ซุปไก่ฝีมือยัยตัวแสบ

"ถ้าคุณธามยังไม่เลิกทำเสียงออดอแอ้เหมือนเด็กอนุบาลโดนแย่งอมยิ้ม ฉันจะเอาหมอนใบนี้อุดปากคุณจริงๆ ด้วยนะคะ!" พิมพ์รตาถลึงตาใส่ร่างสูงใหญ่ที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น สภาพของเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์ผู้เคยมีภาพลักษณ์คลูๆ คูล จนรุ่นน้องกรี๊ดสลบ ตอนนี้เหลือเพียงแค่ผู้ชายตัวโตที่กำลังห่อตัวอยู่ในผ้าห่มลายเป็ดเหลือง หน้าตาซีดเซียวริมฝีปากแห้งผาก แต่ยังอุตสาหะส่งสายตาออดอ้อยมาให้เธอได้ทุกสามนาที จากเหตุการณ์ประกาศศักดาหน้าห้องสมุดในตอนที่แล้ว ที่จู่ๆ เจ้าตัวก็หยอดคำว่า *'รับผิดชอบใช่ไหมเนี่ย'* ใส่เธอจนหน้าร้อนผ่าวเป็นยัยเตาปฏิกรณ์ nuclear ใครจะไปคิดล่ะคะว่าพอตกดึก พ่อหนุ่มวิศวะผู้แข็งแกร่งคนนั้นจะพลิกโฉมกลายเป็นไข้หัว 39 องศาเซลเซียสแถมยังงอแงหนักมากจนเธอต้องมารับบทพยาบาลจำเป็นแบบจำยอม "ก็คนมันเจ็บคอกลืนน้ำลายยังลำบากเลยนี่ครับ... อูย เจ็บ..." ธามนัสแกล้งทำเป็นนิ่วหน้าเอามือกุมคอตัวเอง พร้อมกับช้อนตาขึ้นมองเธอด้วยลูกอ้อนระดับสิบที่ต่อให้เป็นหินผาก็ต้องละลาย "นี่! อย่ามาแทนตัวเองว่า 'ครับ' แบบน่าหมั่นไส้นะคะ ปกติเห็นกวนประสาทเก่ง ทำเป็นปากเก่งใส่ฉันไปทั่ว ทำไมตอนนี้ทำตัวเป็นแมวป่วยใกล้ตายไปได้ล่ะ" พิมพ์รตาบ่นอุบ มือเรียวคนซุปไก่ในหม้อใบเล็กส่งกลิ่นหอมฉุยไปทั่วห้องครัว เธอบอกตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนแล้วว่า *'ช่างเขาเถอะ ปล่อยให้มันนอนซมไปเองคนเดียวเลยดีกว่า'* แต่พอเห็นแผ่นหลังกว้างที่ปกติมักจะเดินยืดอกเท่ๆ ตอนนี้กลับสั่นเทาเพราะพิษไข้ หัวใจเจ้ากรรมก็ดันสั่งให้เดินเข้าครัวแล้วคว้าขิง ข่า ตะไคร้ และเนื้อไก่มาสับๆๆ จนเละด้วยความหมั่นไส้ปนความห่วงใยแบบไม่รู้ตัว ซุปไก่ฝีมือยัยตัวแสบ... ที่ปากบอกว่ารำคาญนักรำคาญหนา แต่สุดท้ายก็ต้องมายืนเคี่ยวจนไฟอ่อนเพื่อให้คนไข้จอมเจ้าเล่ห์ได้กินอะไรร้อนๆ ธามนัสแอบมองร่างบางที่กำลังงלוนอยู่หน้าเตาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม ใครว่าเขาป่วยจนไม่มีแรงกันล่ะคะ? จริงๆ ไข้ก็มีอยู่จริงหรอกนะ แต่ความอยากเรียกร้องความสนใจจากยัยตัวแสบมันมีมากกว่าร้อยเท่าต่างหาก ตั้งแต่ย้ายมาเป็นรูมเมตกัน ไม่มีวันไหนเลยที่เขาจะไม่ตกหลุมรักท่าทางขี้โวยวายแต่ใจดีของเธอคนนี้ "พิมพ์ครับ..." "บอกว่าอย่ามาทำเสียงแบบนี้ไงคะ! เดี๋ยวฉันเทซุปราดหัวซะนี่" พิมพ์รตารีบหันขวับมาแยกเขี้ยวใส่ทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่จงใจลากเสียงยาวอ้อนๆ "เป่าให้หน่อยสิ... มันร้อน มือผมไม่มีแรงแม้แต่จะถือช้อนแล้วนะเนี่ย" ธามนัสทำเสียงกระเง้ากระงอด พลางทำท่าจะแบมือแบไม้เหมือนเด็กน้อยรอป้อนข้าว "เรื่องมากจริง! โตเป็นควาย... เอ้ย โตเป็นควายธนู เอ้ย โตเป็นควายป่าขนาดนี้แล้วยังต้องให้ป้อนอีกเหรอคะ!" พิมพ์รตากัดฟันกรอด เดินถือชามซุปไก่ร้อนๆ มาหยุดยืนค้ำหัวโซฟา ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายอย่างคาดโทษ แต่พอเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูเซียวลงไปถนัดตา