เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งกับความเขินระดับสิบ

นิ้วเรียวที่สั่นระริกของพิมพ์รตาเลื่อนหน้าจอไอจีสตอรี่ขึ้นลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับคาดหวังว่าภาพถ่ายมุมสูงจากห้องสมุดเมื่อวานนี้—ภาพที่เงาสلاลของธามนัสกำลังโน้มใบหน้าลงมาประชิดริมฝีปากของเธอกลางสายตานับร้อยคู่—จะเป็นเพียงภาพตัดต่อจากฝีมือของปัญญาประดิษฐ์สักตัว "อธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้คุณรูมเมต!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่ตัวแสบดังทะลุประตูห้องนอนออกไป ก่อนที่เจ้าตัวจะก้าวฉับๆ ออกมาพร้อมกับไอแพดในมือ ใบหน้าสวยหวานบึ้งตึงสนิทจนแทบจะเป็นรูปตัวยู ควายธนูยังไม่พุ่งเท่าอารมณ์ของเธอในตอนนี้ แต่ทว่า... ทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตูและปะทะเข้ากับสายตาของพ่อเดือนคณะวิศวะที่นั่งไขว่ห้างรออยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น คำด่าทอเป็นชุดที่เตรียมไว้ในหัวก็พลันสะดุดกึก ราวกับแผ่นเสียงตกร่อง ธามนัสที่กำลังยกแก้วกาแฟขึ้นจิบถึงกับสำลักพรวด ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ ร่างสูงโปร่งนิ่งค้างไปชั่วขณะเมื่อภาพตรงหน้าประทับลงบนเรตินา พิมพ์รตาในยามนี้ไม่ได้อยู่ในชุดนักศึกษาเรียบร้อย หรือชุดนอนกระโปรงลายการ์ตูนที่เขาคุ้นตา แต่เธอกำลังสวมเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์สีขาวสะอาดตา—เสื้อเชิ้ตตัวโปรดของเขาเองที่ยาวเลยสะโพกมนลงมาจนเกือบถึงเข่า ปลายแขนเสื้อยาวร่นลงมาปิดบังมือเรียวเล็กจนมิด เหลือเพียงนิ้วเรียวที่โผล่มาจับไอแพดไว้แน่น และที่สำคัญที่สุด... เม็ดกระดุมด้านบนถูกปลดออกไปถึงสองเม็ด เผยให้เห็นลาดไหล่เนียนละเอียดและผิวเนื้อนวลเนียนยามขยับตัว ให้ตายเถอะ... นี่มันอาวุธทำลายล้างชัดๆ! "มองอะไรเล่า! ยังมีหน้ามาทำเป็นเงียบอีกเหรอ ดูนี่เลยนะ!" พิมพ์รตากระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยความขัดแย้งในใจ เมื่อเห็นสายตาของอีกฝ่ายที่จดจ้องมายังร่างของเธอด้วยประกายไฟแปลกประหลาดที่เธอไม่กล้าแปลความหมาย มันไม่ใช่สายตากวนประสาทแบบทุกที แต่เป็นแววตาที่ร้อนรุ่มและเข้มข้นเสียจนเธอต้องรีบยกแขนขึ้นกอดอกตัวเองโดยสัญชาตญาณ ธามนัสวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกอย่างเชื่องช้า ลมหายใจอุ่นร้อนผ่อนออกมาเบาๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาหาคนตัวเล็กทีละก้าวอย่างคุกคาม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มักจะใช้กวนประสาทเธอกลับถูกแทนที่ด้วยมุมปากที่ยกขึ้นนิดๆ อย่างคนเหนือกว่า "เสื้อฉัน... ใส่สบายดีไหมครับ คุณรูมเมต" เสียงทุ้มต่ำเจือความแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นชิดใกล้ ทำเอาหัวใจดวงน้อยในอกของพิมพ์รตากระหน่ำรัวราวกับตีกลองเพล "ใครอนุญาตให้ นาย... นายเอาเสื้อมาให้ฉันเปลี่ยนฮะ! แล้วเสื้อผ้าฉันไปไหนหมด!" พิมพ์รตาแว้ดใส่กลบเกลื่อนความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาจนใบหน้าร้อนผ่าว ลามไปถึงใบหูขาวสะอาดที่ขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด "ก็เมื่อคืนคุณเปียกฝนจนไข้ขึ้นเกือบช็อตคาอก... อ้อ ไม่ใช่! คาโซฟาห้องฉันต่างหากเล่า" ธามนัสแกล้งทำเป็นพูดสะดุดเพื่อหยอกเย้าให้เธอสติหลุดเล่นๆ "แล้วเสื้อผ้าเปียกโชกพวกนั้น ฉันก็เลยต้องกรุณาถอด... เอ๊ย เปลี่ยนให้ด้วยความอนุเคราะห์ ไม่อย่างนั้นคุณคงนอนตัวเขียวเป็นผีดิบไปแล้ว" "ไอ้...