ค่ำคืนอันตรายในหอพักร้าง

เศษแก้วแห่งมิติที่แตกสลายยังคงสะท้อนประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวนับหมื่นที่ถูกบดขยี้ รangอากาศรอบตัวหนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของเหลว กลิ่นอายของความตายและเศษเสี้ยวพลังความมืดโบราณลอยวนเวียนอยู่รอบปลายจมูก ชวนให้รู้สึกคลื่นไส้อย่างประหลาด ลูคัสหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัส ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่ห้องโถงฝุ่นเขรอะของหอพักร้างอีกต่อไป แต่เป็นแท่นบูชาหินสีดำสนิทขนาดมหมหึมาที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง ไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วง มีเพียงสะพานหินแคบๆ ที่ทอดยาวหายเข้าไปในความมืดมิด เบื้องบนคือกลุ่มหมอกควันสีม่วงเข้มที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น และสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเด็กหนุ่มสะดุดกึก ก็คือร่างของเหล่านักเรียนจากสถาบันเวทมนตร์นับสิบชีวิต ที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์สีเลือด พวกเขาลอยเคว้งคว้างอยู่เหนือหุบเหวไร้ก้นบึ้ง ใบหน้าของแต่ละคนซีดเผือดอย่างไร้เรี่ยวแรง "อาจารย์เซเลสเตีย..." ลูคัสพึมพำเสียงเบา สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจรอบกายอย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดและคุ้นเคยกับระบบประเมินผลกำลังคำนวณความเป็นไปได้นับร้อยภายในเสี้ยววินาที ข้างกายของเขา อาจารย์สาวแห่งธาตุแสง เซเลสเตีย กำลังยืนนิ่งสนิท เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองจากห้วงอวกาศเบื้องบน ใบหน้าหวานที่มักจะเรียบเฉยและเข้มงวดอยู่เสมอกลับปรากฏรอยเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววระแวดระวังขั้นสูงสุด เปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ ลุกโชนขึ้นรอบปลายนิ้วเรียวยาวของเธอ เป็นสัญญาณเตือนว่าเธอกำลังเตรียมพร้อมรับมือกับภัยคุกคามระดับวิกฤต "อย่าขยับสุ่มสี่สัปการะนะคะ ลูคัส..." เสียงหวานใสที่มักจะเจือความเย็นชา ทว่าในยามนี้กลับสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความกดดัน เอ่ยเตือนลูกศิษย์คนโปรดเบาๆ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปยังเงาดำเบื้องหน้า "เขตอาคมตรงนี้ถูกบิดเบือนด้วยพลังระดับเทพโบราณ... มันไม่ใช่เวทมนตร์ที่มนุษย์ทั่วไปจะสร้างขึ้นมาได้" "ผมทราบดีครับ... เอ๊ย! ผมทราบดีค่ะ" ลูคัสเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นปากออกมาตามสัญชาตญาณ โชคดีที่ไหวพริบดึงเขากลับมาได้ทันท่วงที พร้อมกับส่งยิ้มมุมปากแห้งๆ ให้ผู้เป็นอาจารย์เพื่อลดบรรยากาศตึงเครียด "แต่ดูเหมือนว่าคนสร้างเขาจะต้อนเราเข้ามาในมุมอับ เพื่อรอเช็คบิลทีเดียวเลยนะคะ อาจารย์ว่าอย่างนั้นไหม" ท่ามกลางความตึงเครียด เซเลสเตียอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเด็กหนุ่มข้างกายแวบหนึ่ง ความกล้าหาญและความกวนประสาทเล็กๆ น้อยๆ ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ มักจะมีอานุภาพแปลกประหลาดในการช่วยบรรเทาความหวาดกลัวในใจของเธอลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ ทันใดนั้นเอง... เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากความมืดมิดหลังแท่นบูชา ชายในชุดคลุมสีดำสนิท ลวดลายปักดิ้นเงินรูปงูกำลังกลืนกินดวงจันทร์ปรากฏแก่สายตา ใบหน้าของเขาถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดกว้าง แต่รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปากและออร่าความมืดอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้น ชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไรดี "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... เหล่าแมลงเม่าผู้โง่เขลา" เสียงแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของโลหะดังสะท้อนก้องไปทั่วห้วงอวกาศ "ข้าเฝ้ารอคอยเหยื่อที่มีพลังงานบริสุทธิ์และจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งมานานแสนนาน... และในที่สุด