สืบความลับฉบับยัยปาร์ตี้เกิร์ล

"แกเลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปกินยาพิษแล้วสารภาพมาเดี๋ยวนี้เลยนะยัยพิมพ์! ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นที่ระเบียงห้องน้ำ!" เสียงแหลมสูงของมีนดังทะลุผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุด พร้อมกับนิ้วเรียวยาวที่จิ้มหน้าจอแทบทะลุ ขณะที่บรรยากาศในร้านคาเฟ่กึ่งห้องสมุดใต้ตึกคณะนิเทศศาสตร์อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบด แต่หัวใจของพิมพ์รตากลับกำลังเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว รีบคว้าแก้วชาเขียวเย็นขึ้นมาดูดจนเกือบหมดแก้วเพื่อกลบเกลื่อนอาการพิรุธที่แสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจน ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบเพราะความตื่นเต้น ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนตอนที่ธามนัส—รูมเมตตัวแสบผู้พ่วงตำแหน่งเดือนคณะวิศวะ—เอื้อมปลายนิ้วอุ่นมาเกลี่ยปอยผมให้ พร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจที่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้กลางใจยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองไม่ยอมไปไหน มันไม่ใช่สัมผัสธรรมดา แต่มันคือการก่อกวนระบบประสาทที่ทำให้เธอเผลอใจเต้นแรงจนเกือบจะหลุดอาการน่าอายต่อหน้าเขาอยู่รอมร่อ "ฉัน... ฉันจะไปมีอะไรเล่า! แกก็คิดไปเรื่อยเปื่อย มีน!" พิมพ์รตาโวยวายเสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาตีตลบบนพวงแก้ม ดวงตากลมโตหลบวูบไปมองโต๊ะข้างๆ ทันทีที่เพื่อนสาวหรี่ตามองด้วยสายตาจับผิดระดับเรดาร์เอฟบีไอ "เสียงสูงเชียวนะยะ!" มีนยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเกือบชิด โทรศัพท์มือถือในมือเปิดหน้าจอแชตกลุ่มที่มีชื่อว่า *‘แก๊งชงเข้มให้ยัยพิมพ์รอดตาย’* ค้างไว้ "แล้วไอ้ข้อความปริศนาในแชตกลุ่มเมื่อคืนตอนตีสองเนี่ย มันคืออะไร! *'ถ้ารู้สึกเหมือนกัน... ก็บอกมาตรงๆ ดิ'* แกเป็นคนพิมพ์เองกับมือ แถมยังกดยกเลิกแทบไม่ทันตอนที่ฉันแคปหน้าจอไม่ทันเนี่ยนะ! อย่ามาแถว่าแมวพิมพ์นะยัยพิมพ์ เพราะแกเลี้ยงหมา!" ให้ตายเถอะ! พิมพ์รตาอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะไม้สักตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด เธอลืมสนิทเลยว่าเผลอพิมพ์ข้อความบ้าๆ นั้นลงไปในกลุ่มตอนที่กำลังสติหลุดหลังจากโดนธามนัสตกเข้าเต็มเปา ความจริงคือเธอกำลังจะพิมพ์ไปด่าเขาในแชตส่วนตัว แต่ดันเบลอจนส่งเข้ากลุ่มรวมซะได้ แถมพอนึกถึงหน้ากวนๆ ของธามนัสที่ชอบทำเป็นรู้ทันทีไร เธอก็ยิ่งอยากจะมุดแผ่นดินหนี "ฉันไม่ได้หมายถึงนายธามซะหน่อย! ฉันหมายถึง... หมายถึงตัวละครในนิยายวายที่เพิ่งอ่านจบต่างหากเล่า!" พิมพ์รตารีบแก้ตัวน้ำขุ่นๆ น้ำเสียงตะกุกตะกักจนมีนหลุดหัวเราะพรืดออกมาอย่างหมั่นไส้ "นิยายวายบ้าอะไรส่งตอนตีสองแถมแท็กชื่อธามนัสในใจความลับด้วยห๊ะ?" มีนหรี่ตาแคบลง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากตามประสาตัวแม่แห่งแก๊งชง "ยอมรับมาเถอะน่า ว่าแกกำลังแพ้ทางคุณรูมเมตหน้าหล่อคนนั้นอยู่ใช่ไหมล่ะ ตั้งแต่เขาย้ายเข้ามาอยู่ห้องเดียวกับแก ชีวิตอันสงบสุขของยัยพิมพ์ปากเก่งก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย แถมช่วงนี้ยังตัวติดกันเป็นตังเม ยัยตัวแสบเอ๊ย!" "ใครตัวติดกัน! ฉันแค่... ฉันแค่ต้องทนอยู่ร่วมชายคาเดียวกับนายโรคจิตนั่นเพราะค่าเช่าห้องมันถูกต่างหากเล่า!" พิมพ์รตาเถียงคอเป็นเอ็น มือบางยกขึ้นมาโบกพัดไล่ความร้อนที่เห่อขึ้นหน้าจนตอนนี้คงแดงก่ำไม่แพ้มะเขือเทศสุกแล้ว "แกก็รู้ว่าหมอนั่นมันชอบแกล้งฉันสารพัด เมื่อวานซืนก็แอบกินพุดดิ้งรสโปรดในตู้เย็น วันก่อนก็แย่งรีโมททีวีแถมยังบังคับให้ฉันดูการ์ตูนหุ่นยนต์กับเขาอีก ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ น่ารำคาญเป็นบ้า!" "แต่เขาก็เป็นคนที่ซื้อยาแก้ปวดท้องประจำเดือนมาแขวนไว้ที่ลูกบิดประตูห้องน้ำให้แกทุกเดือนไม่ใช่เหรอ?" มีนสวนกลับด้วยประโยคสั้นๆ ที่ทำเอาคนปากเก่งถึงกับชะงักกึก กลืนคำพูดทั้งหมดลงคอแทบไม่ทัน ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ความทรงจำอบอุ่นหัวใจผุดขึ้นมาแทรกแซงความโกรธเกรี้ยวจอมปลอม ในวันที่เธอปวดท้องจนลุกไม่ไหว ธามนัสที่ไม่เคยแสดงความอ่อนโยนให้ใครเห็นกลับเงียบๆ จัดการต้มน้ำร้อน ใส่ขวดน้ำร้อนประคบให้แถมยังบังคับให้เธอกินโจ๊กร้อนๆ ทั้งที่ปกติเขาเป็นคนขี้รำคาญจะตายไป "นั่น... นั่นมันเพราะไม่อยากให้ฉันตายคาห้องแล้วเขาต้องเป็นศพแรกที่โดนสอบสวนต่างหากล่ะ!" พิมพ์รตายังคงปากแข็ง แม้ว่าเสียงในหัวจะเริ่มทรยศด้วยการนึกถึงรอยยิ้มอบอุ่นยามที่เขาคอยดูแล "ปากแข็งเก่งเป็นที่หนึ่ง ระวังเถอะ... ถ้าวันหนึ่งเขาไปทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นนะ แกนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายวิ่งแจ้นไปโวยวายใส่เขา" มีนส่ายหัวเบาๆ อย่างระอาในความปากไม่ตรงกับใจของเพื่อนรัก ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร่งคุ้นตาเดินเข้ามาในร้านคาเฟ่ "อุ๊ย... พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาพอดีเป๊ะเลยจ่ะแม่!" พิมพ์รตาขมวดคิ้วยุ่ง หันขวับไปมองตามสายตาของมีน แล้วหัวใจเจ้ากรรมก็กระตุกวูบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที ธามนัสก้าวเข้ามาในร้านด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและเส้นเลือดปูดโปนตามแบบฉบับหนุ่มวิศวะ เรือนผมสีดำสนิทถูกเซ็ตไว้อย่างลวกๆ ยิ่งขับให้ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากปกนิตยสารดูโดดเด่นสะดุดตา ทว่าสิ่งที่ทำให้พิมพ์รตาหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่ใช่ความหล่อเหลานั้น... แต่เป็นสายตาคมกริบที่กำลังมองตรงมาที่เธอ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดแผนร้ายอะไรอยู่ในหัว ชายหนุ่มเดินตรงดิ่งมาที่โต๊ะ ไม่สนใจสายตาของมีนที่ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มรอชมละครฉากใหญ่แม้แต่น้อย เขาทิ้งตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างกายพิมพ์รตากลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมผสานกับไอแดดอ่อนๆ ลอยเข้ามาชวนให้สติกระเจิดกระเจิง "คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ... หน้าแดงเชียว ยัยตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักด้วยน้ำล้อเลียน จงใจลากเสียงยาวตรงคำว่า 'ยัยตัวแสบ' จนคนฟังอยากจะยกเท้าขึ้นไปยันหน้าผากสวยๆ นั่นสักที "ใครหน้าแดง! ร้อนต่างหากเล่า!" พิมพ์รตารีบหันขวับไปเถียงเสียงแข็ง พยายามถดตัวหนีให้ห่างจากรัศมีอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แต่ความแคบของบูธที่นั่งก็ทำให้เธอไม่มีทางหนีไปไหนได้พ้น นอกจากจะจนมุมติดผนัง "เหรอครับ..." ธามนัสโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินข้างแก้ม ดวงตาคู่คมพินิจพิจารณาใบหน้าของเธอใกล้ๆ จนพิมพ์รตาต้องกลั้นหายใจ "นึกว่าเขินข้อความในแชตกลุ่มที่พิมพ์ส่งผิดมาซะอีก... *'ถ้ารู้สึกเหมือนกัน ก็บอกมาตรงๆ ดิ'*... หมายถึงอะไรเหรอครับ หืม?" ฉิบหายแล้ว! เขานั่งอ่านมันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย! พิมพ์รตาเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันเมื่อโดนจู่โจมระยะประชิดแบบไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าที่คิดว่าแดงอยู่แล้วตอนนี้ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก ปลายลิ้นติดอ่างขึ้นมาทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาพราวระยับที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้อย่างมิดชิด "ฉ... ฉันไม่ได้หมายถึงนาย! นายอย่ามาหลงตัวเองนะธามนัส!" เธอโวยวายเสียงหลง ผลักอกแกร่งเบาๆ เพื่อระยะห่าง แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะขยับ เขากลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "ไม่ได้หมายถึงผม... แล้วหมายถึงใครล่ะครับ" ธามนัสกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดให้ต่ำลงเล่นเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ไหนลองบอกผมให้ชื่นใจหน่อยสิ... ว่าคนที่ทำให้ยัยตัวแสบปากเก่งนอนเพ้อถึงตอนตีสองเนี่ย... เป็นใคร?" พิมพ์รตาอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกสักคำ หัวใจเต้นรำด้วยความเร็วสูงจนกลัวว่าคนข้างๆ จะได้ยินเสียงมัน เธอหันไปขอความช่วยเหลือจากมีน แต่เพื่อนรักตัวดีกลับทำเป็นก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือและโบกมือลาเหมือนจะบอกว่า *'เอาตัวรอดเองนะเพื่อนรัก แกหาเรื่องใส่ตัว I don't care!'* ในจังหวะที่พิมพ์รตากำลังจะอ้าปากเถียงกลบเกลื่อนความเขินอาย ธามนัสก็ยื่นมือมาคว้ามือบางของเธอที่กำลังจิกโต๊ะแน่นเอาไว้ด้วยปลายนิ้วอุ่น แล้วลากปลายนิ้วโป้งของเขาไล้เบาๆ บนหลังมือเธออย่างถือวิสาสะ "ถ้ายังตอบไม่ได้... งั้นเย็นนี้กลับห้องไปเคลียร์กันยาวๆ นะครับ" ธามนัสกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มหวานทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายที่ทำให้โลกทั้งใบของพิมพ์รตากลายเป็นสีชมพูในพริบตา "เพราะผมมีเรื่องจะคิดบัญชีทบต้นทบดอก... เรื่องที่ทำให้ผมนอนไม่หลับทั้งคืนเหมือนกัน" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นไปกับยัยตัวแสบของเรานะคะ!)