วีรบุรุษม้ามืดที่ไม่มีใครรู้จัก

"ถ้าพวกนายยังไม่อยากสูญเสียเลเวลสามสิบห้าไปในพริบตา กรุณาก้าวถอยหลังไปสามก้าว แล้วหุบปากซะค่ะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราคมมีดโกนดังขึ้น ท่ามกลางความโกลาหลของป่าสนหมอกคราม กลุ่มผู้เล่นระดับกลางห้าคนกำลังยืนหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า 'ราชันหมาป่าพสุธา' มอนสเตอร์ระดับบอสที่ถูกย้อมเป็นสีแดงก่ำด้วยพลังคลั่ง เบื้องล่างของพวกเขามีร่างของผู้เล่นที่นอนหมดสติหายใจรวยรินอยู่สองคน อุปกรณ์สวมใส่แตกละเอียดจนแทบไม่เหลือชิ้นดี คีย์ยืนไขว่ห้างพิงลำต้นสนโบราณอย่างไม่รีบร้อน ดวงตาคู่คมภายใต้ฮู้ดสีเข้มกวาดมองสถานการณ์ด้วยความรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลรูปแบบการโจมตีของบอสตัวนี้เสร็จสิ้นตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในเขตพื้นที่แล้ว เกม VRMMO อย่าง *Destiny World Online* ไม่เคยใจดีกับผู้เล่นที่ประเมินความสามารถต่ำเกินไป และกลุ่มเด็กใหม่ตรงหน้าก็กำลังจะกลายเป็นเหยื่อรายต่อไปของระบบลงโทษความโลภ "แกเป็นใครวะ! พวกเรากำลังสู้กับบอสอยู่นะ อย่ามาสอด..." หนึ่งในผู้เล่นเบータแมนตะโกนกลับมาด้วยความโมโห แม้หน้าตาจะซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือดก็ตามที "สู้เหรอคะ?" คีย์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยฉายแววขบขันระคนสมเพช "เรียกว่า 'วิ่งให้บอสเหยียบเล่น' จะถูกต้องกว่านะคะ ดูหลอดมานาของพวกนายสิ เหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ แถมยังใช้สกิลข้ามคลาสอย่างไร้เหตุผล... ถ้าฉันไม่เข้ามาขวางเมื่อกี้ ป่านนี้พวกนายคงไปนั่งรอเกิดใหม่ที่วิหารหลักเรียบร้อยแล้วค่ะ" ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มหัวร้อนจะได้เถียงกลับ ร่างของราชันหมาป่าพสุธาก็คำรามก้องจนผืนดินสั่นสะเทือน มันพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือเสียง กรงเล็บหินผาเงื้อขึ้นหมายจะบดขยี้กลุ่มผู้เล่นที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน *ปัง!* เสียงระเบิดของเวทมนตร์ธาตุแสงดังสนั่นหวั่นไหว คีย์ไม่ได้ขยับตัวไปไหนไกล เขาเพียงแค่ดีดนิ้วครั้งเดียว หน้าต่างระบบโปร่งใสสีทองนับสือหน้าก็ดีดเด้งขึ้นกลางอากาศ ขัดขวางวิถีกรงเล็บของบอสเอาไว้ด้วยบาตรเวทที่เขาสร้างขึ้นจาก 'ช่องโหว่' ของระบบเควสต์ย่อย [ระบบตรวจพบการแทรกแซงโค้ด: เปิดใช้งานสกิลพิเศษ 'ความเมตตาของนัก(ล่า)ต้มตุ๋น'] [เป้าหมาย: ราชันหมาป่าพสุธา (Boss) ได้รับสถานะ 'สงบสติ' ชั่วคราว] ดวงตาสีแดงฉานของบอสยักษ์กระพริบปริบๆ ความดุร้ายเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา มันทรุดตัวลงนั่งหมอบแทบเท้าของคีย์อย่างว่าง่าย ราวกับสุนัขบ้านที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ท่ามกลางความตกตะลึงอ้าปากค้างของผู้เล่นทั้งห้าคน ที่ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในดินแดนมหัศจรรย์ รินะที่ยืนกอดอกพิงกิ่งไม้อยู่เบื้องบน ทอดมองลูกศิษย์คนโปรดด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก อาจารย์สาวซ่อนแววตาภูมิใจไว้ภายใต้ร่มเงาไม้ เธอรู้ดีว่าคีย์ไม่ได้แค่ใช้บั๊กของเกม แต่เขาเข้าใจ 'จิตวิทยา' ของระบบมอนสเตอร์ที่ถูกโปรแกรมให้มีความรู้สึกนึกคิดลึกซึ้งกว่าที่ผู้เล่นทั่วไปจินตนาการ "อะ... ได... ได้ยังไงกัน?" หัวหน้าทีมผู้เล่นคนนั้นพึมพำเสียงสั่น เขาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหมดแรง "นั่นมันบอสระดับยูนิคเลยนะ... นายจัดการมันโดยไม่ต้องใช้อาวุธเลยสักชิ้นเนี่ยนะ?" "ฉันไม่ได้จัดการมันค่ะ ฉันแค่คุยกับมันรู้เรื่อง" คีย์หันกลับมามองด้วยสายตาราบเรียบ ก่อนจะโยนโพชั่นระดับสูงสองขวดลงบนตักของอีกฝ่าย "เอาไปรักษาเพื่อนของนายซะ แล้วก็จำใส่สมองเอาไว้ด้วยว่า ป่าแห่งนี้ไม่ได้ต้อนรับคนโง่... ครั้งหน้าฉันอาจจะไม่ได้ว่างมาช่วยแบบนี้อีกหรอกนะคะ" พูดจบ คีย์ก็สะบัดชายผ้าคลุมแล้วเดินเลี่ยงออกไปทันที โดยไม่รอฟังคำขอบคุณหรือคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น ร่างเงาของเขากลืนหายไปกับหมอกหนาของผืนป่าอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความตะลึงงันของกลุ่มผู้เล่นที่รอดชีวิต แต่ทว่า... เหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้รอดพ้นจากสายตาของคนกลุ่มอื่น ในมุมมืดของพุ่มไม้หนาทึบ ห่างออกไปไม่ถึงสามสิบเมตร เลนส์กล้องบันทึกภาพของสตรีมเมอร์ชื่อดังกำลังสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น ยอดผู้ชมในไลฟ์สดพุ่งทะยานจากหลักร้อยสู่หลักแสนในเวลาไม่ถึงสามนาที แชทไหลทะลักจนอ่านไม่ทัน ข้อความส่วนใหญ่ต่างพูดถึงเงาร่างปริศนาภายใต้ฮู้ดสีเข้ม ผู้ใช้เวทมนตร์แปลกประหลาดและสยบบอสได้ด้วยมือเปล่า *['เทพมืด' คนนั้นคือใครวะเท่เป็นบ้า!]* *[เดี๋ยวนะ นั่นมันการแฮกเกมหรือเทคนิคใหม่?]* *[ฉันอยากสมัครเป็นแฟนคลับเขาแล้วค่ะแม่! เท่เกินเบอร์มาก!]* ข่าวลือเกี่ยวกับ 'วีรบุรุษม้ามืด' ที่ช่วยเหลือผู้เล่นโดยไม่หวังผลตอบแทนและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วบอร์ดเกมและโซเชียลมีเดียในชั่วข้ามคืน ชื่อเสียงของคีย์ในฐานะผู้เล่นปริศนาผู้ทรงพลังถูกขนานนามขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้เจ้าตัวจะพยายามทำตัวให้เงียบเชียบที่สุดแล้วก็ตามที ตัดภาพมาที่ห้องพักลับในเมืองเริ่มต้น แสงไฟสลัวจากตะเกียงเวทมนตร์ส่องกระทบใบหน้าครุ่นคิดของคีย์ เขากำลังเปิดหน้าต่างสเตตัสเพื่อตรวจสอบความเปลี่ยนแปลงหลังจากเหตุการณ์ในป่าสนหมอกคราม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อเห็นแต้มความนิยมและของรางวัลพิเศษที่ระบบส่งตรงมาให้จากความช่วยเหลือครั้งนั้น "ดูเหมือนว่าความใจดีของฉันจะเริ่มสร้างเรื่องยุ่งยากให้ซะแล้วสิคะ อาจารย์" คีย์เอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายจากหน้าจอ พร้อมกับเหลือบมองอาจารย์สาวที่กำลังจิบชาอย่างสบายใจ รินะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้ด้วยท่าทางนุ่มนวล รอยยิ้มลึกลับปรากฏบนเรียวปากสวย "โลกของเกมนี้กว้างใหญ่กว่าที่เธอคิดนะคีย์ การที่เธอเลือกเดินสวนกระแสผู้เล่นคนอื่น ย่อมดึงดูดสายตาของบางสิ่งที่ควรจะหลับใหลให้ตื่นขึ้นมา..." *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นตัดบทสนทนา หน้าต่างสีแดงฉานขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางห้องพัก บังคับให้สเตตัสอื่นๆ ถูกปิดลงโดยอัตโนมัติ ตัวอักษรสีทองอร่ามค่อยๆ สลักทีละคำด้วยกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัว [แจ้งเตือนระบบหลัก: ตรวจพบการปลุก 'ดันเจี้ยนต้องสาการะดับ SSS' จากแรงกระแทกของความศรัทธาที่ท่านได้รับ] [เงื่อนไขการเปิด: ผู้เล่น 'คีย์' และปาร์ตี้ จำเป็นต้องลงทะเบียนเข้าสู่ 'หอคอยแห่งการลงทัณฑ์นิรันดร์' ภายใน 10 นาที มิฉะนั้นเขตเมืองเริ่มต้นทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์] [คำเตือนจากผู้ดูแลระบบ: ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริง... ผู้เล่นม้ามืด] คีย์ชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อดันเจี้ยนที่ปรากฏเบื้องหน้า ขณะที่รินะลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาสนุกสนานหายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจกันเผชิญหน้ากับความปั่นป่วนครั้งนี้นะคะ พบกันในตอนถัดไปค่ะ!