การฝึกฝนสุดโหดของอาจารย์รินะ

"นายกำลังหลอกเด็กอยู่รึเปล่า คีย์?" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นจากเบื้องหลัง รินะกอดอกพิงเสาไม้ของลานฝึกซ้อมส่วน Zero-Zone ดวงตาสีไพลินของอดีตโปรเพลเยอร์ระดับตำนานหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมอินเตอร์เฟซที่ลอยเคว้งอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่ม คีย์สะดุ้งเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ แต่ก็ยังคงรักษารอยยิ้มมุมปากเอาไว้ได้ เขาปิดหน้าต่างระบบที่กำลังแสดงผลการเปย์ไอเทมระดับตำนานให้แก่ 'ปูมุดดินจอมซึม' สัตว์อสูรเลเวล 2 ที่นอนกระดิกก้ามแปะๆ อย่างมีความสุขอยู่แทบเท้า "ผมจะไปหลอกใครได้ล่ะครับ... เอ๊ด... หมายถึง ดิฉันไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อยนะคะ อาจารย์รินะ" คีย์รีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาคาดคั้นที่ส่งตรงมา รินะถอนหายใจยาว พลางก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของชาสมุนไพรราคาแพงที่เธอมักจะจิบระหว่างควบคุมระบบการสอน "เลิกใช้ลูกไม้ตื้นๆ แบบนั้นซะที คีย์ ฉันจับตาดูนายมาสามวันเต็มๆ แล้วนะ" รินะปรายตามองเจ้าปูตัวน้อยที่ตอนนี้สวมหมวกเกราะทองคำประดับเพชร ซึ่งได้มาจาก 'ระบบสายเปย์' อันพิสดารของเด็กหนุ่ม "ผู้เล่นคนอื่นเขาฟาร์มแทบตายกว่าจะได้เศษไอเทมขยะ แต่นายกลับเอาอาวุธระดับแรร์ไปแจกมอนสเตอร์ข้างทาง แถมเจ้าพวกนั้นยังไม่ยอมโจมตีนายอีกต่างหาก... นายใช้บั๊ก? หรือว่านายคือคนที่แฮกเข้าระบบเซิร์ฟเวอร์หลักกันแน่?" คำถามนั้นไม่ใช่การกล่าวหาลอยๆ แต่เต็มไปด้วยการวิเคราะห์อย่างเป็นระบบสมกับที่เป็นอดีตเกมเมอร์มืออาชีพ คีย์รู้ดีว่าเขาไม่สามารถโกหกผู้หญิงคนนี้ได้แน่ รินะมีความสามารถในการมองทะลุกลยุทธ์ของคู่ต่อสู้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง แม้แต่ในโลกเสมือนจริงแห่งนี้ เธอก็ยังคงสัญชาตญาณนักล่าไว้อย่างครบถ้วน "ถ้าฉันบอกว่ามันเป็นความสามารถติดตัวของคลาสลับล่ะครับ... เอ๊ย คลาสลับล่ะคะ?" คีย์หัวเราะแห้งๆ รินะหรี่ตาลงหนักกว่าเดิม เธอเอื้อมมือเรียวไปแตะที่คางของตัวเองท่าทางครุ่นคิด ก่อนจะยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนคีย์ต้องเอนตัวหนี "คลาสลับเหรอ? ในฐานะคนที่เคยร่วมทดสอบระบบอัลกอริทึมรุ่นแรก ฉันไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับ 'คลาสสายเปย์มอนสเตอร์' มาก่อนเลยสักนิด... นายมีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่ คีย์" บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย เสียงลมพัดผ่านยอดสนในเขตฝึกซ้อมดังก้องกังวาน ทว่าในวินาทีนั้นเอง รอยยิ้มมุมปากที่หาดูยากก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอستราจารย์สาว เธอผละถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว สะบัดมือเรียกหน้าต่างเมนูสีฟ้าครามขึ้นมาบ้าง "ในเมื่อนายไม่ยอมบอกความจริงดีๆ งั้นเรามาตกลงกันด้วยวิธีของฉันก็แล้วกัน" รินะกล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่แววตากลับจริงจังเป็นประกาย "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะมาเป็น 'ครูฝึกส่วนตัว' ให้กับนายเอง" "เอ๊ะ?" คีย์อุทานออกมาด้วยความตกใจ "ครูฝึกส่วนตัว? แต่ผมก็เลเวลอัปเรื่อยๆ ของผมอยู่นะครับ..." "เลเวลน่ะมันเป็นแค่ตัวเลขจอมปลอม