เช้าวันจันทร์กับแฟลชต์แชตกลุ่มตัวแสบ

"ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!" เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตสีเขียวที่ดังรัวเป็นชุดราวกับมีคนมากดกริ่งหน้าห้องตอนตีสาม ทำเอาฉันที่กำลังใช้สมาธิอย่างยิ่งยวดในการจดเลคเชอร์วิชาทฤษฎีการสื่อสารสะดุ้งสุดตัว ปากกาเคมีสีพาสเทลในมือเกือบจะลากยาวกลายเป็นเส้นอุกกาบาตบนสมุดโน้ตราคาแพง พิมพ์รตาคนนี้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด พร้อมกับคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมจะส่งสติกเกอร์รูปตบะแตกใส่หน้าใครก็ตามที่บังجังหวะชีวิตอันสงบสุขในเช้าวันจันทร์แบบนี้ แต่ทว่า... ทันทีที่กวาดสายตาผ่านหน้าจอโทรศัพท์ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องทฤษฎีแมสคอมฯ ได้อย่างรวดเร็วกลับชัตดาวน์ลงในเสี้ยววินาที หน้าจอแสดงผลกลุ่มแชตลับที่ตั้งชื่อไว้อย่างแสบสันว่า *‘แก๊งชะนีน้อยร้อยเล่ห์เกรด A’* ซึ่งประกอบไปด้วยฉัน มีน และยัยน้ำปั่นกำลังรัวข้อความเข้ามาไม่ยั้ง พร้อมกับหลักฐานชิ้นโบว์แดงที่ฉันอยากจะมุดแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ **มีน (สาวแซ่บตัวแม่):** *“อุ๊ยตาย อุ๊ยกรี๊ดดดด! ตาฝาดไปรึเปล่าคะเพื่อนพิม หลุดปากชมว่าพี่ธามวิศวะสุดหล่อแต่งตัวหล่อเนี่ยนะ? ปกติเห็นกัดกันทุกวันยิ่งกว่าหมากับแมว!”* **น้ำปั่น:** *“นั่นสิแก ชั้นตาไม่ฝาดใช่ป่ะ หรือว่าโดนของใส่ ถึงขั้นพิมพ์ชมในกลุ่มรวมคณะแบบนั้นอ่ะ ยอมรับมานะว่าแอบกินเด็กวิศวะไปตั้งแต่เมื่อไหร่!”* **มีน:** *“ไม่ใช่แค่กินธรรมดานะแก ดูจากฟอนต์ตัวอักษรและความตื่นตระหนกที่กดลบแทบไม่ทันเมื่อคืนนี้แล้ว... ฉันว่ายัยพิมต้องมีพิรุธชัวร์ๆ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะแม่คุณ”* ให้ตายเถอะค่ะ! นี่ฉันพลาดมหันต์จริงๆ สินะคะ เมื่อคืนนี้หลังจากที่ธามนัส—ยัยคุณรูมเมตตัวแสบหน้ามึนผู้มีตำแหน่งเป็นถึงเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์เดินถอดเสื้อคลุมโชว์กล้ามท้องแน่นๆ ออกมาจากห้องน้ำในสภาพหยดน้ำเกาะพราวบนผิวเนียนจนฉันเผลออุทานออกเสียงแล้วดันพิมพ์แชตหลุดมือส่งเข้าไปในกลุ่มรวมคณะเพื่อนสนิทแทนที่จะลบ... โอ้โห ชีวิตของพิมพ์รตาคนนี้มันช่างดราม่ายิ่งกว่าละครหลังข่าวซะอีกค่ะ! ฉันกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ อย่างใช้ความคิด สมองพยายามประมวลผลว่าจะหาข้อแก้ตัวอะไรมากลบเกลื่อนความซุ่มซ่ามของตัวเองดี นึกภาพตามแล้วถ้าพวกยัยมีนรู้ว่าไอ้คนที่ฉันเผลอชมว่าหล่อเนี่ย จริงๆ แล้วกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงนอนห้องเดียวกัน ห่างกันแค่กั้นด้วยม่านผ้าโปร่งสีขาวล่ะก็... ฉันคงไม่มีหน้าไปเดินเฉิดฉายคณะนิเทศศาสตร์อีกต่อไปแน่ๆ ค่ะ! ในจังหวะที่ฉันกำลังพิมพ์ข้อความแก้ตัวยาวเหยียดเพื่อกลบเกลื่อนความผิดปกติ ประตูห้องนอนฝั่งที่เชื่อมกับโซนแต่งตัวก็ถูกเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทกับกางเกงยิมสบายๆ ของธามนัสก็ก้าวออกมา พร้อมกับมือหนาที่กำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้ผมสีเข้มที่ยังเปียกชื้นของตัวเองเบาๆ กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ของแชมพูเด็กที่เขาชอบใช้ลอยมาแตะจมูกทันที ทำเอาหัวใจเจ้ากรรมของฉันกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งอย่างไม่น่าให้อภัย "ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอะไรแต่เช้าครับคุณรูมเมต หรือว่ากำลังนั่งอ่านแชตที่ตัวเองพิมพ์ชมความหล่อของผมเมื่อคืนซ้ำไปซ้ำมาอยู่รึเปล่า หืม?" