ปาร์ตี้หมูกระทะเยียวยาใจ (และกระเป๋าตังค์)

"บอกแล้วไงคะว่าอย่าเพิ่งใส่หมูลงไปตอนที่น้ำยังไม่เดือด! ถ้าเนื้อหมูมันเหนียวขึ้นมา พี่ธามต้องเป็นคนรับผิดชอบกินให้หมดคนเดียวนะคะ ห้ามมาบ่นเด็ดขาด!" เสียงโวยวายของพิมพ์รตา หรือที่เพื่อนๆ ในคณะนิเทศเรียกว่ายัยตัวแสบประจำปีสอง ดังลั่นห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัดของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง มือเรียวบางในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสบายๆ กำลังตวัดตะหลิวชี้หน้าชายหนุ่มร่างสูงปีสามที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยสีหน้ากวนประสาทเป็นเอกลักษณ์ ธามนัส หรือเดือนคณะวิศวะผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์ ยักคิ้วให้เธอทีหนึ่งอย่างไม่รู้สึกรู้สา สายตาแพรวพราวคมกริบมองสำรวจท่าทางพองลมแก้มป่องของคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นเขี้ยว เขายกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาปรกแก้มเนียนของเธอเบาๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวเสียงบ่นนั้นเลยแม้แต่น้อย "ครับ... เอ๊ย ไม่ใช่สิ พี่หมายถึง... ครับที่ไหนล่ะคะ พี่ธามยอมทำตามบัญชาของท่านพิมพ์รตาผู้จัดการกองถ่ายหมูกระทะทุกประการอยู่แล้วครับ เอ๊ย ค่ะ!" ธามแกล้งทำเป็นดัดเสียงสูงต่ำล้อเลียน ทำเอาพิมพ์รตาตวัดสายตาค้อนขวับใส่จนตาแทบคว่ำ "ยדเลิกคำว่า 'ครับ' ไปเลยนะคะ! แล้วก็เลิกกวนประสาทฉันสักทีเถอะค่ะ รู้ไหมว่าวันนี้ฉันเหนื่อยกับการซ้อมละครเวทีมาทั้งวันแล้วนะ ยังต้องมาเป็นทาสรับใช้เชิญคุณชายวิศวะกับแก๊งเพื่อนตัวดีมาถล่มห้องอีก!" "โถ ยัยเตี้ย เอ๊ย ยัยตัวแสบ" ธามหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลชวนใจสั่นดังใกล้หูจนพิมพ์รตาต้องถอยหลังกรูดไปชนขอบโต๊ะอาหาร "เพื่อนพี่ไม่ได้มาถล่มห้องสักหน่อย พวกมันแค่มาร่วมแสดงความยินดีที่คู่รูมเมตตัวอย่างของเราอยู่ร่วมกันมาครบหนึ่งเดือนโดยไม่ฆ่ากันตายต่างหากล่ะครับ... อ๊ะๆ อย่าเพิ่งหยิกนะ! มือเธอนี่ไวเป็นกรดตลอดเลยนะพิมพ์รตา" เสียงหัวเราะคิกคักจากโซฟาตัวยาวด้านนอกทำให้ทั้งคู่ต้องหันไปมอง มีน เพื่อนสนิทสาวแซ่บสายชงของพิมพ์รตากำลังนั่งไขว่ห้างถือกระป๋องน้ำอัดลมด้วยท่าทางสบายอารมณ์ โดยมีกรณ์ หนุ่มตี๋อารมณ์ดีเพื่อนสนิทของธามนั่งอยู่ข้างๆ ทำหน้าที่เป็นลูกคู่คอยรับส่งมุกอย่างเข้าขา "แหมๆๆ เถียงกันเป็นสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันไปได้นะคะคุณพิมพ์" มีนลากเสียงยาวพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่ทำเอาคนฟังต้องร้อนผ่าวไปถึงใบหู "ฉันกับกรณ์อุตส่าห์แบกท้องหิวโซมาช่วยหารค่าหมูกระทะนะยะ ไม่ใช่มาดูพวกเธอสวีทกันกลางห้องนั่งเล่นแบบนี้ ถ้าจะกินกันเองก็ช่วยไปกินในห้องนอนค่ะ พื้นที่ส่วนกลางเรามีกฎห้ามโชว์หวานนะคะ" "ใครสวีทกันยะ! มีน! แกนี่นะ ชอบพูดจาเพ้อเจ้อตลอด!" พิมพ์รตารีบแก้ตัวเสียงดังลั่น หน้าหวานขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ขยับตัวหนีรัศมีอุ่นๆ ของธามที่จงใจก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดอย่างจงใจแกล้ง "ก็ไม่ได้พูดเพ้อเจ้อสักหน่อยนี่ครับน้องมีน" กรณ์ผู้รู้ทันเพื่อนรักดีทุกกระเบียดนิ้วสอดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "เมื่อกี้ตอนที่พวกผมกดลิฟต์ขึ้นมา หน้าห้องนี่ได้ยินเสียงบ่นง้องอนกันมาตั้งแต่ทางเดินเลยนะ ธามมันยังบอกผมอยู่เลยว่า... อุ๊บ!" ธามพุ่งตัวไปปิดปากกรณ์แทบไม่ทัน สายตาดุๆ ที่ส่งไปให้เพื่อนรักทำเอาหนุ่มตี๋หัวเราะหึๆ ในลำคอแล้วยอมยกมือยอมแพ้ แต่แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้พิมพ์รตากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเขินอายจนแทบจะมุดแผ่นดินหนี เตาหมูกระทะส่งกลิ่นหอมฟุ้งยั่วน้ำลายไปทั่วห้อง ควันสีขาวจางๆ ลอยขึ้นสู่เพดานท่ามกลางเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะครื้นเครงของหนุ่มสาวต่างคณะ บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเองช่วยคลายความเหนื่อยล้าจากการเรียนตลอดสัปดาห์ลงไปได้เยอะ แต่สำหรับพิมพ์รตาแล้ว ความอบอุ่นที่แท้จริงกลับไม่ได้มาจากไอความร้อนของเตาไฟตรงหน้า... แต่มันมาจากสายตาคู่คมของใครบางคนที่คอยคีบเนื้อหมูชิ้นที่นุ่มที่สุดใส่จานให้เธอไม่ขาดมือต่างหาก "ไม่ต้องมาทำดีเลยค่ะ ฉันคีบกินเองได้" พิมพ์รตาพึมพำเสียงเบา ขณะมองกุ้งแกะเปลือกแล้วที่นอนสงบนิ่งอยู่ในจานของตัวเอง "ก็ตามใจสครับ... เอ๊ย ตามใจคุณสิครับ" ธามกระซิบตอบเสียงพร่าริมใบหู ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ "พี่ก็แค่อยากปรนนิบัติว่าที่... เอ้ย อยากดูแลรูมเมตที่ดีแค่นั้นเอง ทำไมต้องทำหน้าดุใส่พี่ตลอดเลยล่ะหึ" คำพูดก้ำกึ่งชวนคิดนั้นทำเอาใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองชุด พิมพ์รตาแกล้งทำเป็นสนใจหมูในเตาเพื่อกลบเกลื่อนอาการใจสั่น แต่มือกลับหยิบตะหลิวผิดอันจนเกือบทำกระเด็น มีนที่นั่งมองสถานการณ์อยู่ฝั่งตรงข้ามส่งเสียงกระแอมเบาๆ พร้อมกับส่งซิกตาโตให้กรณ์ที่พยักหน้ารับรู้อย่างรู้กัน "นี่ๆ ไหนๆ เราก็กินกันอิ่มจนพุงกางแล้ว มาเล่นเกมวัดใจกันหน่อยดีไหมแก?" มีนเสนอขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเป็นประกายวิบวับแบบที่เพื่อนสนิทเห็นแล้วต้องรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี "กติกาง่ายๆ ใครแพ้เกม 'สัจจะหรือท้า' ต้องตอบคำถามจากคนข้างๆ แบบห้ามโกหก หรือถ้าไม่ตอบต้องโอนเงินเข้าบัญชีกลางพันนึง เริ่ม!" พิมพ์รตาอ้าปากจะคัดค้าน แต่ไม่ทันเสียแล้วเมื่อมีนหยิบขวดพลาสติกเปล่ามาวางกลางวงแล้วหมุนมันทันที