ริมฝีปากที่เคยแสบสันต์กลับแห้งแตก เธอก็เผลอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างยอมแพ้ มือเรียวตักน้ำซุปเป่าเบาๆ จนไอควันสีขาวจางลง แล้วยื่นไปจ่อ1ริมฝีปากของคนตัวโต "อ้าปากค่ะ... ถ้าไม่อินกับฝีมือฉันแล้วสำลักตาย ฉันจะไม่ช่วยผายปอดให้เด็ดขาดนะบอกไว้ก่อน" ธามนัสยอมอ้าปากรับซุปไก่เข้าปาก รสชาติกลมกล่อมมีความเผ็ดร้อนของขิงนิดๆ กำลังพอดี แต่สิ่งที่หวานกว่าซุปไก่ในชาม ก็คงจะเป็นรอยยิ้มละมุนที่ซ่อนความคลั่งรักไว้จนมิดของพ่อหนุ่มวิศวะคนนี้นี่แหละค่ะ "อร่อย..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเบาๆ สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าเนียนใสของคนที่กำลังตั้งอกตั้งใจตักคำที่สองให้อย่างไม่วางตา "อร่อยกว่าร้านมิชลินก็ซุปไก่ฝีมือพิมพ์นี่แหละ" "ไม่ต้องมาปากหวานเลยค่ะ! กินๆ ไปเงียบๆ เลยนะ" พิมพ์รตาแกล้งทำเป็นดุเพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะที่ดังแข่งกับเสียงนาฬิกาแขวนผนัง บรรยากาศในห้องนั่งเล่นที่ควรจะอึมครึมเพราะคนป่วย กลับอบอวลไปด้วยความหวานละมุนที่โรยตัวเงียบๆ ระหว่างคนทั้งคู่ กลิ่นซุปไก่หอมกรุ่นผสมกับความใส่ใจที่ถูกส่งผ่านทางช้อนใบเล็ก ทำให้ความสัมพันธ์ของรูมเมตคู่กัดขยับเข้าใกล้คำว่า 'มากกว่าเพื่อนร่วมห้อง' ไปอีกก้าวใหญ่ๆ ทว่า... ในขณะที่พิมพ์รตากกำลังจะตักคำสุดท้ายป้อนคนไข้ตัวแสบ เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *Rrr...* หน้าจอโทรศัพท์ของธามนัสสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความจากไลน์กลุ่มแก๊งเพื่อนวิศวะของเขาที่เด้งขึ้นมาโชว์หราเต็มตา **[กรณ์]:** *"ไอ้ธาม! มึงหายหัวไปไหนวะวันนี้ หรือกำลังนอนให้ยัยคุณหนูนิเทศเช็ดตัวให้อยู่ หึๆ แหม... เห็นรูปที่รุ่นน้องแท็กมาเมื่อวานละนะ มึงนี่มันร้ายกาจจริงๆ ว่ะ จูบจริงโชว์สาธารณชนเลยเหรอวะเพื่อน!"* พิมพ์รตาที่เผลอก้มลงมองหน้าจอโดยไม่ได้ตั้งใจ ชะงักกึก มือที่ถือช้อนค้างกลางอากาศ ดวงตากลมโตหันขวับไปมองหน้าคนที่นอนอยู่บนโซฟาด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความเห็นอกเห็นใจเป็นความระแวงทันที ธามนัสสะดุ้งเฮือก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่หายวับไปกับตา เมื่อเห็นสายตาพิฆาตของยัยตัวแสบที่กำลังหรี่มองเขาอย่างคาดคั้น "เอ่อ... พิมพ์ครับ คือว่า..." ธามนัสอ้าปากพะงาบๆ รีบเอื้อมมือจะไปคว้าโทรศัพท์ แต่ช้าไปเสียแล้วเมื่อพิมพ์รตาเร็วกว่าคว้าสมาร์ตโฟนเครื่องนั้นขึ้นมาเปิดดูแชตเต็มๆ ตา และก่อนที่ธามนัสจะได้อธิบายอะไร... นิ้วเรียวของพิมพ์รตาก็กดเข้าหน้าจอไอจีสตอรี่ของรุ่นน้องคณะวิศวะที่ถูกแท็กชื่อเขาไว้ พร้อมกับภาพถ่ายมุมสูงจากห้องสมุดเมื่อวานนี้... ภาพที่เขากำลังโน้มใบหน้าลงไปประชิดริมฝีปากกับเธอ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่! ที่คั่นหนังสือสีชมพูขอตัวไปเตรียมทิชชูซับเลือดกำเดากับความคลั่งรักของพ่อหนุ่มวิศวะเขาก่อนนะคะ รี้ดเดอร์ขา มาลุ้นกันค่ะว่ายัยตัวแสบจะระเบิดลงยังไงในตอนหน้า!