ระบบเกมของผมทำไมมันถึงกลายเป็น 'สายเปย์' ให้มอนสเตอร์!•ตอนที่ 14

ดันเจี้ยนต้องห้ามที่ไม่มีใครผ่านได้

ผลงานโดย ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน
เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับละอองแสงสีฟ้าที่แตกกระจายดั่งเศษแก้วกลางอากาศ เป็นสัญญาณเตือนว่าแนวป้องกันสุดท้ายของกลุ่มปาร์ตี้ระดับท็อปได้พังทลายลงแล้วค่ะ "ถอยร่น! ทุกคนตั้งแถวรูปตัวยูตามที่คีย์วางแผนไว้ อย่าแตกแถวเด็ดขาด!" เสียงตะโกนของหัวหน้ากิลด์ชื่อดังดังฝ่าความมืดของโถงหินอัคนี ภายใน 'มหาวิหารเพลิงโลกันตร์' ดันเจี้ยนระดับ S ที่ขึ้นชื่อว่ามีอัตราการตายของผู้เล่นสูงถึงเก้าวัดส่วนสิบ และยังไม่มีกิลด์ไหนเคยเคลียร์แบบไร้รอยต่อได้เลยแม้แต่กิลด์เดียว แต่เป้าหมายของคีย์ในวันนี้... กลับไม่ใช่การพิชิตดันเจี้ยนเพื่อชื่อเสียงหรือไอเทมระดับตำนานแต่อย่างใดค่ะ ชายหนุ่มในชุดคลุมนักเวทสีชาคຳรามเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสีเข้มกวาดมองไปรอบกายด้วยความสงบ ท่ามกลางความตื่นตระหนกของผู้เล่นนับร้อยที่กำลังวิ่งหนีตายจากฝูง 'อสูรเงาอัคคี' ที่พุ่งทะยานออกมาจากผนังหิน ร่างกายที่โปร่งแสงแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของพวกมันแผ่ไอความร้อนระอุออกมาจนอากาศบิดเบี้ยว "คีย์! วัตถุดิบ ‘หัวใจมังกรสุริยะ’ ที่นายต้องการ มันอยู่ลึกเข้าไปในห้องโถงชั้นในสุดโน่นแน่ะ แต่ดูสถานการณ์ตอนนี้สิคะ... ลำพังแค่ฝ่าด่านกอบกู้แนวหน้า พวกเราก็แทบจะไม่มีแรงเหลือแล้วนะ" รินะในชุดอาจารย์สาวพราวเสน่ห์ก้าวเข้ามาประชิดร่างสูง พร้อมกับสะบัดพัดเหล็กในมือปัดป้องลูกไฟที่พุ่งเข้ามาหาได้อย่างงดงาม ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังเบื้องหน้าด้วยความระแวดระวัง คีย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย มือเรียวยาวกดเรียกหน้าต่างอินเทอร์เฟซสีฟ้าขึ้นมาตรวจสอบค่าความพึงพอใจของเหล่ามอนสเตอร์รอบตัวที่ถูกระบบบันทึกไว้ "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะอาจารย์รินะ... สำหรับคนอื่น ที่นี่คือ ‘ดันเจี้ยนต้องห้ามที่ไม่มีใครผ่านได้’ แต่สำหรับผมแล้ว ที่นี่มันก็แค่ ‘ห้องครัวส่วนตัว’ ที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาเกินไปหน่อยเท่านั้นเอง" คำพูดติดตลกแต่แฝงด้วยความมั่นใจเกินร้อย ทำให้รินะเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ ศิษย์เอกของเธอก็ยังคงมีความคิดนอกกรอบที่น่าทึ่งเสมอ ระบบเกมที่คนอื่นมองว่าเป็นเครื่องมือต่อสู้ แต่สำหรับคีย์ มันกลับเป็นเครื่องมือในการสร้างความสัมพันธ์อันดีกับสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวที่สุดในเกมเสียได้ "ถ้าอย่างนั้นก็อย่ารอช้าเลยค่ะ... สัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่บ้านของนาย คงกำลังนั่งน้ำลายสอรอ ‘สเต็กเนื้ออัคคี’ ฝีมือคุณพ่อบ้านใจดีอย่างนายแย่แล้ว" รินะกระชับพัดในมือแน่น ก่อนจะพุ่งทะยานนำหน้าเปิดทางด้วยทักษะ ‘ย่างก้าวพายุ’ ที่รวดเร็วดุจสายฟ้า การบุกตะลุยดำเนินไปอย่างเป็นระบบและงดงามราวกับงานศิลปะ คีย์ไม่ได้สั่งให้กิลด์โจมตีมอนสเตอร์ด้วยความรุนแรงอย่างไร้เหตุผลเหมือนที่กิลด์ใหญ่อื่นๆ นิยมทำกัน หากแต่เป็นการใช้ ‘ทักษะยั่วยุเชิงกลยุทธ์’ และการหยิบยื่น ‘ไอเทมของว่างสูตรพิเศษ’ ที่ปรุงขึ้นจากระบบทำอาหารลับ มอบให้แก่บอสประจำโซนเพื่อลดความเกรี้ยวกราดลงทีละน้อย ภาพที่ผู้เล่นคนอื่นเห็นจึงกลายเป็นภาพที่น่าเหลือเชื่อที่สุดในประวัติศาสตร์เกม—ชายหนุ่มผู้สวมชุดนักเวทกำลังยืนเจรจาต่อรองกับ ‘ราชสีห์เพลิงทมิฬ’ บอสประจำชั้นที่สูงเท่าตึกสองชั้น พร้อมกับยื่นเนื้อย่างหอมกรุ่นให้มันเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย แทนที่จะเป็นการฟาดฟันด้วยดาบและเวทมนตร์นองเลือด "อร่อยไหมคะเจ้าเหมียวตัวโต? ถ้าอยากได้สูตรนี้เพิ่ม ไว้คราวหน้าผมจะแวะมาเยี่ยมใหม่พร้อมกับซอสสูตรพิเศษนะ" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางลูบแผงคอที่ลุกเป็นไฟของมันเบาๆ จนระบบแสดงผลค่าความสนิทสนมพุ่งทะยานจากสีแดงฉานกลายเป็นสีเขียวมรกตในพริบตา บรรดาสมาชิกกิลด์และผู้เล่นที่หลบอยู่หลังเสาหินต่างอ้าปากค้างจนแทบจะเอาคางแตะพื้น พวกเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ดันเจี้ยนระดับ S ที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุด จะสามารถเคลียร์ได้ด้วยการ ‘ขอร้องและแบ่งปันของอร่อย’ แบบนี้! รินะยืนกอดอกพิงผนังถ้ำมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดู "ให้ตายสิ... นายนี่มันเป็นภัยต่อความสมดุลของเกมจริงๆ นะคีย์ ถ้าผู้พัฒนาเกมรู้เข้า มีหวังพวกเขาคงต้องรีบแก้บั๊กนายเป็นคนแรกแน่ๆ" "ผมไม่ได้บั๊กเสียหน่อยครับอาจารย์... ผมแค่ใส่ใจในรายละเอียดของระบบเกมมากกว่าคนอื่นต่างหากล่ะคะ" คีย์หันมาตอบด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ก่อนจะก้มลงเก็บ ‘หัวใจมังกรสุริยะ’ วัตถุดิบชิ้นสุดท้ายที่ดรอปออกมาจากกล่องสมบัติลับที่เปิดออกหลังจากการเจรจาสงบศึกสำเร็จ ทว่า ในวินาทีที่วัตถุดิบชิ้นสุดท้ายถูกเก็บเข้ากระเป๋าไอเทม บรรยากาศภายในมหาวิหารเพลิงโลกันตร์ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน! อุณหภูมิรอบกายที่ควรจะลดลงหลังจากบอสสงบลง กลับพุ่งสูงขึ้นจนปรอทแทบแตก ผนังหินสีดำสนิทเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว เสียงคำรามต่ำทุ้งที่สะเทือนลึกถึงก้น Amulet ในช่องเก็บของดังขึ้น ขัดจังหวะความสำเร็จของพวกเขาทั้งหมด "เดี๋ยวนะคะคีย์..." รินะหน้าถอดสี ร่างกายเพรียวบางพุ่งเข้ามาดึงแขนของคีย์ถอยหลังไปสามก้าว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อมองไปยังใจกลางแท่นบูชาที่ว่างเปล่า เบื้องหน้าของพวกเขา รอยแยกสีแดงฉานขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับกลิ่นอายพลังกดดันระดับเทพเจ้าที่ทำให้ผู้เล่นทุกคนในดันเจี้ยนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในคราวเดียว ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าของคีย์พร้อมกันถึงสามครั้งติดๆ กันอย่างบ้าคลั่ง— [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการตื่น ฯ ของ "ราชันมังกรโบราณ บาลารอส" (Hidden World Boss ระดับ EX)] [แจ้งเตือนระบบ: เนื่องจากท่านได้ครอบครอง "หัวใจมังกรสุริยะ" ดันเจี้ยนแห่งนี้ได้เปลี่ยนสถานะเป็น "เขตแดนต้องห้ามถาวร"] [คำเตือนจากระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS: "คำวิงวอนสุดท้ายของราชันผู้หลับใหล" เริ่มต้นขึ้นแล้ว... ท่านจะเลือก "สู้" หรือ "ยอมจำนน"] คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่หายวับไปกับตา เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาสีทองคู่มหึมาที่กำลังลืมขึ้นมองพวกเขาจากความมืดมิดเบื้องล่าง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับก้าวสำคัญนี้ด้วยกันนะคะ พบกันในตอนถัดไปนะคะ!
สารจากนักเขียน (ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ระบบเกมของผมทำไมมันถึงกลายเป็น 'สายเปย์' ให้มอนสเตอร์! นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%