รุ่นพี่ครับ ช่วยสอนผมจีบ...มอนสเตอร์ที

"ถ้าเดินเลี้ยวซ้ายตรงโค้งหน้าแล้วยังเจอผู้เล่นกลุ่มเดิมดักรออยู่ ฉันจะถือว่านายไม่มีสมองพอจะรอดชีวิตใน ดันเจี้ยนระดับสามดาวนี้นะคะ..." น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้นผ่านระบบสื่อสารภายในปาร์ตี้ คีย์กะพริบตาปริบๆ ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมเพื่อปรับแต่งค่าสถานะของ 'สไลม์อัคคี' สัตว์เลี้ยงตัวจิ๋วที่เพิ่งได้รับมาจากระบบสายเปย์เมื่อไม่นานมานี้ ความร้อนระอุจากลวดลายอักขระบนตัวสไลม์ทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิสูงขึ้นจนเกิดกลุ่มไอจางๆ ลอยคว้างในความมืดของอุโมงค์หินอัคคี แม้ในโลกเสมือนจริงของ VRMMO ชื่อดังอย่าง *Aethelgard Online* จะถูกออกแบบให้สมจริงจนกระทั่งเหงื่อกาฬซึมผ่านผิวสัมผัสได้จริง แต่คีย์กลับไม่ได้รู้สึกวิตกกังวลกับสถานการณ์ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับกำลังสนุกกับการวิเคราะห์จุดอ่อนของระบบอัลกอริทึมที่ผู้พัฒนาซ่อนเอาไว้ใต้พรม "อาจารย์รินะครับ... เอ่อ หมายถึง รุ่นพี่รินะต่างหากล่ะครับ—อุ๊p!" คีย์เกือบเผลอหลุดปากพูดคำต้องห้ามออกไปตามความคุ้นเคยสมัยที่ยังเป็นลูกศิษย์ก้นกุฏิในชมรมเกมมิ่ง แต่เมื่อนึกถึงกฎเหล็กที่อีกฝ่ายย้ำนักย้ำหนาว่าห้ามทำตัวสนิทสนมเกินหน้าเกินตาในเกม เขาก็ต้องรีบเปลี่ยนสรรพนามกลางคันจนเกือบลิ้นพันกัน "หึ... นายเรียกฉันว่าอะไรนะคะ?" เสียงถอนหายใจเบาๆ พร้อมรอยยิ้มที่เดาความรู้สึกไม่ได้ดังแทรกผ่านช่องสัญญาณ รินะ หรือในนามแฝงในเกมว่า *'Lumina'* อดีตโปรเพลเยอร์ระดับตำนานที่ผันตัวมาเป็นผู้ดูแลระบบเงา กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนยอดเสาหินเหนือศีรษะของคีย์ เธอกำลังใช้สกิลพรางตาขั้นสูงซ่อนเร้นกายจากการตรวจจับของผู้เล่นคนอื่น ขณะที่ดวงตาสีไพลินคู่สวยจ้องมองเด็กหนุ่มรุ่นน้องเบื้องล่างด้วยความรู้สึกสนใจระคนเอ็นดู สำหรับรินะแล้ว คีย์คือความผิดพลาดที่งดงามที่สุดของระบบ แทนที่โค้ดคำสั่งจะสุ่มมอบไอเทมฟื้นฟูหรืออาวุธระดับตำนานให้ตามมาตรฐาน แต่มันกลับเชื่อมโยงเขากับ 'ระบบสายเปย์มอนสเตอร์' ที่ทำให้เหล่าอสูรในดันเจี้ยนมองเขาเป็นดั่งเทพเจ้าผู้ประทานพร มากกว่าจะเป็นเหยื่อให้ล่า "เปล่าครับ... เอ๊ย! เปล่าค่ะ!" คีย์รีบแก้ตัวเสียงหลง "แค่จะบอกว่ารุ่นพี่ช่วยใจเย็นก่อนเถอะน่า เป้าหมายของเราคือการเก็บเลเวลเงียบๆ ไม่ใช่ไปมีเรื่องกับกิลด์ใหญ่อย่าง 'อรุณรุ่งนิรันดร์' สักหน่อย" "เด็กโง่..." เสียงกระซิบของรินะลอยมาตามสายลม "นายคิดว่าคนพวกนั้นยอมปล่อยคนที่แย่งบอสระดับมินิบอสไปต่อหน้าต่อตาอย่างนายไปง่ายๆ งั้นเหรอ? มองไปข้างหน้าสิคะ... ความบันเทิงกำลังจะเริ่มแล้ว" สิ้นคำพูดของหญิงสาว ผนังหินด้านหน้าก็สั่นสะเทือนเบาๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ดังสะท้อนก้องกังวาน แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์สาดส่องกระทบเกราะเหล็กกล้าชั้นดีที่สลักตราสัญลักษณ์รูปดวงอาทิตย์อัสดง—สัญลักษณ์ประจำกิลด์อรุณรุ่งนิรันดร์ ปรากฏแก่สายตา ผู้เล่นสวมเกราะหนักห้าคนเดินเรียงหน้ากระดานเข้ามาปิดกั้นทางออก นำ Sอโดยชายหนุ่มร่างใหญ่โตนามว่า *'คาร์ลอส'* รองหัวหน้าหน่วยจู่โจมผู้มีชื่อเสียงในทางลบเรื่องการรังแกผู้เล่นมือใหม่ สายตาของเขาคมกริบดั่งเหยี่ยวที่จ้องมองเหยื่อในกรง "เจอตัวแล้วไอ้หนู..." คาร์ลอสเหยียดยิ้มเยาะ มือหนากุมด้ามดาบใหญ่มหึมาที่ปักอยู่กับพื้น "แกสินะคนที่ใช้ลูกไม้สกปรกแย่งสิทธิ์ดวงตาเพลิงอัคคีไปจากพวกเรา รู้ไหมว่าพวกเราเสียเวลาตามล่ามันมาสามวันเต็มๆ คายไอเทมชิ้นนั้นออกมาแล้วกราบขอร้องสะพานรองเท้าฉันซะ ฉันอาจจะพิจารณาให้แกตายแบบไม่ทรมานมากนัก" บรรยากาศในอุโมงค์ลดฮวบลงจนหนתาวเหน็บ ผู้เล่นคนอื่นๆ ในกลุ่มของคาร์ลอสต่างหัวร่อต่อกระซิกด้วยความสะใจ พวกเขาเตรียมพร้อมที่จะรุมประชาทัณฑ์ผู้เล่นเดี่ยวที่เลเวลยังต่ำเตี้ยเรี่ยดินเพื่อระบายความหงุดหงิด คีย์ไม่แม้แต่จะขยับถอยหลัง เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างไม่แยแส ดวงตาสีดำสนิทคู่คมกวาดมองผู้เล่นทั้งห้าคนด้วยการประเมินเชิงโครงสร้าง ข้อมูลค่าพลัง ระดับความทนทานของเกราะ และจุดบอดในการเคลื่อนไหวถูกประมวลผลผ่านสมองอันปราดเปรื่องในเสี้ยววินาที "แย่งเหรอครับ?" คีย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ชวนฟัง แต่แฝงความกวนประสาทไว้เต็มเปี่ยม "ถ้าพูดให้ถูกคือมอนสเตอร์มันเดินมามอบตัวให้ผมเองต่างหากล่ะครับ พวกคุณต่างหากที่ไม่มีปัญญาต้อนรับมันให้ดีพอ" "ปากดีนักนะ! จัดการมัน!" คาร์ลอสคำรามลั่น สัญญาณการโจมตีถูกกดใช้ ดาบใหญ่ในมือเปล่งประกายแสงสีส้มฉานด้วยสกิล *'พายุเพลิงคลั่ง'* ร่างหนาพุ่งทะยานเข้ามาหาคีย์ด้วยความเร็วสูงเกินกว่าระดับเลเวลทั่วไปจะทำได้ แรงลมจากการพุ่งชนแผดเผาอากาศจนเกิดเสียงหวีดหิว ทว่า... ในจังหวะที่คมดาบกำลังจะถึงตัว คีย์กลับยิ้มบางๆ "รุ่นพี่ครับ... ช่วยสอนผมจีบ...มอนสเตอร์ทีสิครับ" คีย์กระซิบเบาๆ ผ่านระบบปาร์ตี้ พร้อมกับดีดนิ้วดัง *เป๊าะ!* *บรึ้มมมม!* ไม่ใช่เสียงดาบปะทะเนื้อ แต่เป็นเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงรากแก้วของภูเขา พื้นดินใต้เท้าของผู้เล่นกิลด์อรุณรุ่งนิรันดร์แตกระแหงออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของอสูรเงาขนาดมหึมาสี่ตน—สัตว์เลี้ยงระดับบอสที่ถูกดึงดูดด้วยค่าความเสน่หาจากระบบสายเปย์ของคีย์—ผุดขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นดิน ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองผู้เล่นกลุ่มนั้นด้วยความกระหายเลือด คาร์ลอสเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด สกิลในมือชะงักงันเมื่อเงาดำทมิฬแผ่ขยายเข้าโอบล้อมพวกเขาไว้ในพริบตา จากมุมสูงบนยอดเสาหิน รินะแย้มยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ ดวงตาสีไพลินทอประกายระยิบระยับยามมองดูแผนการอันแยบยลของเด็กหนุ่มที่ค่อยๆ คลี่คลายออกทีละชั้น แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางที่ไม่ได้มาจากคำสั่งของเธอ กลับดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของทั้งคีย์และรินะพร้อมกัน *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภบัติเหตุในเขตพื้นที่หวงห้าม]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: 'ผู้พิทักษ์แห่งสนธยา' ได้ตื่น 0%... 50%... 100%]* *[คำเตือน: ผู้เล่นทุกคนในรัศมี 500 เมตร จะถูกดึงเข้าสู่เขตแดนอาณาเขตของ 'ผู้ถูกลืม' โดยไม่มีข้อยกเว้น]* รอยยิ้มบนใบหน้าของรินะแข็งค้างไปในทันที ขณะที่เงาสลัวเบื้องล่างเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม และบางสิ่งบางอย่างที่มีชีวิต... กำลังลืมตาตื่นขึ้นภายใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับกลยุทธ์สุดแสบของคีย์นะคะ พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!