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยตามประสาคนเพิ่งตื่นนอนเอ่ยขึ้น พร้อมกับเจ้าตัวที่ทิ้งน้ำหนักตัวลงนั่งพิงกับพนักโซฟาตัวนุ่มฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์จ้องมองมาที่ฉันอย่างรู้ทัน รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้นช่างกวนประสาทเสียจนฉันอยากจะหยิบหมอนอิงปาใส่หน้าสักสามทีติด "ใคร... ใครชม นายเอาหลักฐานอะไรมาพูด หน้าตาอย่างนายเนี่ยนะจะเรียกว่าหล่อ หล่อสู้ดาราเกาหลีก็ไม่ได้ หล่อสู้พระเอกซีรีส์ก็ไม่เชิง หลงตัวเองที่สุด!" ฉันแหวใส่เสียงดังลั่นห้อง พยายามทำเป็นเชิดหน้าชูตาใส่เพื่อกลบเกลื่อนรอยแดงเรื่อที่เริ่มลามเลียขึ้นมาบนพวงแก้มทั้งสองข้างอย่างห้ามไม่อยู่ ธามหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั่นช่างทุ้มนุ่มและน่าฟังเสียจนน่าหมั่นไส้ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสาวเท้าเข้ามาใกล้ฉันทีละก้าว... ทีละก้าว จนกระทั่งกลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาเริ่มคุกคามพื้นที่ส่วนตัวของฉันอีกครั้ง ร่างสูงก้มตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ปากบอกว่าไม่หล่อ... แต่เมื่อคืนเห็นพิมพ์รัวแชตชมซะยาวเหยียดแถมยังรีบลบแทบไม่ทัน จนเพื่อนในกลุ่มแซวกันให้สนั่น ไม่เนียนเลยนะครับคุณหญิงพิมพ์" น้ำเสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหูของฉัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัวจนต้องหดคอหนีแทบไม่ทัน ฉันผลักอกแกร่งของเขาออกเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะถอยหลังกรูดไปจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะอ่านหนังสือ "ถอยไปเลยนะธาม! นายมัน... มันฉวยโอกาส ชอบแกล้งฉันอยู่เรื่อย!" "ผมเปล่าฉวยโอกาสสักหน่อย ผมแค่พูดความจริง..." ธามยัก 1 ข้างอย่างกวนๆ นัยน์ตาคู่คมมองสำรวจใบหน้าบูดบึ้งของฉันด้วยความเอ็นดูที่ปิดไม่มิด "แล้วก็นะ... เรื่องแชตกลุ่มเมื่อไหร่จะเคลียร์ล่ะครับ หรือจะให้ผมช่วยอธิบายให้พวกเพื่อนๆ ฟังดี ว่าความจริงแล้ว... *ภรรยา* จำยอมคนนี้รู้สึกยังไงกับความหล่อของผมกันแน่" คำว่า 'ภรรยาจำยอม' ที่หลุดออกมาจากปากเขาทำเอาฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกำลังถูกไฟลนจนต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากเขาไว้ทันที "เงียบปากไปเลยนะ! ใครภรรยานาย บ้าที่สุด!" ฉันสะบัดหน้าหนีด้วยความเขินอายจนหัวใจเต้นระรัวแทบจะหลุดออกมานอกอก รีบคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจแล้วทำท่าจะเดินหนีออกจากห้องให้พ้นรัศมีอันตรายของนายปีศาจเจ้าเล่ห์คนนี้ แต่ทว่า... เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือในมือของฉันก็ดังขึ้นตัดหน้าเสียก่อน *ติ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่จากกลุ่มแชตที่ทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกึกลงไปทันที **มีน:** *"แก... ดูเหมือนว่าตอนนี้จะมีคนตาดีเห็นพี่ธามเดินเข้าไปในตึกนิเทศฯ แล้วนะแกร! แถม... แถมเขากำลังเดินตรงมาที่ห้องเลคเชอร์ของแกด้วย!"* ฉันชะงักฝีเท้าทันที หันขวับกลับไปมองหน้าคนที่ยืนขวางประตูอยู่ด้วยความตื่นตระหนก ธามไม่ได้หลบสายตาหนี เขายังคงส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์พิมพ์นิยมมาให้ พร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันอีกครั้งจนชิดติดขอบโต๊ะ มือหนาเอื้อมมาฉวยโทรศัพท์มือถือจากมือฉันไปถือไว้หน้าตาเฉย ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะกดพิมพ์ข้อความตอบกลับลงไปในกลุ่มแชตของเพื่อนฉันต่อหน้าต่อตา โดยที่ฉันไม่มีโอกาสได้ห้ามทันเลยสักนิดเดียว! **ธามนัส (พิมพ์จากเครื่องฉัน):** *"ไม่ต้องห่วงครับ... ตัวจริงเสียงจริงกำลังจะเดินเข้าไปสารภาพรักถึงที่แล้วครับ"* "ธาม! นายทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย!" ฉันหวีดร้องออกมาเสียงหลงด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นข้อความที่ถูกส่งออกไป ธามเงยหน้าขึ้นสบตาฉัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่วาวโรจน์ขึ้นอย่างมีความหมาย พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบแผ่วเบาข้างริมฝีปากของฉันจนแทบละลาย "ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่ครับ... แค่กำลังจะทำสิ่งที่ค้างคาใจมานานให้มันถูกต้องต่างหากล่ะครับ... ที่รัก" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความป่วนชวนอมยิ้มของคู่รูมเมตคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ! — *ที่คั่นหนังสือสีชมพู*