ความช่วยเหลือจากอาจารย์สาว

"ถ้าเจ้ายังฝืนเดินหน้าต่อด้วยปริมาณมานาที่รั่วไหลขนาดนั้น ร่างกายของเจ้าคงสลายกลายเป็นละอองแสงก่อนจะได้ไปถึงห้องโถงกลางเสียอีกค่ะ ลูคัส" น้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันอันทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของคุกใต้ดินโบราณ กลิ่นอายของเวทมนตร์ธาตุแสงบริสุทธิ์แผ่ซ่านเข้ามาในอากาศ ขับไล่ความหนบหนาวและไอหมอกพิษที่กำลังกัดกินผิวเนื้อของเด็กหนุ่มให้จางหายไปในพริบตา ลูคัสทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกซ้ายที่มีรอยไหม้จากการปะทะกับเวทมนตร์อาคมของฝ่ายตรงข้าม เลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านร่องนิ้ว หยดลงกระทบพื้นหินเก่าคร่ำคร่า ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วเส้นประสาท แต่สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บใจยิ่งกว่าความบาดเจ็บทางกาย คือการที่ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานยังคงกะพริบถี่รัวอยู่ตรงหน้า [คำเตือน: ผู้เล่นได้รับความเสียหายสะสม 78%] [มานาใน1ระบบคงเหลือ: 4.2%] [ระบบกำลังเข้าสู่ภาวะจำศีลฉุกเฉินเพื่อปกป้องแก่นวิญญาณ...] "อาจารย์..." ลูคัสเงยหน้าขึ้นมองร่างระหงที่ก้าวพ้นเงามืดออกมา แสงสว่างนวลตาจากคทาในมือของเซเลสเตียสะท้อนกับเรือนผมสีเงินยาวสลวยและดวงตากลมนิ่งสนิทที่มักจะซ่อนความดุดันเอาไว้เสมอ วันนี้แววตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความเข้มงวดเหมือนยามสอนหนังสือในห้องเรียน แต่มันมีความไหววูบเจือความกังวลที่เจ้าตัวพยายามปกปิดไว้อย่างแนบเนียน เซเลสเตียก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเด็กหนุ่ม รัศมีเวทมนตร์ธาตุแสงของเธอบริสุทธิ์เสียจนละอองหมอกมืดรอบบริเวณถอยร่นไปหลายเมตร เธอไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือผ้าไหมสีขาวแตะเบาๆ ที่กลางหน้าผากของลูคัส ไออุ่นละมุนละไมพลันไหลทะลักเข้าสู่เส้นoleวงจรมานาที่กำลังจะขาดสะบั้นของเขาอย่างรวดเร็ว "อย่าเพิ่งขยับค่ะ ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าการสืบสวนเบาะแสของกลุ่มกบฏในเขตต้องห้ามนี้ มันไม่ใช่สิ่งที่เด็กปีสองอย่างเจ้าจะแบกรับไว้คนเดียวได้" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ยังคงติดความดุเอาไว้ตามสไตล์อาจารย์สาวผู้ไม่เคยยอมให้ใครเถียง "ถ้าผมไม่ทำ... แล้วใครจะหาหลักฐานพวกนี้เจอทันก่อนพิธีกรรมคืนจันทร์ดับจะเริ่มล่ะครับ... แฮ่ก..." ลูคัสฝืนยิ้มมุมปาก แม้จะอยู่ในสภาพสะินใจเจียนตาย แต่เขาก็ยังไม่วายส่งสายตากวนประสาทกลับไปตามนิสัย "ยังจะมีแก่ใจมาต่อล้อต่อเถียงอีกนะคะ" เซเลสเตียถอนหายใจยาวเหยียดอย่างจนปัญญา เธอปัดมือเบาๆ สร้างม่านบาตรแสงคุ้ม ความอบอุ่นจากพลังเวทของอาจารย์สาวทำให้ลูคัสรู้สึกเหมือนได้รับลมหายใจใหม่ ระบบในหัวที่เกือบจะน็อกดับไปกลับมาส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ อีกครั้ง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นแรงไม่ใช่เพราะฤทธิ์ของเวทมนตร์รักษา หากเป็นกลิตเตอร์ละอองแสงที่ลอยวนรอบตัวพวกเขาในระยะประชิด กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไวโอเล็ตป่าที่ลอยมาแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นอับชื้นของซากปรักหักพัง มันชวนให้หัวใจที่กำลังตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด "ขอบพระคุณครับ... ที่มาช่วยไว้ทันเวลาพอดี" ลูคัสเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้มีความนอบน้อมขึ้นระดับหนึ่ง แววตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เซเลสเตียชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น เธียรหลบสายตาไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้นในอก "ข... ข้าไม่ได้ตั้งใจจะมาช่วยเจ้าเป็นพิเศษหรอกนะคะ! ทางผู้อำนวยการส่งสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินมาต่างหาก ข้าแค่ผ่านมาตรวจความเรียบร้อยตามหน้าที่ในฐานะอาจารย์เวทมนตร์ธาตุแสงเท่านั้นเองค่ะ" คำแก้ตัวที่ฟังไม่ค่อยขึ้นนั้นทำให้ลูคัสเกือบจะหัวเราะพรวดออกมา