ประกาศศักดาในสนามประลองมือใหม่

"ถ้าคิดว่ามอนสเตอร์สายฟาร์มปุยๆ ตัวนี้จะทำอะไรพวกนายได้นอกจากยืนเคี้ยวหญ้า... พวกนายคงประเมินคำว่า 'ระบบสายเปย์' ของฉันต่ำเกินไปแล้วล่ะค่ะ" เสียงใสแต่กังวานราวกระดิ่งเงินของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงฮือฮาอึงอลของผู้ชมหลายร้อยชีวิตบนอัฒจันทร์หินแกรนิต สนามประลองกลางของมหานครเซเลสเทียกำลังระอุระทึกด้วยแรงกดดันจากเวทมนตร์ธาตุไฟขั้นกลาง แสงสีส้มวาบสะท้อนบนเกราะเหล็กกล้าของ 'ไทรทัน' นักดาบอันดับต้นๆ ของกิลด์ราช S ที่กำลังยืนแยกเขี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เบื้องหน้าของไทรทันคือคู่ต่อสู้ที่เรียกเสียงหัวเราะเยาะจากคนดูได้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้าสนาม—'ปุยปุย' เจ้ากระต่ายขนฟูสีพาสเทล ไซส์มินิ ดวงตากลมโตแป๋วแหววที่ไม่มีแม้แต่เขี้ยวเล็บสำหรับข่วนศัตรู มันกำลังนั่งเคี้ยวแครอทเวทมนตร์ในปากตุบๆ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ท่ามกลางบรรยากาศการต่อสู้ที่ควรจะนองเลือด "ไอ้เด็กหน้าอ่อน! แกกล้าดียังไงเอาสัตว์เลี้ยงส่งเสริมการเกษตรมาลงสนามประลองจัดอันดับคลาส A!" ไทรทันคำราม เสียงทุ้มต่ำสั่นเครือด้วยความอับอายที่ถูกหยามเกียรติ ดาบใหญ่ในมือแผ่ออร่าสีแดงฉานจนอากาศบิดเบี้ยว "แกคิดว่านี่คือสวนสัตว์หรือไงวะ!" คีย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้ฮู้ดสีเข้มทอประกายระยับอย่างรู้ทัน เธอยกมือขึ้นกอดอก ปล่อยให้นิ้วเรียวเคาะเบาๆ บนต้นแขนตามจังหวะความคิด สัมผัสเย็นเยียบของอินเทอร์เฟซระบบสั่นเตือนเบาๆ ในห้วงความคิด—นี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยพละกำลัง แต่มันคือการทดลองทางคณิตศาสตร์และอัลกอริทึมที่รินะเคยเคี่ยวเข็ญเธอมาอย่างหนักหน่วง *“จำไว้นะคีย์ ผู้เล่นสายบู๊มักมองข้ามช่องว่างของ 'ระบบสถานะ' เสมอ เพราะพวกเขามัวแต่สนใจตัวเลขดาเมจ”* คำพูดของรินะอดีตโปรเพลเยอร์สาวลอยเข้ามาในหัว พร้อมๆ กับรอยยิ้มลึกลับที่มักซ่อนอยู่หลังถ้วยชาอุ่นๆ ทุกครั้งที่เธอบรรยายเรื่องความสมดุลของเกม "สวนสัตว์เหรอคะ? ก็น่าสนใจดีนะคะ..." คีย์เอ่ยเสียงหวาน ทว่าเย็นเยียบพอที่จะทำให้ไทรทันชะงักไปชั่วขณะ "แต่อาiณาจักรของฉันไม่ได้มีไว้ให้พวกคุณมาพังเล่นหรอกนะ" *“ติ๊ง! ผู้เล่น [ไทรทัน] ใช้ทักษะ [เพลิงกัลป์ผ่าปฐพี] ตรวจพบเจตนาสังหารระดับสูง”* เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้น ไทรทันพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับลูกศรที่หลุดจากคันธนู ดาบใหญ่ในมือหวาดผ่าลงมาหมายจะผ่าร่างของกระต่ายน้อยและเจ้าของให้ขาดเป็นสองท่อนในดาบเดียว แรงลมจากการเหวี่ยงดาบทำเอาฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วสนาม ผู้ชมหลายคนถึงกับหลับตาลงด้วยความตกใจ ทว่า... คีย์ไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนหลบ ทันทีที่คมดาบห่างจากหัวของปุยปุยเพียงคืบเดียว เจ้ากระต่ายน้อยก็หยุดเคี้ยวแครอท มันกลอกตากลมโตขึ้นมองบน พร้อมกับที่คีย์ดีดนิ้วดัง *‘เป๊าะ’* *“เปิดใช้งานอัลกอริทึมลับ: [ปฏิสัมพันธ์เชิงบวกสะสม (Over-Nurturing Protocol)]”* แสงสีทองละมุนละไมพวยพุ่งออกจากอุ้งเท้าเล็กๆ ของปุยปุย รัศมีวงกลมสีรุ้งแผ่ขยายออกไปครอบคลุมพื้นที่รัศมีสิบเมตรทันที มันไม่ใช่เวทมนตร์โจมตี แต่มันคือบัฟสถานะประเภท [ความสุขล้นปรี่] ที่คีย์สะสมจากการเปย์แครอททองคำและอินทผาลัมสวรรค์ให้มันติดต่อกันสามวันเต็มในเขตปลอดภัย! *พรึบ!