คีย์" รินะตัดบททันควัน น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นดุดันและทรงอำนาจขึ้นทันที "สิ่งที่นายขาดคือ 'พื้นฐานการเอาตัวรอด' เมื่อเจอผู้เล่นระดับท็อปที่ไม่ได้ใจดีเหมือนมอนสเตอร์พวกนี้ นายพึ่งพาแต่ระบบแจกของและเล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ มันใช้ไม่ได้ผลกับสนามประลองจริงหรอกนะ" ยังไม่ทันที่คีย์จะได้อ้าปากปฏิเสธ รินะก็กดปุ่มบางอย่างบนหน้าจอของเธอ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของคีย์ หน้าต่างสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมตัวอักษรขนาดใหญ่ที่ไม่อาจปฏิเสธได้ [ระบบแจ้งเตือน: ผู้เล่น 'รินะ' ได้ทำการลงทะเบียนเป็น 'ผู้ฝึกสอนพิเศษ (Master Instructor)' ของท่าน] [เงื่อนไขบังคับ: ท่านจะต้องเข้ารับการทดสอบความเข้มข้นระดับ S เป็นเวลา 7 วันเต็ม] [คำเตือน: หากอัตราการเอาชีวิตรอดต่ำกว่า 0% (ตายเกินกำหนด) สถานะไอเทมทั้งหมดในกระเป๋าจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์] "อาจารย์รินะ! นี่มันบังคับกันชัดๆ เลยนี่คะ!" คีย์ร้องเสียงหลง เมื่อเห็นว่าระบบไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย "ช่วยไม่ได้ ก็คนมันดื้อนี่นา" รินะยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ เธอยกดาบไม้สำหรับฝึกซ้อมขึ้นพาดบ่า แววตาคมกริบมองตรงมาที่เด็กหนุ่มราวกับเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองลูกนก "เอาล่ะ เลิกบ่นได้แล้ว เริ่มจากบทเรียนแรก... วิ่งรอบหุบเขาอัสนีร้อยรอบเดี๋ยวนี้! ถ้าหมดแรงก่อนครบกำหนด เจ้าปูติดเกราะทองคำตัวนั้นจะได้กินแคร์รอตเน่าเป็นอาหารเย็นตลอดสัปดาห์!" "เดี๋ยวนะคะ! เกี่ยวอะไรกับเจ้าปูด้วยเนี่ย!" คีย์โอดครวญในใจขณะที่ร่างของเขาจำต้องออกวิ่งตามคำสั่งของอาจารย์สาวสุดโหด ท่ามกลางเสียงหัวเราะเบาๆ ของรินะที่เดินตามหลังมาติดๆ เพื่อคุมเข้มทุกย่างก้าว แต่ในขณะที่ทั้งสองกำลังก้าวเข้าสู่เขตหุบเขาอัสนีตามแผนการฝึกซ้อมสุดโหดนั้นเอง ท้องฟ้าสีครามใสเหนืออาณาจักรเกมก็เกิดรอยปริร้าวสีดำมืดขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์... เสียงที่บ่งบอกถึงการมาเยือนของสิ่งมีชีวิตที่ไม่อยู่ในฐานข้อมูลของระบบ รินะชะงักฝีเท้าลงทันที สีหน้าที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด ดวงตาสีไพลินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า "นั่นมัน... สัญญาณฉุกเฉินระดับที่เจ็ด...?" *ตู้มมม!* พื้นดินเบื้องหน้าของทั้งคู่ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างเงาสีดำมหึมาที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้พื้นพิภพ บังเกิดคลื่นพลังงานมหาศาลที่พัดพาร่างของคีย์และรินะให้ถอยร่นไปคนละทิศคนละทาง ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบ ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งคู่ยักษ์ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเสียงประกาศก้องจากระบบหลักที่หยุดการทำงานของทุกผู้เล่นในพื้นที่ทันที— [ประกาศฉุกเฉินจากระบบกลาง: ตรวจพบ 'ผู้รุกรานจากนอกแผนที่' ระดับภัยพิบัติ... เริ่มต้นกระบวนการลบล้างข้อมูลผู้เล่นทั้งหมดในเขตพื้นที่ 04 ณ บัดนี้!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับก้าวสำคัญนี้ด้วยกันนะคะ พบกันในตอนถัดไปนะคะ!