การทดสอบด่านแรก: เขาวงกตไร้ทางออก

กำแพงศิลาตรงหน้ากำลังเคลื่อนตัวเข้าหากันอย่างช้าๆ เสียงบดขยี้ของหินผาดังสนั่นก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท บีบอัดพื้นที่หายใจให้แคบลงทุกขณะจนแทบสำفس หากช้าไปกว่านี้อีกเพียงลมหายใจเดียว ร่างของลูคัสคงถูกบดขยี้แหลกละเอียดกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขาวงกตเวทมนตร์แห่งนี้ไปเสียแล้ว "ให้ตายสิ... ออกแบบข้อสอบได้เป็นมิตรกับหัวใจนักเรียนเสียจริงนะคะ อาจารย์เซเลสเทีย" ลูคัสพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงติดตลกกลั้วเสียงหอบเหนื่อย แม้สถานการณ์จะคับขันจนหยดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคาย แต่แววตาคู่สีนิลกลับพราวระยับไปด้วยประกายแห่งความท้าทาย สมองอันปราดเปรื่องของเขาไม่ได้หยุดนิ่ง เขากำลังคำนวณอัตราความเร็วของการเคลื่อนที่ของกำแพงและสลักเวทมนตร์บนพื้นศิลาอย่างรวดเร็ว ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที บททดสอบด่านแรกคือ "เขาวงกตไร้ทางออก" ที่ขึ้นชื่อว่ามีอัตราการสอบตกสูงที่สุดในประวัติศาสตร์ของโรงเรียนเวทมนตร์เซเลสเทีย ผู้เข้าสอบจะต้องหาทางออกจากเขาวงกตหินยักษ์ภายในเวลาสิบนาที มิฉะนั้นจะถูกผนึกไว้ในนี้ตลอดกาล ทว่าสำหรับลูคัส ผู้ครอบครองระบบสุดโกงที่เพิ่งปลุกพลังขึ้นมา การเดินหาทางออกตามธรรมดาไม่ใช่ทางเลือกตั้งแต่แรกแล้ว *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบเขตอาคมเวทมนตร์ธาตุแสงโบราณ กำลังวิเคราะห์โครงสร้างเขาวงกต...] [คำเตือน: เส้นทางทั้งหมดถูกสับเปลี่ยนทุกๆ 45 วินาที ตามการหมุนวนของวงแหวนมานาชั้นที่สาม] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับแผนผังสามมิติที่ฉายภาพจำลองเขาวงกตทั้งระบบขึ้นมาในห้วงความคิดของเด็กหนุ่ม ลูคัสเหยียดยิ้มมุมปาก ความฉลาดเฉลียวคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดของเขา และเขาก็รู้วิธีใช้งานมันเป็นอย่างดี เขากวาดสายตามองสลักเวทมนตร์รูปดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ที่สลักสลับกันอยู่บนพื้นทางเดิน "ถ้ามองผิวเผินนี่คือเขาวงกตที่ใช้เวทมนตร์มิติสร้างทางเดินวนลูปเพื่อหลอกลวงประสาทสัมผัส... แต่ถ้าใช้หลักการสะท้อนแสงของธาตุแสงเข้ามาจับล่ะก็..." ลูคัสพึมพำเบาๆ ขณะดึงพลังมานาสีทองอ่อนๆ ออกมาจากปลายนิ้วแล้วแตะลงบนพื้นศิลา ฟึ่บ! ทันทีที่มานาธาตุแสงสัมผัสกับสลักเวทมนตร์ ภาพลวงตาของผนังหินทึบเบื้องหน้าก็พลันบิดเบือนและจางหายไป เผยให้เห็นทางเดินลับที่ซ่อนอยู่หลังม่านมาตรวัดเวทมนตร์ ลูคัสไม่รอช้า เขาก้าวเท้าพุ่งทะยานเข้าไปในช่องทางลับนั้นทันทีก่อนที่กำแพงศิลาจะปิดสนิท ทว่า ทันทีที่ก้าวพ้นเขตประตูลับ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนน่ากลัว ห้องโถงกว้างขวางเบื้องหน้าปรากฏเงาร่างของอาจารย์สาวเจ้าของชื่อโรงเรียนยืนรออยู่ก่อนแล้ว เซเลสเทียยืนกอดอกพิงเสาศิลา เรือนผมสีเงินยาวสลวยสะท้อนกับแสงเรืองรองจากคบเพลิงเวทมนตร์ ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยคู่นั้นมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาเรียบนิ่ง เยือกเย็น และอ่านไม่ออก ทว่าหากสังเกตให้ดีจะเห็นร่องรอยของความพึงพอใจบางเบาที่ฉายวาบผ่านนัยน์ตาคู่นั้น "เธอใช้เวลาไปหนาทีกับอีกสิบสองวินาที... ช้ากว่าเกณฑ์มาตรฐานที่ฉันตั้งไว้สามวินาทีเต็มค่ะ ลูคัส" น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากังวานใสเอ่ยขึ้น อาจารย์สาวปราบตามองเด็กหนุ่มที่กำลังยืนหอบเบาๆ ด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ ใบหน้าหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงไปด้วยความดุดันตามแบบฉบับอาจารย์สุดโหดทำให้ผู้พบเห็นต้องเกรงกลัว แต่สำหรับลูคัสแล้ว เขากลับมองเห็นประกายความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเข้มงวดนั้นเสมอ ลูคัสระบายยิ้มละมุน ส่งสายตากรุ้มกริมไปให้หญิงสาวผู้เป็นทั้งอาจารย์และเป้าหมายในหัวใจ "โธ่ อาจารย์เซเลสเทียครับ... อ้อ ไม่สิคะ... อาจารย์คะ การที่ผมมาช้ากว่ากำหนดนิดหน่อย ก็เพื่อให้มีเวลาชื่นชมความงดงามของอาจารย์ที่ยืนรอรับผมอยู่ตรงนี้ต่างหากล่ะครับ... อุps! เผลอหลุดปากพูดคำว่า 'ครับ' ออกมาจนได้ สงสัยผมคงตื่นเต้นที่ได้เจออาจารย์จนลิ้นพันกันแล้วสริกา" เด็กหนุ่มแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นตบปากตัวเองเบาๆ อย่างหยอกเย้า เซเลสเทียปรายตามองค้อนเด็กหนุ่มจอมกะล่อนทันที ใบหูขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วแม้เธอจะพยายามควบคุมสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดก็ตาม "อย่ามาทำเป็นปากหวานค่ะ ลูคัส! การสอบยังไม่จบสิ้นลงง่ายๆ หรอกนะ คะแนนความประพฤติของเธอถูกหักไปหนึ่งแต้มข้อหาพูดจาไม่สำรวมกับอาจารย์" เซเลสเทียเอ่ยเสียงเข้ม พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกปั่นป่วนในอกที่ถูกสายตาแพรวพราวของเด็กหนุ่มโจมตี "โห ใจร้ายจังเลยนะคะอาจารย์ หักแต้มผมเร็วจัง แบบนี้ผมคงต้องขอรางวัลปลอบใจเป็นรอยยิ้มสักนิดจากอาจารย์แล้วล่ะมั้งครับ... เอ๊ย! อีกแล้วหรอเนี่ย สงสัยผมต้องโดนทำโทษจริงๆ ซะแล้วล่ะค่ะ" ลูคัสหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี เซเลสเทียถอนหายใจยาวอย่างจนปัญญาจะต่อกรกับความกะล่อนของลูกศิษย์คนนี้ เธอยกมือขึ้นโบกเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณให้บททดสอบรอบต่อไปเริ่มต้นขึ้น ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะเอ่ยปากอธิบายกฎของด่านที่สอง พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม! ครืนนน—! เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนขึ้นมาจากใต้ดิน ราวกับมีสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์กำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลยาวนานนับพันปี ม่านพลังสีดำสนิทแผ่พุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นห้องโกลน กลืนกินแสงสว่างจากคบเพลิงจนมืดมิดในพริบตา เซเลสเทียชะงัก สีหน้าเรียบนิ่งเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามกวาดมองไปยังใจกลางรอยแยกของพื้นดิน *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการตื่นขึ้นของ "บอสลับ: ผู้พิทักษ์แห่งความมืดปฐพี" ระดับความอันตราย เกินขีดจำกัดของหลักสูตร!] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: ร่วมมือกับอาจารย์เซเลสเทีย เอาชีวิตรอดจากบอสลับภายใน 3 นาที!] ดวงตาสีนิลของลูคัสหรี่แคบลง รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยความจริงจังและสัญชาตญาณนักสู้ที่ตื่นเต็มที่ เขาก้าวเข้ามาขวางหน้าอาจารย์สาวไว้โดยสัญชาตญาณ พร้อมกับแบมือขวาออกมารวบรวมมานาธาตุแสงบริสุทธิ์จนเกิดเป็นดาบแสงสว่างวาบในมือ "อาจารย์คะ..." ลูคัสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคง ดวงตาคมกราบมองเงาร่างสีดำมหึมาที่กำลังก้าวขึ้นมาจากหลุมลึกเบื้องหน้า "ดูท่าทางด่านนี้... จะไม่ใช่การทดสอบธรรมดาซะแล้วล่ะค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวเข้าสู่โลกเวทมนตร์บทที่ 4 ไปด้วยกันนะคะ - เซเลสเทียละอองเวท