หากไม่ติดว่าแผลที่ซี่โครงกำลังประท้วงรุนแรง เขารู้ดีว่าเขตต้องห้ามชั้นในสุดนี้ไม่ใช่ทางผ่านที่ใครจะ "บังเอิญ" เดินผ่านมาได้ง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้น ร่องรอยเวทมนตร์ป้องกันรอบตัวเซเลสเตียในตอนนี้บ่งบอกชัดเจนว่าเธอเร่งความเร็วในการเดินทางจนขีดจำกัด เพื่อมาให้ทันเวลาที่เขาตกอยู่ในอันตราย ซ่า... เสียงของน้ำยาสมุนไพรสมานแผลที่เซเลสเตียหยิบออกมาจากกระเป๋าเวทมนตร์ถูกเทลงบนบาดแผลของลูคัส ความเย็นวาบเข้าแทนที่ความร้อนรุ่มของพิษอาคมทันที ลูคัสกัดฟันแน่นโดยไม่หลุดเสียงร้องคร่ำครวญออกมาแม้แต่น้อย ความอดทนและสายตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวของเด็กหนุ่มทำให้เซเลสเตียแอบมองด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เด็กคนนี้... เติบโตขึ้นมากจริงๆ จากเด็กหนุ่มที่เคยพึ่งพาระบบแปลกประหลาดเพียงอย่างเดียวเพื่อเอาตัวรอดในเทอมแรก ตอนนี้เขากล้าเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องความลับของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ และที่สำคัญ... เขากำลังเข้ามามีอิทธิพลต่อความรู้สึกเยือกเย็นที่เธอพยายามรักษาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาทีละน้อย "เจ้าดื้อรั้นเกินไปแล้วนะคะ ลูคัส" เซเลสเตียพึมพำเบาๆ ขณะที่มือยังคงร่ายคาถาประสานแผลให้อย่างระมัดระวัง "การเผชิญหน้ากับ 'กลุ่มเงาอัสนี' ลำพังโดยไม่มีแผนสำรอง มันไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่มมันคือความบ้าบิ่น" "ถ้าผมไม่ทำ แล้วอาจารย์จะรู้ได้อย่างไรว่าหนอนบ่อนไส้ที่คอยส่งข้อมูลให้พวกมัน แทรกซึมเข้ามาอยู่ในสภาบริหารของโรงเรียนแล้ว..." ลูคัสพูดเสียงค่อย แต่หนักแน่นทุกถ้อยคำ พร้อมกับยื่นแผ่นศิลาเวทมนตร์ที่เขาเสี่ยงชีวิตไปคว้ามาจากห้องลับเมื่อครู่ส่งให้เธอ เซเลสเตียรับแผ่นศิลามาถือไว้ ทันทีที่กระแสมานสัมผัสกับพื้นผิว ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ข้อมูลรายชื่อและสัญลักษณ์ตระกูลขุนนางที่ปรากฏขึ้นบนศิลาตอกย้ำความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เธอเคยคาดเดาไว้ แต่ไม่คิดว่ามันจะลุกลามมาถึงขั้นนี้แล้ว บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนของหยดน้ำที่กระทบพื้นหินและเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง ลูคัสขยับตัวเข้ามาใกล้เซเลสเตียอีกนิดเพื่อกระซิบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "หลังจากนี้... เราคงต้องร่วมมือกันอย่างเป็นทางการแล้วล่ะครับ อาจารย์" เซเลสเตียเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองหน้าเด็กหนุ่มที่แม้เนื้อตัวจะมอมแมมและเต็มไปด้วยคราบเลือด แต่แววตากลับเปล่งประกายความมุ่งมั่นอย่างเต็มเปี่ยม หัวใจใต้ชุดคลุมอาจารย์เต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่คุ้นชิน แต่ก่อนที่อาจารย์สาวจะได้เอաբวาจาใดตอบกลับ เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากเบื้องบน เพดานคุกใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษหินและฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมาราวกับหิมะ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ *“ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... อาจารย์กับศิษย์รัก”* เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าอุโมงค์ แรงกดดันระดับมหาศาลกดทับลงบนบ่าจนเซเลสเตียต้องยกคทาขึ้นตั้งรับสัญชาตญาณทันที ดวงตาสีทองวาวโรจน์ในความมืดจ้องมองตรงมาที่พวกเขา และสิ่งสำคัญที่สุด... หน้ากากสีขาวรูปจิ้งจอกที่สวมอยู่บนใบหน้านั้น ปลดปล่อยกลิ่นอายของพลังเวทที่ลูคัสจดจำได้ไม่มีวันลืม — มันคือผู้นำตัวจริงของแผนการลักลอบทำลายผนึกโรงเรียน! [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS!] [ตรวจพบบอสลับ: "สถาปนิกแห่งความมืด - เซเฟอร์" ปรากฏตัวในระยะประชิด!] [สถานะ: อันตรายสูงสุด! โอกาสรอดชีวิต 1.2%] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความท้าทายนี้ด้วยกันนะคะ!