การประเมินพลังที่ไม่มีใครเชื่อสายตา

กลิ่นไอความร้อนระอุของเปลวเพลิงทมิฬยังคงลอยวนอยู่รอบปลายจมูก ทว่าสิ่งที่ดึงสติของคีย์ให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการเผาไหม้ หากแต่เป็นเสียงแจ้งเตือนรัวระรัวของหน้าต่างระบบสีทองอร่ามที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ [แจ้งเตือนจากระบบปริศนา: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบนิรนาม'] [ภารกิจลับระดับ SSS: 'พันธสัญญาแห่งราชันย์อสูร' ถูกเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ] [เงื่อนไขบังคับ: ท่านต้องทำให้ราชสีห์เพลิงทมิฬ 'ยอมจำนน' ภายในเวลา 3 นาที มิฉะนั้น... ไอเทมทั้งหมดในตัวจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์!] "ให้ตายสิ... เล่นบังคับกันแบบนี้เลยเหรอคะเนี่ย" คีย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานที่กำลังกระพริบเตือนอยู่เหนือหัวของราชสีห์เพลิงทมิฬ เบื้องหน้าของเขาคืออสูรกายร่างมหึมา ขนสีดำสนิทราวกับความมืดมิดถูกเคลือบไว้ด้วยเปลวเพลิงสีคราม มันกำลังแยกเขี้ยวคำรามต่ำในลำคอด้วยความโกรธเกรี้ยว นัยน์ตาสสีแดงฉานจ้องมองมาที่เขาเสมือนจะฉีกร่างให้เป็นชิ้นๆ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ คีย์กลับไม่ได้หยิบอาวุธขึ้นมาตั้งรับ เขากลับเลือกที่จะเก็บดาบสั้นเล่มโปรดลงฝักอย่างใจเย็น พร้อมทั้งย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นหญ้าที่เริ่มไหม้เกรียม การกระทำที่ไร้ซึ่งการป้องกันตัวนั้น ทำให้รินะที่ยืนกอดอกมองดูเหตุการณ์อยู่ห่างออกไปถึงกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของอดีตโปรเพลเยอร์ระดับตำนานฉายแววประหลาดใจระคนทึ่ง เธอกำลังรอดูว่าเด็กหนุ่มผู้มีวิธีคิดนอกกรอบคนนี้จะจัดการกับวิกฤตที่แม้แต่ผู้เล่นระดับสูงยังต้องกุมขมังอย่างไร "เจ้ามนุษย์... เจ้ากล้าดียังไงถึง1 มองข้าด้วยสายตาแบบนั้น" เสียงคำรามก้องกังวานด้วยภาษาจิตวิญญาณดังสะท้อนก้องในหัวของคีย์ "ฉันไม่ได้มองด้วยความท้าทายหรอกค่ะ ราชสีห์เพลิงทมิฬ" คีย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและราบเรียบ เขายื่นมือเปล่าออกไปเบื้องหน้าอย่างช้าๆ ไม่มีจิตสังหาร ไม่มีเจตนาคุกคาม มีเพียงกระแสจิตแห่งความเข้าใจและไมตรีจิตที่ถูกส่งผ่านออกไปตามทักษะพิเศษที่ซ่อนอยู่ "เจ้ากำลังเจ็บปวดสินะคะ... เปลวเพลิงที่แผดเผาร่างกายของนาย ไม่ได้ช่วยให้พ้นจากคำสาปของผู้ดูแลระบบเลยสักนิด มีแต่จะกัดกินพลังชีวิตของนายให้หมดไปทีละน้อย... จริงไหมล่ะคะ?" ดวงตาของราชสีห์เพลิงทมิฬชะงักกึก เปลวเพลิงสีครามที่ลุกโชนอยู่รอบตัวกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงราวกับสะท้อนความรู้สึกภายในที่สั่นคลอน อสูรกายร่างยักษ์ไม่เคยเจอเนื้อมนุษย์คนไหนที่กล้าพูดคุยกับมันด้วยภาษาแห่งความเห็นอกเห็นใจมาก่อน ส่วนใหญ่มีแต่จะวิ่งเข้ามาฟาดฟันเพื่อแย่งชิงค่าประสบการณ์และไอเทมดรอปหายากเท่านั้น [เวลาคงเหลือ: 