* เมื่อคมดาบของไทรทันสัมผัสโดนเขตอาคมสีรุ้ง แทนที่มันจะสร้างความเสียหาย ดาบเหล็กกล้ากลับสะท้อนแสงวาบ และ... เปลี่ยนสภาพกลายเป็น 'แครอทเวทมนตร์ยักษ์' สีทองอร่ามไปในพริบตา! "เฮือก! อะไรวะเนี่ย!" ไทรทันอุทานลั่นด้วยความตื่นตระหนก เขารemove มือออกจากด้ามดาบที่บัดนี้กลายเป็นผักสวนครัวพอดิบพอดี แรงสะท้อนจากสกิลทำให้ร่างหนากระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ล้มลงก้นจ้ำเบ้ากับพื้นสนามท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะลั่นอัฒจันทร์จะระเบิดขึ้นราวกับฟ้าผ่า "ฮ่าๆๆๆ! ดาบในตำนานของกิลด์ราช S กลายเป็นแครอทไปแล้วโว้ย!" "เฮ้ย นั่นมันสกิลอะไรวะ เด็กคนนั้นใช้ตัวบั๊กอะไรเนี่ย!" คีย์ไม่ได้สนใจเสียงวิจารณ์รอบข้าง เธอก้าวเดินเข้าไปใกล้ไทรทันที่กำลังนั่งหน้าซีดเผือดด้วยความอับอายและสับสน ดวงตาคู่สวยมองก้มลงมองคู่ต่อสู้ด้วยแววตาที่ผสมผสานระหว่างความขบขันและความจริงจัง "การต่อสู้ไม่ได้มีแค่การห้ำหั่นกันด้วยตัวเลขดาเมจหรอกนะคะ ไทรทันซัง" คีย์พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพนิ่มนวล แต่กดดันจนอีกฝ่ายแทบหายใจไม่ออก "คุณพึ่งพาแต่พลังโจมตีทางกายภาพ จนลืมไปว่าระบบเกมนี้ถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของ 'ระบบนิเวศ' มอนสเตอร์ไม่ได้มีไว้แค่ให้พวกคุณล่าเพื่อเอาไอเทม... แต่มันมีไว้เพื่อสร้างความสมดุล" ไทรทันกัดฟันกรอด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เงามืดแห่งความพ่ายแพ้เริ่มกัดกินความมั่นใจของเขา "แก... แกทำอะไรกับอาวุธของฉัน! คืนมานะเว้ย!" "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ ปุยปุยแค่... 'รัก' คุณมากเกินไปต่างหากล่ะคะ" คีย์ยิ้มหวานหยด ปุยปุยส่งเสียงร้อง *‘ฟุดฟิด’* เบาๆ มันกระโดดดึ๋งๆ ไปยืนบนแครอททองคำยักษ์ที่เคยเป็นดาบเล่มโปรดของไทรทัน ก่อนจะทำการ 'ทำเครื่องหมาย' ตามประสา$.}กระต่ายอารมณ์ดีบนด้ามดาบนั้น ทำเอาไทรทันกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก ท่ามกลางเสียงฮาครื้นของผู้ชมทั่วทั้งสนาม กรรมการสนามประลองกลืนน้ำลายเหนียวคู่อย่างยากลำบาก เขารีบเคาะค้อนไม้ลงบนแท่นตัดสินด้วยความตะกละตะกล้อม "ผ...ผู้ชนะการประลองในรอบนี้ คือผู้เล่น [คีย์] และสัตว์เลี้ยง [ปุยปุย] ครับ!" เสียงประกาศชัยชนะดังสนั่นหวั่นไหว แถบหน้าต่างระบบสีทองสว่างวาบขึ้นตรงหน้าคีย์ พร้อมกับไอเทมรางวัลระดับตำนานที่ถูกส่งตรงเข้าช่องเก็บของอัตโนมัติ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินออกจากสนาม รอยยิ้มบนใบหน้าก็ต้องเลือนหายไป เมื่อสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนเริ่มกะพริบถี่ๆ ที่มุมขวาล่างของสายตา *“คำเตือนจากระบบแกนกลาง: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดภายนอก”* *“พื้นที่เขตประลองกำลังถูกเข้ายึดครองโดย... [ผู้ดูแลระบบปริศนา: รหัส E-00]”* อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ลมพายุหมุนขนาดย่อมพัดโหมกระหน่ำเข้ามาในโดมประลองปิดทึบ กลีบกุหลาบสีดำสนิทนับพันร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าเสมือนหิมะมรณะ และท่ามกลางความโกลาหลนั้น ร่างระหงในชุดคลุมสีนิลสนิทของใครบางคนก็ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติด้วยฝ่าเท้าที่ไร้เสียง ดวงตาสีฟ้าครามคู่คมกริบภายใต้หน้ากากครึ่งซีกหันมาจ้องตรงมาที่คีย์ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งผ่านความกดดันระดับที่ทำให้มอนสเตอร์ทุกตัวในรัศมีร้อยเมตรหมอบราบคาบกับพื้น *“ยินดีด้วยนะแม่มดน้อย... เธอกล้ามากที่ทำให้เกมของฉันปั่นป่วนขนาดนี้”* เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยอันตรายเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคีย์ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก ...และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างภารกิจสีดำสนิทที่มีเงื่อนไขเป็น [ความเป็นความตายของเซิร์ฟเวอร์] ก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเธออย่างไร้ทางหลีกเลี่ยง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมตื่นเต้นและลุ้นระทึกไปด้วยกันนะคะ พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!