แกก็มาจนได้นะ ลูคัส" [ติ๊ง! ตรวจพบพลังงานมืดระดับตำนาน: 'เนตรมารแห่งความว่างเปล่า'] [แจ้งเตือนระบบ: ภัยคุกคามระดับ SSS ถูกปลดล็อก!] [คำเตือน: ผู้ใช้ไม่สามารถหลบหนีออกจากเขตแดนนี้ได้ด้วยวิธีปกติ เงื่อนไขการเอาตัวรอด: ทำลายเสาผนึกทั้งสามแห่งรอบแท่นบูชาภายในเวลา 10 นาที ก่อนที่พลังชีวิตของตัวประกันจะถูกดูดกลืนจนหมดสิ้น] หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นตรงหน้าลูคัสทันที พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังระรัวในหัว สมองของเด็กหนุ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว—เวลาสิบนาที กับเสาผนึกสามต้นที่ตั้งอยู่คนละฟากของหุบเหวเวทมนตร์ โดยมีศัตรูลึกลับระดับบอสยืนขวางทางอยู่... นี่มันบททดสอบนรกชัดๆ! "อาจารย์คะ" ลูคัสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังร่างของนักเรียนที่กำลังโรยราลงเรื่อยๆ "ดูเหมือนว่าเราไม่มีเวลามานั่งทักทายเขาแล้วล่ะค่ะ" เซเลสเตียพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ เธอก้าวออกมายืนบังข้างหน้าลูคัสเพียงก้าวเดียว คệnเวทมนตร์ธาตุแสงสีทองสว่างวาบแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง รัศมีเจิดจ้าขับไล่ความมืดรอบตัวให้ถอยร่นไปชั่วขณะ "ไปทำหน้าที่ของเธอซะ ลูคัส ทางนี้ฉันจะยื้อเวลาให้อย่างเต็มที่... ห้ามตายเด็ดขาดนะคะ!" "รับทราบค่ะอาจารย์!" สิ้นเสียงคำประกาศ ลูคัสก็พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูง ร่างของเขาอาศัยจังหวะที่เซเลสเตียระเบิดพลังธาตุแสงดึงดูดความสนใจพุ่งตัวเข้าไปยังสะพานหินแคบๆ มุ่งตรงไปยังเสาผนึกต้นแรกทันที ทว่า... ชายในชุดคลุมกลับไวกว่าที่คิด เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว โซ่เวทมนตร์นับสิบเส้นก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาหมายจะตรึงร่างของลูคัสไว้กลางอากาศ *กR๊ง!* ประกายไฟจากการปะทะกันระหว่างเวทมนตร์ความมืดและเวทมนตร์แสงสว่างสาดกระเซ็นไปทั่ว ลูคัสกลิ้งตัวหลบอย่างเฉียดฉิว เศษหินร่วงหล่นลงสู่หุบเหวเบื้องล่างอย่างไร้เสียง หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น อะดรีนาลีนหลั่ง Pพล่านจนถึงขีดสุด เขาเรียกใช้ทักษะ 'ก้าวพริบตา' ที่เพิ่งอัปเกรดมาจากระบบเมื่อบทก่อน ร่างของเขากลายเป็นเงาสสีขาวเลือนราง หลบหลีกการโจมตีอันดุเดือดได้อย่างหวุดหวิด เสาผนึกต้นแรกอยู่ตรงหน้าแล้ว! ลูคัสเงื้อมือขึ้น รวบรวมพลังเวทมนตร์ธาตุแสงทั้งหมดที่ผสานเข้ากับระบบสนับสนุนลงที่ฝ่ามือ เพื่อซัดใส่จุดอ่อนของเสาผนึกให้พังทลายในคราเดียว ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะสัมผัสกับศิลาสีดำสนิทนั้น... เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน *แปะ... แปะ... แปะ...* "เก่งมากเด็กน้อย... แต่คิดเหรอว่าข้าจะปล่อยให้แกทำลายแผนการที่วางไว้มาเป็นร้อยปีได้ง่ายๆ?" ลูคัสชะงักกึก รีบหมุนตัวกลับมามองด้วยความตกตะลึง เมื่อร่างของชายในชุดคลุมไม่ได้ยืนอยู่กับเซเลสเตียอีกต่อไปแล้ว แต่กลับมาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้! และที่แย่ไปกว่านั้น... บริเวณห้วงอวกาศเบื้องล่างที่ควรจะเป็นความว่างเปล่า บัดนี้กลับมีรอยแยกมิติสีแดงฉานเปิดออก พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องจากสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่กำลังจะลืมตาตื่นขึ้นจากหลับใหล [แจ้งเตือนวิกฤตขั้นสูงสุด: บอสลับ 'ราชันปีศาจแห่งห้วงมิติ' ได้ตื่น 0.1%] [คำเตือนด่วน: ตัวประกันทั้งหมดถูกย้ายไปยังเขตสังหาร หากเสาผนึกไม่ถูกทำลายใน 3 นาที... โลกภายนอกทั้งหมดจะล่มสลาย!] [เงื่อนไขลับปลดล็อก: ความลับเบื้องหลังพลังมืดใต้สถาบันถูกเปิดเผย... ตัวตนที่แท้จริงของชายในชุดคลุมคือ...] เงาร่างภายใต้ฮู้ดค่อยๆ เอื้อมมือมาดึงผ้าคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ลมหายใจของเซเลสเตียที่กำลังวิ่งเข้ามาช่วยถึงกับหยุดชะงัก ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้น... ใบหน้านั้น... มันคือบุคคลที่ทุกคนในสถาบันรู้จักกันเป็นอย่างดี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะคะ!