ทริปห้องสมุดที่ไม่มีใครอ่านหนังสือ

“ยัยพิมพ์! เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย! พวกกูรู้ความจริงหมดแล้ว!” เสียงตะโกนลั่นหอพักจาก ‘มีน’ และ ‘กรณ์’ ที่ดังลอดผ่านบานประตูไม้เข้ามา ไม่ได้ทำให้ธามสะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด เขายังคงยืนพิงกรอบประตูห้องนอนด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ในขณะที่พิมพ์รตากำลังหน้าถอดสี มือไม้สั่นจนเกือบจะทำโทรศัพท์มือถือร่วงพื้น “ทำไงดีธาม! พวกนั้นต้องรู้เรื่อง ‘แผนลับ’ ของเราแล้วแน่ๆ!” พิมพ์หันไปโวยใส่คนตัวสูงที่ยังคงยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ “ก็แค่เปิดประตู แล้วบอกความจริงไปว่า... เราสองคนกำลังคบกันอยู่ จะยากอะไร” ธามตอบเสียงเรียบ แต่สายตานี่สิ... มันพราวระยับจนคนฟังอย่างพิมพ์อยากจะเอาหนังสือหนาๆ ฟาดหน้าให้หายกวน “คบกับผีน่ะสิ! ใครเขาคบกับนายกัน!” เธอสวนกลับทันควัน ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าเป้และชีทเรียน “ฉันไปห้องสมุดนะ! อย่าตามมา ไม่งั้นฉันจะตัดอินเทอร์เน็ตห้องนี้ให้ขาดกระจุย!” ทว่า... ร่างสูงโปร่งกลับก้าวขายาวๆ ตามเธอมาติดๆ แถมยังเอื้อมมือมาแย่งกระเป๋าไปถือไว้เองด้วยสีหน้าหน้าตาย “ไปติวหนังสือครับคุณรูมเมต ผมก็ต้องไปเหมือนกัน” ... บรรยากาศในโซนเงียบของห้องสมุดมหาลัยช่วงบ่ายแก่ๆ ค่อนข้างสงบเงียบผิดกับหัวใจของพิมพ์รตาที่กำลังเต้นโครมคราม เธอพยายามจดจ่ออยู่กับวิชา 'สื่อสารมวลชนเบื้องต้น' ตรงหน้า แต่สมาธิของเธอกลับถูกรบกวนด้วยฝ่าเท้าหนาๆ ของคนตรงข้ามที่เริ่มขยับเข้ามาใกล้ ธามไม่ได้สนใจชีทตรงหน้าเลยสักนิด เขานั่งเท้าคางมองเธอด้วยสายตาแบบที่ทำเอาพิมพ์ต้องก้มหน้าหลบ “นี่ธาม! เลิกจ้องได้แล้ว จะติวไหมเนี่ย?” พิมพ์กระซิบเสียงลอดไรฟัน พลางเขยิบเก้าอี้หนี “ติวสิครับ... กำลังติววิชา ‘ดูใจคน’ อยู่ไง” เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบตอบเบาๆ ก่อนที่ปลายเท้าของธามจะค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาเขี่ยข้อเท้าของเธอใต้โต๊ะไม้ตัวยาว พิมพ์สะดุ้งจนแทบตกเก้าอี้ รีบดึงเท้าหนี แต่มันกลับไปติดกับขาเก้าอี้ของเขาพอดี “ไอ้คนฉวยโอกาส!” เธอแยกเขี้ยวใส่ แต่ธามกลับทำเพียงแค่ยักไหล่กวนๆ “ไม่ได้ฉวยโอกาสนะ แค่สำรวจพื้นที่” พูดจบ เขาก็เอื้อมมือข้ามโต๊ะมาแกล้งดึงปากกาในมือเธอไป “ถ้าไม่ตั้งใจฟัง เดี๋ยวผมจะจดโน้ตใส่สมุดคุณด้วยข้อความพิเศษนะ... อย่างเช่น ‘รูมเมตคนนี้สวยจัง อยากได้เป็นแฟนจัง’ อะไรแบบนั้น” “ไร้สาระ! เอาปากกาคืนมานะธาม!” พิมพ์พยายามคว้าคืน แต่ธามกลับชูมือสูงขึ้นจนเธอต้องโน้มตัวข้ามโต๊ะไป ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้าที่ผิวแก้มจนพิมพ์รู้สึกเหมือนเลือดในกายมันสูบฉีดไปรวมกันอยู่ที่ใบหน้าหมดแล้ว “ใกล้ขนาดนี้... ถ้าผมจูบตอนนี้ จะมีใครเห็นไหมนะ?” ธามกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากบางของเธออย่างเปิดเผย พิมพ์นิ่งค้างไป หัวใจเหมือนหยุดเต้นชั่วขณะ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของธามทำเอาเธอสมองเบลอไปชั่วขณะ เธอแพ้... แพ้สายตาแบบนี้ของเขาเสมอ “พะ... พิมพ์! ธาม! อยู่นี่เอง!” เสียงแหลมๆ ของมีนดังขัดจังหวะขึ้น ทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว พิมพ์แทบจะเอาหน้ามุดลงไปใต้โต๊ะด้วยความอับอาย ในขณะที่ธามยังคงตีหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “มาขัดจังหวะคนกำลังมีสมาธิทำไมมีน” ธามหันไปถามหน้าตาย “มีสมาธิหรือมีงู! พวกฉันตามหาพวกเธอจนทั่วหอ แล้วนี่คืออะไร? ติวหนังสือหรือติววิชาเลิฟซีน?” กรณ์ที่เดินตามมาสมทบหัวเราะร่า ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ พิมพ์ก้มหน้าจัดชีทเรียนวุ่นวาย พยายามปิดบังอาการแก้มแดงซ่าน “พวกเราก็แค่ติวหนังสือ... นายอย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อนะกรณ์!” “อ๋อเหรอ? งั้นไอ้โน้ตที่วางอยู่ตรงนี้คืออะไร?” กรณ์หยิบสมุดโน้ตของธามขึ้นมาเปิดดู ก่อนจะทำตาโต “โห... พ่อหนุ่มวิศวะติวเข้มจัด มีการวาดรูปหัวใจดวงเบ้อเริ่มเทิ่มด้วยว่ะ” ธามคว้าสมุดคืนมาทันที แต่ดูเหมือนจะช้าไปเสียแล้ว พิมพ์รตาชะงักไป เธอค่อยๆ เงยหน้ามองสบตากับธามที่ตอนนี้ดูเหมือนจะแอบอมยิ้มที่มุมปาก “นั่นมัน... งานศิลปะน่ะ อย่าไปยุ่ง” ธามตอบสั้นๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ฉันว่าเราพอแค่นี้เถอะ พิมพ์... เรามีเรื่องต้องไป ‘เคลียร์’ กันต่อที่อื่น” ธามคว้าข้อมือของพิมพ์แล้วดึงให้เธอลุกขึ้นตามโดยไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ เขาพาเธอเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องสมุดท่ามกลางสายตาของเพื่อนฝูงที่มองตามอย่างจับผิด “ธาม! นายจะพาฉันไปไหน!” พิมพ์โวยวายเมื่อเขาพาเธอเดินเลี่ยงมายังมุมอับของอาคารเรียนที่ไร้ผู้คน ธามหยุดกะทันหันจนร่างบางเซไปปะทะกับแผ่นอกกว้าง เขาใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงกั้นเธอไว้ในอ้อมแขน สายตาคู่นั้นไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับดูจริงจังและกดดันจนใจสั่น “พิมพ์... ที่ฉันแกล้งกวนประสาทเธอทุกวัน ที่ฉันพยายามเข้าใกล้เธอตลอดเวลา... เธอไม่เคยสงสัยเลยจริงๆ เหรอ ว่าฉันไม่ได้ทำเพราะแค่อยากแกล้งน่ะ” พิมพ์อ้าปากค้าง ลมหายใจติดขัด “นะ... นายจะพูดอะไร” “ฉันกำลังจะพูดว่า...” ยังไม่ทันที่ธามจะได้พูดจบ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของพิมพ์ก็ดังขึ้นรัวๆ เธอหยิบขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอโชว์แชตกลุ่มที่มีชื่อว่า ‘ลับเฉพาะคนโสด’ ซึ่งตอนนี้มีข้อความจากมีนเด้งขึ้นมาแบบรัวๆ [มีน: พวกแก! ดูนี่! ฉันไปสืบมาแล้ว ธามมันไม่ได้โสดอย่างที่พวกเราคิดนะ!] [มีน: มันมีรูปคู่กับผู้หญิงคนหนึ่งในไอจีลับ! เห็นหน้าชัดมาก... พิมพ์! นี่มันแกชัดๆ แกแอบไปคบกับมันตอนไหน!] พิมพ์เบิกตากว้างจนแทบถลน เธอรีบกดยกเลิกการแจ้งเตือน แต่ทว่า... นิ้วเจ้ากรรมดันไปกด ‘แชร์’ รูปในแชตกลุ่มนั้นลงบนหน้าสตอรี่ Instagram ของเธอเองโดยไม่ได้ตั้งใจ! ธามมองหน้าจอโทรศัพท์ของเธอที่สว่างวาบ แล้วหันมาสบตากับคนตรงหน้า สายตาของเขาวูบไหวราวกับมีความลับบางอย่างที่เตรียมจะเปิดเผยในวินาทีที่สตอรี่นั้นถูกเห็นไปทั่วทั้งมหาลัย “ส่งไปแล้วเหรอ?” ธามถามเบาๆ พลางโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน “งั้นก็ดี... เพราะหลังจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันคงไม่ต้องแอบแกล้งเธออีกแล้ว” เขากดล็อคหน้าจอโทรศัพท์ของเธอทิ้ง ก่อนจะกระซิบที่ข้างหู “เพราะต่อจากนี้... ฉันจะเปลี่ยนจาก ‘รูมเมต’ มาเป็น ‘เจ้าของ’ เธออย่างเป็นทางการต่อหน้าทุกคนเอง” เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของพิมพ์ดังระงมไม่หยุด... ยอดไลก์และคอมเมนต์เริ่มไหลทะลักเข้ามาจนเครื่องแทบค้าง นี่คือหายนะหรือจุดเริ่มต้นของเรื่องวุ่นวายที่ใหญ่กว่าเดิมกันแน่! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่คอยติดตามความแสบของคู่นี้มาจนถึงตอนนี้เลยนะคะ!