1 นาที 15 วินาที] เสียงเตือนของระบบเร่งเร้า แต่มือของคีย์ยังคงค้างไว้อย่างมั่นคง จนกระทั่ง... จมูกสีดำสนิทของราชสีห์ยักษ์เคลื่อนเข้ามาใกล้ฝ่ามือของเขาอย่างระแวดระวัง มันสูดดมกลิ่นอายเพื่อตรวจสอบความบริสุทธิ์ใจ และเมื่อสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ไร้การเสแสร้ง เปลวเพลิงสีครามที่เคยดุร้ายก็ค่อยๆ มอดดับลงกลายเป็นไอความร้อนสีขาวบริสุทธิ์ กราบลง... อสูรกายผู้ยิ่งใหญ่ลดหัวลงต่ำ ยอมจำนนต่อหน้าเด็กหนุ่มผู้ใช้ความเข้าใจสยบความเกรี้ยวกราด [ประกาศจากระบบ: ภารกิจ 'พันธสัญญาแห่งราชันย์อสูร' สำเร็จลุล่วง!] [ท่านได้รับฉายา: 'ผู้สยบอสูรด้วยไมตรี'] [ค่าสถานะลับถูกปลดล็อก: ระบบสายเปย์มอนสเตอร์ทำงานเต็มรูปแบบ!] รินะเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ไม่เลวเลยนี่คะคีย์ ใช้จิตวิทยาควบคู่กับช่องโหว่ของเควสต์ลับ... สมเป็นนายจริงๆ" "ก็แค่ลองเสี่ยงดูค่ะอาจารย์ ระบบนี้มันออกแบบมาให้เราเป็นปฏิปักษ์กับมอนสเตอร์ แต่ถ้าเราลองเปลี่ยนมุมมองล่ะคะ? มอนสเตอร์พวกนี้ก็แค่ AI ที่ถูกโปรแกรมให้มีความรู้สึกและปมปัญหาเหมือนกัน" คีย์ยิ้มรับ พรางเปิดหน้าต่างสเตตัสของตนเองขึ้นมาเพื่อตรวจสอบผลลัพธ์หลังการอัปグレード ทว่า ทันทีที่ข้อมูลถูกประมวลผล หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับตัวเลขค่าสถานะที่ทำให้คีย์ถึงกับกะพริบตาปริบๆ [ชื่อผู้เล่น: คีย์] [อาชีพ: นักสำรวจฝึกหัด (บั๊กปริศนา)] [HP: 10 / MP: 10] [พลังโจมตี: 1 / พลังป้องกัน: 1] [สถานะพิเศษ: ค่าสถานะทั้งหมดถูกระบบหลอกตา (True Stat: Hidden)] คีย์หัวเราะออกมาเบาๆ อย่างนึกสนุก "อ่า... สมบูรณ์แบบเลยค่ะ ระบบทำการซ่อนค่าสถานะจริงของฉันไว้หมดจด กลายเป็นตัวละครเลเวล 1 ที่อ่อนแอที่สุดในสายตาคนอื่นไปเสียแล้ว" "แบบนี้เวลาไปเจอพวกผู้เล่นอีโก้สูงในเมือง คงมีเรื่องสนุกให้ดูแน่ๆ ค่ะ" รินะหัวเราะในลำคอด้วยความเจ้าเล่ห์ เธอย่อมรู้ดีว่าค่าสถานะที่แท้จริงของคีย์ในตอนนี้ หากเปิดเผยออกมาคงทำให้เซิร์ฟเวอร์สะเทือนอย่างแน่นอน แต่การแกล้งทำเป็น 'ไร้ค่า' ในสายตาคนอื่น ย่อมเป็นเกราะป้องกันชั้นดีในการดำเนินแผนการขั้นต่อไป สิบนาทีต่อมา ทั้งสองก้าวเดินผ่านประตูมิติกลับมายัง 'เมืองเริ่มต้นลูเมน' มหานครแห่งการค้าขายที่เต็มไปด้วยผู้เล่นนับพันคนกำลังเดินขวักไขว่ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย เสียงประกาศขายไอเทม และเสียงกรรโชกของกิลด์ใหญ่ที่กำลังรับสมัครสมาชิกใหม่ คีย์ในชุดคลุมสีมอซอและท่าทางที่ดูไร้พิษภัย เดินปะปนไปกับฝูงชนอย่างเงียบเชียบ เขตปลอดภัยของเมืองควรจะสงบสุข หากแต่สายตาของใครหลายคนกลับมองมาที่พวกเขาด้วยความรู้สึกเหยียดหยามทันทีที่เห็นเลเวล 1 บนหัวของคีย์ "ดูหมอนั่นสิคะ เลเวล 1 แถมแต่งตัวซะมอซอ กล้าดียังไงถึงเดินเข้ามาในเขตเวลสูงแบบนี้" เสียงวิจารณ์ดังขึ้นจากกลุ่มผู้เล่นสวมเกราะทองคำประดับเพชร ซึ่งยืนขวางทางเดินหลักอยู่ ผู้นำกลุ่มนั้นคือ 