ข่าวลือเรื่องนักล่ามอนสเตอร์ปริศนา

"ถ้าเขากล้าปฏิเสธคำเชิญจากกิลด์มังกรฟ้าอีกรอบ นายว่าหัวหน้ากิลด์อย่าง 'ไคเซอร์' จะส่งหน่วยล่าสังหารมากี่คนคะ รินะ?" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความขบขันดังขึ้นเบาๆ ภายในร้านกาแฟสไตล์วินเทจลับตาคนที่ตั้งอยู่มุมอับของย่านการค้าเซ็นทรัลพาร์คในโลกเสมือนจริง *Nexus Online* คีย์ละสายตาจากหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนภาพความวุ่นวายของผู้เล่นนับร้อยด้านนอก ก่อนจะยกถ้วยชาออร์แกนิกหอมกรุ่นขึ้นจิบอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบฉายแววครุ่นคิดขณะมองหน้าจออินเตอร์เฟซโปร่งแสงที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า บนหน้าจอนั้นเต็มไปด้วยข้อความประกาศและกระทู้ร้อนแรงในบอร์ดสาธารณะ หัวข้อส่วนใหญ่ล้วนพุ่งเป้าไปที่เรื่องเดียวกัน—ตัวตนปริศนาของนักเล่นเกมสายซัพพอร์ตผู้ใช้เวทมนตร์ฮีลลิ่งและอาคมควบคุมมอนสเตอร์ระดับสูง ที่เพิ่งกวาดล้างดันเจี้ยนระดับยากพิเศษ (Hardcore) โดยใช้เวลาไปเพียงแค่สิบห้านาที แถมยังเดินควงแขนออกมาพร้อมกับราชาอสูรพงไพรที่ควรจะเป็นบอสประจำดันเจี้ยนเสียด้วยซ้ำ รินะ หรืออดีตโปรเพลเยอร์ระดับตำนานที่ตอนนี้สวมบทบาทเป็นอาจารย์สาวผู้รอบรู้ ถอนหายใจเบาๆ พลางเคาะปลายนิ้วเรียวลงบนโต๊ะไม้ กลิ่นอายความเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ออกมาจากตัวเธอตามสัญชาตญาณของคนที่เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการอีสปอร์ต "เขาคงไม่ต้องส่งใครมาหรอกค่ะ คีย์ เพราะตอนนี้... ครึ่งค่อนเซิร์ฟเวอร์กำลังคิดว่านายเป็น 'โปรเพลเยอร์ระดับตำนานที่ปลอมตัวมาสเมิร์ฟ (Smurf) เพื่อแกล้งผู้เล่นใหม่' อยู่ต่างหากล่ะคะ" รินะเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เดาอารมณ์ยาก ดวงตากลมโตคู่นั้นมองสำรวจเด็กหนุ่มรุ่นน้องผู้สร้างความปั่นป่วนให้ระบบเกมมาตลอดหลายสัปดาห์ด้วยความเอ็นดูแกarปนทึ่ง คีย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนริมฝีปาก "โปรเพลเยอร์ปลอมตัวเหรอคะ? ช่างจินตนาการกันเสียจริง ทั้งที่ฉันก็แค่วิเคราะห์ความบกพร่องของระบบอัลกอริทึมในการประมวลผลพฤติกรรมมอนสเตอร์ แล้วก็... แค่ใจดีกับพวกมันนิดๆ หน่อยๆ เองนะคะ" "นิดๆ หน่อยๆ ของนายเนี่ย เกือบทำให้ระบบเศรษฐกิจของเกมพังทลายไปครึ่งแถบแล้วนะคะ แถมตอนนี้ กิลด์ใหญ่ๆ เริ่มส่งคนสะกดรอยตามนายทุกฝีก้าวแล้วด้วย โดยเฉพาะพวกสายข่าวกรองจากกิลด์ระเบียบเงา พวกเขาเริ่มสงสัยแล้วว่า ทำไมนายถึงมีไอเทมระดับตำนานที่ไม่มีอยู่ในฐานข้อมูลของระบบดรอปทั่วไปได้" รินะเลื่อนหน้าจอส่วนตัวมาให้คีย์ดู ภาพที่ปรากฏคือคลิปวิดีโอความยาวสั้นๆ ที่ผู้เล่นคนหนึ่งแอบถ่ายไว้ได้ เป็นภาพของคีย์กำลังยื่นขนมปังอบชีสให้กับ 'สุนัขป่าเขี้ยวนรก' มอนสเตอร์ระดับมินิบอสที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้าย แต่มันกลับนอนหมอบกระดิกหางราวกับเป็นลูกสุนัขเชื่องๆ ภาพนั้นถูกวิเคราะห์ซ้ำไปซ้ำมาโดยเหล่าเกมเมอร์สายฮาร์ดكور จนเกิดเป็นทฤษฎีสมคบคิดมากมายในคอมมิวนิตี้ บรรยากาศในร้านกาแฟเงียบลงครู่หนึ่ง เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ คลอเคล้าไปกับเสียงฝีเท้าของผู้คนที่เดินผ่านไปมาด้านนอก คีย์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ความนิ่งสงบของเขานี่แหละคืออาวุธลับที่ทำให้รินะรู้สึกว่า เด็กหนุ่มคนนี้มีศักยภาพที่จะเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ทั้งหมดที่พวกเธอเคยรู้จักในโลก VRMMO แห่งนี้ "ให้พวกเขาตามไปเถอะค่ะ" คีย์วางถ้วยชาลงอย่างนุ่มนวล น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "การที่พวกเขามัวแต่สนใจว่าฉันเป็นใคร จะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจาก 'เป้าหมายที่แท้จริง' ของเราไม่ใช่เหรอคะ? ยิ่งพวกเขาคิดว่าฉันเป็นโปรเพลเยอร์ตัวฉกาจ พวกเขาก็จะยิ่งระแวงและไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้ามาทำร้ายพวกพ้องมอนสเตอร์ในเขตคุ้มครองของฉัน... นับว่าเป็นกลยุทธ์จิตวิทยาที่ประหยัดแรงไปได้เยอะเลยนะคะ" รินะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอส่ายหัวอย่างระอาใจกับความเจ้าเล่ห์ที่แฝงอยู่ในความใจดีของเด็กหนุ่มตรงหน้า "นายเนี่ยนะ... ร้ายกาจจริงๆ ทั้งที่ทำตัวเหมือนเด็กหนุ่มผู้รักสัตว์ แต่กลับชักใยคนนับพันให้เดินตามเกมได้อย่างแนบเนียน สมแล้วที่เป็นคนเดียวที่ระบบ 'สายเปย์มอนสเตอร์' เลือกให้เป็นผู้ถือครอง" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างผ่อนคลาย รอยยิ้มบนใบหน้าของรินะก็พลันแข็งค้าง แสงไฟนีออนสลัวภายในร้านกาแฟเริ่มกะพริบไหวผิดปกติ ราวกับกระแสไฟฟ้าขัดข้อง อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงอย่างรวดจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ คีย์หรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณนักล่าในตัวตื่นตัวขึ้นเต็มพิกัด เขากวาดสายตามองไปรอบร้านที่ตอนนี้ผู้เล่นคนอื่นต่างพากันหายตัวล็อกอินออกนอกเกมไปทีละคนด้วยความตกใจ เสียงระบบเตือนภัยฉุกเฉินที่ไม่ได้ยินมานานดังขึ้นในหัว *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของพื้นที่เชื่อมต่อมิติ]* *[ระบบความปลอดภัยหลักถูกบล็อกโดยบุคคลปริศนา]* *[ระดับภัยคุกคาม: สูงสุด (SSS)]* หน้าจออินเตอร์เฟซทั้งหมดของคีย์ถูกแทนที่ด้วยข้อความสีแดงฉานกระพริบถี่ รินะลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน มือเรียวคว้าด้ามจับดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมทันที "คีย์... นี่มันไม่ใช่บั๊กของระบบทั่วไป..." รินะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย สายตาจ้องเขม็งไปยังความมืดตรงทางเข้าของร้านกาแฟที่บิดเบี้ยวราวกับกระจกถูกทุบแตก เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติที่กำลังสลายตัว ชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากอนามัยสีขาวเรียบไม่มีลวดลาย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเปล่งประกายแสงสีฟ้าครามเย็นเยียบราวกับห้วงอวกาศ ในมือของเขาถือคทาโบราณที่สลักลวดลายประหลาด ซึ่งส่งเสียงคำรามต่ำๆ คล้ายเสียงของสัตว์ป่ากระหายเลือด "ในที่สุดก็หากลุ่มคนที่ป่วนระบบจนปั่นป่วนไปหมดทั้งเซิร์ฟเวอร์เจอเสียที..." เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากก้นบึ้งของเหวเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความกดดันมหาศาลที่กดทับจนร่างของคีย์แทบขยับไม่ได้ "คุณคีย์... หรือจะให้เรียกว่า 'ผู้เล่นนอกรีต' ดีล่ะครับ? ทางเรากำลังตามหาคนที่ครอบครองอัลกอริทึมลับชิ้นนั้นอยู่พอดีเลย..." คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ รอยยิ้มจางๆ หายไปจากใบหน้า ดวงตาคู่คมจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบจะดังขึ้นตัดผ่านความเงียบงัน... *[แจ้งเตือนลับ: คุณเผชิญหน้ากับ 'ผู้ดูแลระบบเงา' — บัญชีผู้ใช้นอกกฎหมายระดับสูงสุดปรากฏตัวแล้ว!]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับก้าวสำคัญนี้ด้วยกันนะคะ พบกันในตอนถัดไปนะคะ!