กฎเหล็ก 10 ข้อในอาณาจักร 30 ตารางเมตร

"ถ้าข้ามเส้นสีชมพูตรงนี้มาแม้แต่นิ้วเดียว ฉันจะเอาปากกาเมจิกเขียนหน้าคุณตอนหลับให้เป็นปลาดุกอุยแน่ นายธามนัส!" เสียงประกาศกร้าวของพิมพ์รตาตวัดดังก้องไปทั่วห้องชุดขนาดสามสิบตารางเมตร สองมือบางเท้าสะเอวแน่น ดวงตากลมโตถลึงมองร่างสูงโปร่งของเดือนคณะวิศวะที่กำลังนั่งไขว่ห้างเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังสีครีมอย่างสบายอารมณ์ ราวกับประกาศิตคาดโทษเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านใบไม้ริมหน้าต่างเท่านั้น ธามช้อนสายตาขึ้นมองยัยตัวแสบประจำห้องที่ตอนนี้แก้มป่องจนแทบจะระเบิด ชุดนอนลายหมีพูห์ตัวโคร่งยิ่งขับให้เธอดูเหมือนเด็กประถมที่กำลังงอ้านมากกว่านักศึกษานิเทศศาสตร์ปีสอง แต่นั่นแหละ... มันน่าหมั่นเขี้ยวเสียจนเขาต้องแกล้งยั่วประสาทกลับไป "เส้นสีชมพูอะไรกันครับตัวเล็ก นี่มันเทปกาวสำหรับติดกล่องพัสดุนะ ประหยัดงบดีออก หรือว่า... กลัวว่าถ้าฉันอยู่ใกล้เกินไปแล้วเธอจะใจสั่นจนสอบไฟนอลตกกันแน่หึ?" ธามลากเสียงกวนประสาทพร้อมกับยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดเส้นเทปกาวสีชมพูที่ถูกแปะแบ่งครึ่งห้องนั่งเล่นไว้อย่างพอดิบพอดี "ใครใจสั่น! ฝันไปเถอะย่ะ!" พิมพ์สะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดจนน่องไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน "ฉันแค่ไม่อยากหายใจร่วมกับคนหลงตัวเองต่างหากเล่า! ไหนเอาสัญญาฉบับจริงมาดูซิ ว่านายแอบตุกติกอะไรตรงไหนอีกรึเปล่า" ว่าแล้วก็แย่งกระดาษเอสี่ในมือหนามาถือไว้เอง ดวงตาคู่สวยกราดมองข้อตกลงที่เพิ่งร่างร่วมกันสดๆ ร้อนๆ **กฎเหล็ก 10 ข้อในอาณาจักร 30 ตารางเมตร** 1. ห้ามล้ำเขตแดน (ฝั่งซ้ายของธาม ฝั่งขวาของพิมพ์ พื้นที่ส่วนกลางใช้ร่วมกันแต่ต้องทำความสะอาดทันทีหลังใช้) 2. ห้ามใช้ห้องน้ำเกิน 15 นาทีในช่วงเร่งด่วน (ยกเว้นท้องเสียมีใบรับรองแพทย์มายืนยัน) 3. การทำอาหารกลิ่นรุนแรง (เช่น ปลาร้า ทุเรียน หรือมาม่าเผ็ดเกาหลีตอนตีสอง) ต้องได้รับอนุมัติจากรูมเมตก่อน 4. ห้ามพาคนนอก (โดยเพศตรงข้ามหรือเพศสภาพใดๆ ที่ชวนให้เข้าใจผิด) เข้าห้องโดยไม่แจ้งล่วงหน้า 24 ชั่วโมง 5. เวรล้างจานและทิ้งขยะต้องสลับกันอย่างยุติธรรม ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด 6. ห้ามเปิดเพลงเสียงดังหลังเที่ยงคืน ยกเว้นใส่หูฟัง 7. ห้ามแย่งรีโมททีวีในเวลาละครหลังข่าวของพิมพ์รตา 8. หากใครทำข้าวของเสียหาย ต้องชดใช้เป็นเงินสดหรือเลี้ยงชาบูสามมื้อติด 9. ห้ามแอบถ่ายรูปหรือคลิปตอนอีกฝ่ายหน้าสดหรือตอนนอนหลับไปประจานเด็ดขาด 10. ทุกข้อตกลงข้างต้นสามารถเปลี่ยนแปลงได้... ถ้าธามนัสอารมณ์ดี (เดี๋ยวนะ! ข้อสิบนี้ใครเป็นคนเขียนฟะ!) "ข้อสนี่มันอะไรเนี่ย นายธาม!" นิ้วเรียวชี้ไปที่ข้อสุดท้ายพร้อมหันขวับไปเอาเรื่อง "ฉันจำได้ว่าไม่ได้ตกลงข้อนี้!" "อ้าว ก็ฉันเป็นคนถือปากกา ข้อตกลงมันก็ต้องมีความยืดหยุ่นตามดุลพินิจของประธานหอ... เอ้ย ของรูมเมตสุดหล่อสิครับ" ธามยัก kิ้วกวนๆ โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนพิมพ์ต้องเอี้ยวตัวหนีแทบไม่ทัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะข้างแก้มทำเอาหัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นผิดจังหวะอย่างน่าโมโห *ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร ทำไมต้องขยับเข้ามาใกล้เวลาเถียงกันตลอดเลยเล่า!* พิมพ์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะผลักอกกว้างออกห่างแล้วเชิดหน้าขึ้น "เพ้อเจ้อ! สัญญานี้เป็นโมฆะถ้าไม่มีลายเซ็นฉัน... อ่ะ นี่! เซ็นชื่อซะ แล้วก็จำใส่สมองไว้ด้วยว่ากฎทุกข้อศักดิ์สิทธิ์เท่ากัน!" เธอยื่นกระดาษแผ่นนั้นคืนพร้อมปากกาหมึกซึ้ง ธามรับมาเซ็นชื่อด้วยลายมือหวัดๆ เท่ๆ แบบฉบับเดือนคณะวิศวะ ก่อนจะยิ้มมุมปากส่งให้ "เรียบร้อยครับท่านผู้บัญชาการ... ว่าแต่ ในเมื่อเราทำสัญญาแบ่งอาณาจักรกันเรียบร้อยแล้ว เพื่อเป็นการฉลองวันแรกที่ได้อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน เรามาทดสอบกฎข้อที่สามกันหน่อยไหม?" "ทดสอบอะไรของนาย?" พิมพ์หรี่ตามองอย่างไม่ไว้วางใจ "ทดสอบความเข้ากันได้ไง..." ธามก้าวข้ามเส้นสีชมพูเข้ามาในอาณาจักรฝั่งขวาอย่างอุกหาญ ก่อนจะฉวยโทรศัพท์มือถือในมือพิมพ์ไปถือไว้เอง "ฉันหิวแล้ว และตามกฎข้อห้า... ใครทำความสะอาดห้องนั่งวันนี้จะต้องเป็นคนเตรียมมื้อเย็น และเนื่องจากวันนี้วันแรก ฉันใจดีอนุญาตให้เธอเป็นคนสั่งพิซซ่า... แต่ฉันจะเป็นคนป้อน" "นายธามนัส! เอาโทรศัพท์ฉันคืนมานะ! แล้วใครบอกว่านายข้ามเขตมาได้ฟะ! ออกไปจากฝั่งฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องขนาดสามสิบตารางเมตรทันที พิมพ์กระโดดเหยองพยายามจะแย่งโทรศัพท์คืน ขณะที่ธามชูมือขึ้นสูงจนคนตัวเล็กกว่าเอื้อมไม่ถึง ร่างบางเผลอพุ่งชนอกแกร่งเต็มแรงจนเสียหลักล้มลงไปบนโซฟาด้วยกันทั้งคู่ โดยมีร่างสูงทาบทับอยู่เหนือร่างเล็กอย่างหมิ่นเหม่ บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงชั่วขณะเมื่อใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่นัยน์ตาคมกริบของธามพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มือหนาที่ถือมือถือค้างไว้ค่อยๆ เลื่อนมาประคองเอวบางไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้เธอร่วงกระแทกพื้น "ปล่อยนะ..." เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาอย่างลืมตัว ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนด้านบนจะได้ยิน "บอกแล้วไง... ว่าอย่าเข้าใกล้ฉันเกินไป" เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมหีบฝีปาก นัยน์ตาคมกริบมองสำรวจริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างเผลอไผล ปลายจมูกโด่งแทบจะชนกันอยู่รำินไร พิมพ์รู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ เธอแพ้... แพ้สายตาคู่นี้ทุกทีสิน่า! *ติ๊ด! เสียงข้อความไลน์เด้งขึ้นมาขัดจังหวะพอดี* ธามชะงักเล็กน้อย ยอมผละตัวลุกขึ้นยืนอย่างเสียดาย พร้อมกับโยนโทรศัพท์คืนให้เจ้าของห้องที่รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งหน้าแดงแจ๋ราวกับลูกมะเขือเทศสุก พิมพ์ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยความงุนงง ข้อความจากมีนเพื่อนสนิทตัวแสบส่งเข้ามาพอดีเป๊ะราวกับติดกล้องวงจรปิดไว้ *(มีน): แกกกก เป็นไงบ้างวันแรกกับนายธาม รอดตายมั้ย? หรือว่าโดนกินตับไปแล้ว ส่งเสียงตอบด้วยยย!* พิมพ์รีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความลนลานโดยไม่ทันมองแป้นพิมพ์ *(พิมพ์): แกจะบ้าเหรอ ฉันเนี่ยนะจะโดนอีตาธามกินตับ ฝันไปเถอะ ยัยพิมพ์คนนี้ไม่มีวันแพ้ทางนายหน้าหล่อเจ้าเล่ห์นั่นเด็ดขาด ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ น่ารำคาญที่สุด อยากจะจับมามัดแล้วโยนออกนอกห้องจริงๆ ให้ตายเถอะ ฉัน...* นิ้วเรียวกำลังจะกดส่งข้อความยืดยาวระบายความอัดอั้น แต่เพราะความลนลานและสายตาเจ้ากรรมที่ดันเหลือบไปเห็นรอยยิ้มมุมปากของคนที่ยืนกอดอกมองอยู่ ทำให้ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่มส่งผิดอัน! *ชิบหายแล้ว!* พิมพ์เบิกตากว้างมองหน้าจอที่แสดงข้อความยาวเหยียดพุ่งตรงไปยังแชตส่วนตัวของ... **"ธามนัส"** รูมเมตตัวแสบที่ยืนหัวเราะร่าอยู่ตรงหน้า! "อยากจับฉันมัดแล้วโยนออกนอกห้องเหรอครับคุณรูมเมตตัวแสบ..." เสียงทุ้มกึ่งกระเซ้ากึ่งเจ้าเล่ห์ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้ง พิมพ์อ้าปากค้าง สมองขาวโพลนจนคิดคำแก้ตัวไม่ออกเมื่อปลายนิ้วหนายื่นมาแตะปลายคางเธอเบาๆ "แต่เกรงว่า... ถ้าโดนจับมัดด้วยกันจริงๆ คนที่จะแย่เอา อาจจะไม่ใช่ฉันหรอกนะ" (โปรดติดตามตอนต่อไป... อุตส่าห์ตั้งกฎเหล็กสิบข้อ แต่ข้อแรกก็โดนคุณรูมเมตจอมเจ้าเล่ห์ฉีกทิ้งต่อหน้าต่อตาซะแล้ว ยัยพิมพ์รตาของเราจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ยังไงดีล่ะเนี่ย รี้ดเดอร์จ๋า มาลุ้นและเอาใจช่วยเธอกันต่อในตอนหน้านะคะ! 💖) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามและกำลังใจที่มีให้กันเสมอนะคะ! 💖