ขวดน้ำหมุนติ้วท่ามกลางสายลุ้นของทุกคน ก่อนที่ปากขวดจะค่อยๆ ชี้หยุดตรงไปที่... กรณ์ และก้นขวดชี้มาที่... ธามนัส! "โอho โชคเข้าข้างผมแฮะ" กรณ์หัวเราะร่วน "งั้นผมขอถามเพื่อนรักเลยนะ... ธาม แกยอมรับมาซะดีๆ ว่าตั้งแต่ไอ้พิมพ์มันย้ายเข้ามาอยู่ร่วมห้องด้วยเนี่ย แกเคยแอบเข้าไปหอมแก้มมันตอนหลับไปแล้วกี่ครั้ง!" พรวด! น้ำอัดลมในปากพิมพ์รตาเกือบพุ่งใส่หน้ามีน โชคดีที่เธอหันหน้าหนีได้ทัน แต่สำลักจนไอโขลงใหญ่ หน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิม สมองตื้อตันไปหมดขณะหันขวับไปมองหน้าพระเอกหนุ่มวิศวะที่นั่งข้างๆ ธามนัสชะงักไปนิด รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา ใบหน้าหล่อเหลาติดจะแดงขึ้นมานิดหน่อยอย่างไม่น่าเชื่อ ดวงตาคมกริบหลุบมองคนข้างๆ ที่กำลังจ้องเขาเขม็งด้วยความตกใจระคนคาดคั้น ความเงียบเข้าปกคลุมวงหมูกระทะชั่วขณะ มีนกับกรณ์นั่งอมยิ้มกริ่มรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ ส่วนพิมพ์รตากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ของคำตอบนั้น ธามแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความเขินอาย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน "คำถามข้อนี้... พี่ขอตอบด้วยการกระทำแทนได้ไหมล่ะครับ?" สิ้นเสียงทุ้มนั้น ธามนัสก็เอื้อมมือมาประคองแก้มเนียนของพิมพ์รตาไว้ด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นจัดจะกดลงบนแก้มนิ่มของเธอฟอดใหญ่ต่อหน้าต่อตาเพื่อนสนิททั้งสองคน! เสียงกรี๊ดกร๊าดแซวกันลั่นห้องของมีนและกรณ์ดังกล่าวก้องไปหมด แต่พิมพ์รตากลับได้ยินแค่เสียงหัวใจตัวเองที่เต้นดังยิ่งกว่ากลองเพล หน้าหวานร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดเป็นจุล สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า... *นายธามคนบ้า!* ก่อนที่สติอันน้อยนิดของเธอจะขาดผึ่ง ธามก็ผละออกมายิ้มกริ่มด้วยแววตากรุ้มกริ่มสุดอันตราย พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูทำเอาคนฟังแทบทรุด "ความจริง... มากกว่าครั้งเดียวซะด้วยสิครับ..." มือบางสั่นเทาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างไร้ทิศทาง นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไปในแชทส่วนตัวของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยความลนลาน โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่าเธอกดปุ่มส่งข้อความหาเขาไปแล้ว... และที่สำคัญที่สุดคือ มันคือข้อความสารภาพความในใจที่เธอแอบพิมพ์ค้างไว้ตั้งแต่อาทิตย์ก่อน! *(จบบทที่ 7)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและส่งกำลังใจให้ยัยตัวแสบกับคุณรูมเมตกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!