การประชุมลับของสภาอาจารย์

"อาจารย์เซเลสเตียคะ ดิฉันเกรงว่าร่องรอยมานาที่หลงเหลืออยู่ในเขตหวงห้าม ไม่ได้มาจากฝีมือของนักเรียนทั่วไปในโรงเรียนนี้นะคะ" เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์หญิงประจำภาควิชาปรุงยาเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมสภาอาจารย์ บรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้งราวกับถูกกดทับด้วยเวทมนตร์อาคมชั้นสูง แสงเทียนสีนวลที่ลอยละล่องอยู่กลางห้องวูบไหวตามแรงอารมณ์ของผู้ที่นั่งอยู่รอบโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาว เซเลสเตียนิ่งเงียบ มือเรียวบางของเธอประสานกันไว้ใต้คาง ดวงตาสีฟ้าครามดั่งท้องฟ้าหลังฝนกวาดมองเอกสารรายงานเหตุการณ์ผิดปกติที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้ตอบรับในทันที แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยเมื่อภาพของลูกศิษย์หนุ่มผู้มีรอยยิ้มกวนประสาทฉายชัดขึ้นมาในห้วงคำนึง "ร่องรอยที่ว่า... คือมานาบริสุทธิ์ที่มีโครงสร้างซับซ้อนเกินกว่าระดับชั้นปีที่สามจะทำได้ใช่ไหมคะ?" เซเลสเตียถามกลับ น้ำเสียงของเธอราบเรียบ หากทว่าแฝงความกังวลที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดอาจารย์ผู้เคร่งขรึม "ถูกต้องค่ะท่านอาจารย์เซเลสเตีย ที่สำคัญคือ... เจ้าของมานานั้นดูเหมือนจะพยายามปิดบังตัวตนด้วยเทคนิคการ 'หลอมรวม' กับธาตุธรรมชาติ ซึ่งเป็นศาสตร์ที่สาบสูญไปนานแล้ว" เซเลสเตียเม้มริมฝีปากแน่น ลูคัส... เด็กหนุ่มคนนั้นมีพัฒนาการที่ก้าวกระโดดผิดปกติเกินไปจริงๆ ในตอนแรกเธอคิดว่านั่นเป็นเพียงความฉลาดหลักแหลมและการรู้จักใช้โอกาส แต่เมื่อสถานการณ์ในโรงเรียนเริ่มสั่นคลอนจากการคุกคามของพลังงานแปลกปลอมที่คืบคลานเข้ามาทุกขณะ ความสงสัยก็เริ่มกัดกินความเชื่อใจที่มีให้ *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณที่ดังขึ้นภายในความคิดของเธอไม่ใช่เสียงจากเวทมนตร์ในโรงเรียน แต่มันคือเสียงจากระบบที่ผูกพันกับตัวตนของเธอและลูคัสโดยตรง ข้อความสีฟ้าเรืองรองปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาเธอ **[แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของค่ามานาในรัศมี 500 เมตร - มีบุคคลผู้มี 'พลังทำลายล้างระดับภัยพิบัติ' กำลังเคลื่อนไหวเข้าสู่เขตหอพักชาย]** เซเลสเตียลุกขึ้นยืนทันทีจนเก้าอี้ไม้ส่งเสียงครูดกับพื้นหินขัด "ขอโทษด้วยนะคะทุกท่าน ดิฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีภารกิจด่วนที่ต้องสะสาง" เธอไม่รอฟังคำทักท้วง ร่างโปร่งระหงในชุดอาจารย์สีขาวบริสุทธิ์ก้าวออกจากห้องประชุมอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของละอองเวทมนตร์ธาตุแสงแผ่ซ่านรอบกายเธอเพื่อเร่งความเร็วในการเคลื่อนที่ เป้าหมายเดียวในใจคือหอพักชาย... ห้องของลูคัส ขณะเดียวกัน ที่ระเบียงทางเดินมืดมิดของหอพัก ลูคัสกำลังยืนพิงกำแพงพลางเช็ดหยาดเหงื่อบนหน้าผาก ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยแสงสีทองประหลาดที่ค่อยๆ จางหายไป เขารู้ดีว่าเขากำลังถูกจับตามอง ไม่ใช่แค่จากสภาอาจารย์ แต่จากบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นที่แฝงตัวอยู่ในเงามืดของโรงเรียน "ระบบ... สถานะล่าสุดของ 'ชิ้นส่วนกุญแจ' คืออะไร" ลูคัสกระซิบถามในลำคอ **[แจ้งเตือน: ชิ้นส่วนกุญแจถูกเปิดใช้งานแล้ว 60% ความเชื่อมโยงระหว่างคุณกับอาจารย์เซเลสเตียกำลังถูกระบบปรับสถานะเข้าสู่สภาวะ 'คู่ขนานที่ไม่พึงประสงค์' กรุณาระวังการตรวจสอบจากระบบตรวจจับของสถาบัน]** "ให้ตายสิ..." ลูคัสสบถเบาๆ เขารู้ว่าความลับของเขาไม่อาจปิดบังได้ตลอดไป โดยเฉพาะเมื่อเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับการยับยั้งภัยพิบัติที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่หากเขาพูดออกไป เซเลสเตีย... อาจารย์ที่เขาให้ความเคารพและมีความรู้สึกดีๆ ให้ จะมองเขาอย่างไร? ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็แผ่ซ่านเข้ามาในโถงทางเดิน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่ที่คุ้นเคยทำเอาลูคัสชะงัก เซเลสเตียก้าวออกมาจากเงามืดของเสาต้นใหญ่ ดวงตาของเธอจ้องเขม็งมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและร่องรอยของความเสียใจ "ลูคัส... เธอช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมคะว่า ทำไมพลังที่สภาอาจารย์กำลังตามหา ถึงได้มีสัญญาณเตือนว่ามาจากห้องของเธอ" ลูคัสกลืนน้ำลายลงคอ ความเงียบระหว่างเขากับอาจารย์สาวดูยาวนานราวกับไม่มีที่สิ้นสุด เขาไม่สามารถโกหกเธอได้ แต่เขาก็ไม่สามารถพูดความจริงได้ในตอนนี้เช่นกัน ขณะที่เขากำลังจะอ้าปากอธิบาย เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังก้องในหัวของเขากลับเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉาน พร้อมข้อความใหม่ที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น **[ภารกิจระดับ SSS: 'รอยร้าวแห่งมิตรภาพ' - หากคุณไม่สามารถโน้มน้าวเซเลสเตียได้ภายใน 30 วินาที ระบบจะทำการลบความทรงจำของเป้าหมายและขับไล่คุณออกจากโรงเรียนอย่างถาวร!]** ลูคัสมองหน้าเซเลสเตียที่เริ่มก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของเธอสั่นไหวแต่กลับเด็ดเดี่ยวราวกับพร้อมจะลงโทษเขาได้ทุกเมื่อ "อาจารย์คะ... ถ้าผมบอกว่าที่ทำไปทั้งหมด ก็เพื่อปกป้องอาจารย์... อาจารย์จะเชื่อผมไหม?" เขาสังเกตเห็นมือของเธอที่สั่นเล็กน้อยก่อนจะรวบรวมเวทมนตร์แสงไว้ที่ฝ่ามือ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มอาจารย์สภาชุดดำก็ดังใกล้เข้ามาทางปลายโถงทางเดิน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความท้าทายนี้ด้วยกันนะคะ!