ไอ้คนฉวยโอกาส! ใครใช้ให้มาถอดชุดฉันยะ!" พิมพ์รตาร้องลั่นด้วยความอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี มือเล็กเงื้อมขึ้นจะฟาดไหล่กว้างแต่ก็ต้องชะงักค้าง เมื่อธามนัสเคลื่อนตัวเข้ามาประชิดจนระยะห่างแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นกายสะอาดสดชื่นผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของเธอเตลิดเปิดเปิงไปกันใหญ่ "แล้วเรื่องในไอจีสตอรี่ล่ะ จะอธิบายว่ายังไง หืม?" พิมพ์รตาเปลี่ยนเรื่องฉับพลัน ชูหน้าจอไอแพดขึ้นขู่ตรงหน้าเขา แม้ใบหน้าจะยังแดงแจ๋จนน่ามันเขี้ยว "รูปนี้มันคืออะไร ทำไมรุ่นน้องวิศวะถึงแท็กนาย แถมยังเขียนแคปชันชวนเข้าใจผิดแบบนั้นด้วย!" ธามนัสก้มมองภาพในจอไอแพดแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยแม้แต่น้อย เขายื่นมือหนาขึ้นมาปัดผมยาวสลวยที่ตกลงมาเคลียแก้มใสทัดหูให้เธออย่างเบามือ สัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วนั้นทำเอาพิมพ์รตาตัวแข็งทื่อ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ..." ธามนัสโน้มใบหน้าลงมา กระซิบกระซาบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าระรื่น "ก็แค่อยากให้คนทั้งมหาลัยรู้... ว่าแมวตัวนี้มีเจ้าของแล้ว" "ไอ้... ไอ้บ้าธาม! ใครเป็นแมวนายยะ!" พิมพ์รตาผลักอกแกร่งเต็มแรงด้วยความเขินอายระดับสิบ จนร่างสูงถอยหลังไปสองก้าว แต่เจ้าตัวกลับหัวسلاลออกมาอย่างอารมณ์ดี ไม่สะทกสะท้านกับกำปั้นเล็กๆ ที่ระดมทุบลงมาเลยสักนิด "ถ้าไม่เชื่อว่าฉันไม่ได้ตั้งใจให้คนอื่นถ่าย..." ธามนัสรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ดึงร่างบางให้เข้ามาแนบชิดกับอกแกร่งอีกครั้ง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นไหว "งั้นพิสูจน์ตอนนี้เลยไหมล่ะ ว่าที่ทำในรูปเมื่อวาน... ของจริงมันเป็นยังไง" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ผสานเข้าหากันในระยะประชิด พิมพ์รตาอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนริมฝีปากหยักแทบจะสัมผัสกับกลีบปากนุ่มของเธออยู่รอมร่อ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโซฟา ดังขึ้นทำลายความเงียบและดึงสติของทั้งคู่ออกมาจากภวังค์สีชมพูอย่างกะทันหัน พิมพ์รตาอาศัยจังหวะชุลมุนสะบัดข้อมือหลุดจากการพันธนาการ แล้ววิ่งปรู๊ดไปคว้ามือถือขึ้นมาดูด้วยใบหน้าที่ร้อนฉ่าราวกับมีใครเอาเตาไฟมาจ่อ ทว่า... ข้อความบนหน้าจอที่ปรากฏขึ้นจากแอปพลิเคชันแชท กลับทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง มันไม่ใช่ข้อความจากแก๊งเพื่อนสนิทอย่างมีน... แต่มันคือข้อความเสียงความยาว 30 วินาที จาก "รุ่นพี่กรณ์" คู่หูตัวแสบของธามนัส ที่ส่งตรงเข้ามาในกลุ่มรูมเมต พร้อมกับแคปชันสั้นๆ ว่า: *"กูเพิ่งเห็นสตอรี่... สรุปไอ้ธามมันสารภาพรักมึงกลางห้องสมุดจริงดิ? เปิดตัวแบบนี้แต่งเลยมั้ยเพื่อน!"* พิมพ์รตานิ่งงั้น สมองขาวโพลน มือสั่นเทาจนเกือบทำมือถือร่วงลงพื้น ขณะที่ธามนัสซึ่งเดินตามมาติดๆ ก้มลงมองหน้าจอ over-the-shoulder และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วสามครั้งติดต่อกัน พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของกรณ์และมีนที่ดังทะลุเข้ามาจากด้านนอก "ไอ้ธาม! ยัยพิมพ์! เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย! พวกกูรู้ความจริงหมดแล้ว!" ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ที่คั่นหนังสือสีชมพู" มาโดยตลอดนะคะ!