'กิลด์อัคคีสวรรค์' กิลด์ใหญ่อันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ใบหล่อเหลาแต่แววตาทะนงตน นามว่า 'บาส' ก้าวเท้าออกมาขวางทางคีย์ไว้ พร้อมกับใช้สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูถูกเหยียดหยาม "นี่ไอ้หนู ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นนะ เลเวลกระจو่กแบบแกน่ะ ไสหัวออกไปจากเขตนี้ซะ ก่อนที่ฉันจะสั่งให้ลูกน้องกวาดล้างแกออกจากแผนการ" บาสกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พรางส่งสัญญาณให้ลูกกิลด์ล้อมรอบตัวคีย์และรินะเอาไว้ รินะขยับตัวเล็กน้อย เตรียมจะชักอาวุธออกมาสั่งสอนพวกพ้องปากเสียเหล่านี้สักบทเรียน ทว่าคีย์กลับยกมือขึ้นห้ามปรามไว้เสียก่อน พร้อมกับส่งยิ้มสุภาพให้บาสอย่างใจเย็น "ขอโทษด้วยนะคะพอดีพวกเรากำลังรีบ..." คีย์เอ่ยเสียงนุ่ม "รีบงั้นเหรอ? แกไม่มีสิทธิ์มาต่อรองกับฉัน!" บาสแค่น ะเสียงหรี่ตามองด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะเงื้อมือขึ้นผลักอกของคีย์อย่างแรง "ไสหัวไปซะ! ไอ้ผู้เล่นไร้ค่า!" ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของบาสกำลังจะสัมผัสโดนเสื้อคลุมของคีย์ หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานจากระบบลับที่เชื่อมต่อกับราชสีห์เพลิงทมิฬก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของคีย์โดยอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบจากห้วงมิติที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากเขา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเจตนาคุกคามจากผู้เล่นภายนอก] [เงื่อนไข 'สายเปย์มอนสเตอร์' ตอบสนองต่ออันตราย: อัญเชิญผู้คุ้มกันฉุกเฉิน!] พื้นดินเบื้องล่างสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ไอความร้อนสีครามพวยพุ่งทะลุรอยแยกของพื้นหินอ่อนในเมือง ท่ามกลางความตกใจสุดขีดของผู้เล่นนับร้อยคนที่กรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ร่างมหึมาของราชสีห์เพลิงทมิฬปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าคีย์ในรัศมีประชิด เขี้ยวสีขาวคมกริบแยกออกพร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั้งท้องฟ้า! ดวงตาสีแดงฉานของราชสีห์จ้องเขม็งไปยังบาสที่ยืนแข็งค้างด้วยความหวatกลัว ขาของชายหนุ่มผู้ทะนงตนสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น คีย์ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินผ่านหน้าร่างที่แข็งทื่อของบาสไปอย่างช้าๆ ใบหน้ายังคงเปื้อนรอยยิ้มสุภาพอบอุ่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหันกลับมาเอ่ยกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "อุบัติเหตุแบบนี้น่ะ... คราวหลังระวังตัวหน่อยนะคะ... คุณผู้เล่นผู้ยิ่งใหญ่" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรอยยิ้มและปริศนาในโลกแฟนตาซีใบนี้ พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!