ความสัมพันธ์ที่เกินกว่าผู้เล่นกับมอนสเตอร์

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณกำลังท้าทายกฎของกิลด์นักล่าระดับตำนานนะคะ คีย์" เสียงใสแต่เยียบเย็นของรินะดังขึ้น ท่ามกลางแสงสลัวของห้องวิจัยลับใต้ดินในเมืองหลวงแห่งพันธพันธสัญญา เธอกำลังใช้ปลายด้ามไม้เท้าเคาะลงกับพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองชายหนุ่มผู้เป็นทั้งลูกศิษย์และอัจฉริยะนอกคอกแห่งโลก VRMMO ซึ่งตอนนี้กำลังยืนนิ่งค้างอยู่ในระยะประชิด ห่างจากตัวเธอไม่ถึงคืบ คีย์ไม่ได้ถอยหลังหนี เขากลับระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่คมฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังเลื่อนปิดหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ หน้าต่างบานนั้นแสดงผล 'ค่าความผูกพัน' (Affinity Level) ระหว่างตัวเขากับมอนสเตอร์ระดับบอสในความดูแล ซึ่งพุ่งทะยานผ่านขีดจำกัดสูงสุดของระบบเกมไปไกลลิบจนขึ้นเป็นสีแดงก่ำ "ผมไม่ได้กำลังท้าทายอะไรหรอกครับ... เอ๊ด... ดิฉันไม่ได้กำลังท้าทายอะไรเลยสักนิดค่ะ อาจารย์รินะ" คีย์รีบแก้คำพูดของตัวเองทันทีเมื่อเห็นรinะปรายตามองด้วยความหมั่นไส้ "เพียงแต่ว่า... ระบบอัลกอริทึมที่คุณเป็นคนออกแบบโครงสร้างพื้นฐานเอาไว้เนี่ย มันกำลังทำงานผิดพลาดอย่างมหันต์ หรือไม่อย่างนั้น... มันก็กำลังพยายามบอกอะไรบางอย่างที่เรามองข้ามไป" รินะถอนหายใจยาว เธอละสายตาจากคีย์แล้วเดินไปหยิบม้วนคัมภีร์ข้อมูลดิจิทัลขึ้นมาตรวจสอบ "ระบบไม่ได้ผิดพลาด คีย์ นั่นคือสิ่งที่ฉันกลัวมาตลอดตั้งแต่เริ่มพัฒนาโปรเจกต์นี้ขึ้นมา... มอนสเตอร์ใน *New World Online* ไม่ใช่แค่โค้ดโปรแกรมที่รอวันถูกกำจัดเพื่อเอาไอเทมอีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่ที่คุณเริ่มใช้ 'สายเปย์' ทุ่มทรัพยากรระดับตำนานแจกจ่ายให้พวกมันอย่างไร้เหตุผล" บรรยากาศภายในห้องวิจัยเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนของเฟืองจักรกลโบราณที่หมุนวนอยู่เบื้องล่าง คีย์หวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนที่เขาต้องตัดสินใจปกป้อง 'เฟนrir' สุนัขป่าอัคคีโบราณจากการโจมตีของผู้เล่นกลุ่มใหญ่ที่หวังจะล่ามันเพื่อชื่อเสียง การกระทำในวันนั้นไม่ได้เกิดจากความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ในเกม แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาในอก—ความรู้สึกที่ไม่อาจมองเห็นพวกมันเป็นแค่ตัวละครพิกเซลไร้ชีวิตจิตใจได้อีกต่อไป "แล้วมันผิดตรงไหนล่ะคะ?" คีย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าจริงจังอย่างยิ่ง "ถ้าโลกใบนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เราเรียนรู้และผจญภัย ทำไมเราถึงต้องตีเส้นแบ่งระหว่าง 'ผู้เล่น' กับ 'มอนสเตอร์' ให้มันเด็ดขาดจนเกินมนุษย์ด้วยล่ะคะ?" รินะชะงักฝีเท้า เธอนิ่งเงียบไปนานก่อนจะหันกลับมาสบตาเขา แววตาของอดีตโปรเพลเยอร์ระดับตำนานไหววูบชั่วขณะ ราวกับกำลังสะท้อนความทรงจำบางอย่างในอดีตที่ถูกฝังกลบไว้ "เพราะยิ่งนายผูกพันกับพวกมันมากเท่าไหร่... เมื่อถึงเวลาที่อัปเดตแพץใหญ่มาถึง นายจะต้องเป็นคนเลือกระหว่างการรักษาโลกใบนี้เอาไว้... กับการสูญเสียพวกมันไปตลอดกาล" คำพูดของรินะทิ้งน้ำหนักลงบนความเงียบราวกับค้อนเหล็ก คีย์รู้สึกได้ถึงหัวใจในอกที่เต้นรัวขึ้นมาอย่างผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อระบบ แต่เป็นความตระหนักรู้ว่าความสัมพันธ์ที่เขาสร้างขึ้นกับเหล่ามอนสเตอร์ป่วนเหล่านี้ มันได้ล้ำเส้นความเป็นเกมไปไกลเกินกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้เสียแล้ว ในจังหวะที่ทั้งสองคนกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเครือข่ายเซิร์ฟเวอร์ หน้าต่างแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินดีดเด้งขึ้นมาตรงหน้าของคีย์โดยไม่ต้องมีใครร้องขอ ตัวอักษรสีทองอร่ามปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงกริ่งกังวานที่เยือกเย็นจนน่าขนลุก [ประกาศจากระบบกลาง: ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤตในเขตแดนต้องห้าม 'หุบเขาเงาจันทร์'] [ตัวตนปริศนา 'ผู้ดูแลแห่งจุดเริ่มต้น' ได้ทำการปลดผนึกตัวเองก่อนกำหนดเนื่องจากค่าความผูกพันของตัวละครผู้เล่นสูงเกินค่ามาตรฐาน] [คำเตือน: มอนสเตอร์ทุกตัวในอาณาจักรของคุณกำลังสูญเสียการควบคุม และพวกมันกำลังมุ่งหน้ามายังจุดที่คุณยืนอยู่... เพื่อปกป้องคุณ!] คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อหันไปมองผ่านหน้าต่างกระจกใสของห้องวิจัยไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนภายนอก เขาก็ต้องพบกับภาพที่ทำให้แม้แต่อดีตเกมเมอร์อัจฉริยะอย่างเขายังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างไร้เสียง เงาร่างมหึมานับร้อยของเหล่ามอนสเตอร์ที่เขาเคยช่วยเหลือและมอบไอเทมให้ กำลังพากันบินและวิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบหอคอยแห่งนี้แน่นขนัด ทว่า... ไม่มีเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดแม้แต่ตัวเดียว มีเพียงดวงตานับร้อยคู่ที่เปล่งประกายด้วยความภักดีและความเป็นห่วงเป็นใยอันล้นพ้น รินะก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเธอซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเหลือบไปเห็นชื่อของตัวตนปริศนาที่ปรากฏอยู่บนหน้าต่างระบบของคีย์ "นั่น... มันเป็นไปไม่ได้..." รินะพึมพำเสียงสั่น "ทำไมบอสลับตัวนั้นถึงตื่นขึ้นมาได้ล่ะ... หรือว่าเป้าหมายที่แท้จริงของระบบตั้งแต่วันแรก ไม่ใช่การให้ผู้เล่นพิชิตมอนสเตอร์... แต่เป็นการให้มอนสเตอร์... เป็นฝ่ายพิชิตใจผู้เล่นกันแน่!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นระรัวไปกับความผูกพันอันคาดไม่ถึงนี้นะคะ พบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!