้เจอหน้าจะแจกสักปราบ! พิมพ์กดส่งข้อความคาดโทษเพื่อนสาวจอมเสือก ก่อนจะโยนโทรศัพท์คว่ำหน้าลงกับเตียงอย่างหมดแรง เธอยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตารีดมาแนบไว้ ความรู้สึกปั่นป่วนในท้องนี่มันคืออะไรกันนะ ทำไมแค่คำว่า 'เธอขา' คำเดียว ถึงทำให้หัวใจของเธอมันเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้แบบนี้ ในขณะที่พิมพ์กำลังนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงด้วยความกระวนกระวายใจ ประตูห้องนอนของเธอกลับส่งเสียง 'คลิก' เบา ๆ ร่างสูงโปรดของธามนัสก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ ราวกับแมวขโมย เขาสวมเพียงเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงนอนขายาว เส้นผมสีเข้มยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่นนอนหรืออาจจะนอนไม่หลับเช่นเดียวกัน ดวงตาคมกริบภายใต้ความมืดมองตรงไปยังก้อนกลม ๆ ใต้ผ้าห่มที่ขดตัวอยู่บนเตียง ธามยืนกอดอกพิงกรอบประตู มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความเอ็นดูระคนกัน "ยังไม่นอนอีกเหรอครับ... คุณรูมเมต" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ พิมพ์สะดุ้งโหยง ดีดตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงทันที ดวงตากลมโตถลึงมองผู้บุกรุกยามวิกาลด้วยความขุ่นเคือง แม้ว่าในใจจะเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตาม "นายเข้ามาในห้องฉันทำไมเนี่ย! ไม่มีมารยาทเลยนะธาม!" เธอแหวใส่เสียงดัง กลบเกลื่อนความประหม่าที่พุ่งพล่าน "ก็ห้องมันเงียบเกินไป... แล้วอีกอย่าง ฉันรู้ว่าเธอก็นอนไม่หลับเหมือนกัน" ธามเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้เตียงเรื่อย ๆ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้พิมพ์ต้องถอยร่นหลังไปชิดหัวเตียง "ใครบอกว่าฉันนอนไม่หลับ ฉันกำลังจะหลับต่างหากเล่า ถอยไปเลยนะ นายมีธุระอะไรดึกดื่นป่านนี้ ออกไปจากห้องฉันเลยนะ!" พิมพ์ชี้หน้าคาดโทษ แต่เสียงของเธอกลับสั่นไหวจนน่าอนาถ ธามหยุดยืนอยู่ที่ปลายเตียง ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตากวนประสาทแบบที่เขาชอบใช้แกล้งเธอในยามปกติ แต่มันคือสายตาที่ลึกล้ำ อ่อนโยน และเต็มไปด้วยความจริงจังจนน่ากลัว "เรื่องโพสต์รูป... แล้วก็เรื่องข้อความนั้น" ธามเอ่ยเสียงแผ่วเบา บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงจนเงียบงัน ได้ยินเพียงเสียงหัวใจของพิมพ์ที่เต้นโครมคราม "อะ... อะไร ฉันไม่รู้เรื่อง! ออกไปได้แล้วไป๊!" พิมพ์เบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตาคู่นั้น ธามถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่ขอบเตียงฝั่งตรงข้าม แรงยุ้วของฟูกทำให้พิมพ์ต้องขยับหนີโดยอัตโนมัติ แต่ทว่า... มือหนาของเขากลับเร็วกว่า คว้าข้อมือเรียวของเธอไว้เบา ๆ ไม่ให้ถอยหนีไปไหน ผิวสัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาทำให้พิมพ์สะ้านไปทั้งร่าง เธอหันขวับกลับมามองเขา ดวงตากลมหันมาประทะกับสายตาคู่คมที่จ้องมองมาอย่างไม่หลบเลี่ยง "พิมพ์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานจนใจยวบ "อะ... อะไรอีกเล่า ปล่อยมือฉันนะ" เธอพยายามบิดข้อมือออก แต่แรงของเขากลับมีมากกว่า "ที่ฉันส่งไป... แล้วกดยลึกไม่ทันน่ะ..." ธามเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะลบหรอกนะ... แค่ตกใจที่เผลอพิมพ์ความจริงออกไปเร็วกว่าที่คิด" พิมพ์เบิกตากว้าง สมองประมวลผลคำพูดของเขาไม่ทัน "นายนี่มัน...!" ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากต่อว่าอะไร ธามก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นชิดริมใบหู ทำให้โลกทั้งใบของพิมพ์รตาหยุดหมุนไปชั่วขณะ **"ฉันไม่ได้เรียกผิดคนหรอกนะ... 'เธอขา'"** หัวใจของพิมพ์รตากระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ สติสัมปชัญญะที่เคยมีพังทลายลงในพริบตาเดียว เมื่อปลายนิ้วอุ่นของธามเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าให้อย่างแผ่วเบา พร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจที่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้กลางใจเธอ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและโบ๊ะบ๊ะไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!)