ข่าวลือเกี่ยวกับหอพักร้าง

"ลูคัส... อย่าปล่อยมือฉันนะคะ" น้ำเสียงของเซเลสเตียไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหรือความเข้มงวดเหมือนเช่นทุกวันที่ยืนอยู่บนแท่นสอน แต่มันคือความสั่นพร่าที่ส่งผ่านจากฝ่ามือเรียวบางที่กำลังเย็นเฉียบเข้าสู่ผิวหนังของลูคัส ความมืดมิดในห้องใต้ดินของหอพักเก่าที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายทศวรรษไม่ได้น่ากลัวเท่ากับ 'ไอความตาย' ที่แทรกซึมอยู่ในอากาศ ลูคัสสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับจูนสายตาให้ชินกับความมืด เขาอาศัยแสงริบหรี่จากเวทมนตร์ระดับต้นที่เขาร่ายไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะกระชับมือของอาจารย์สาวไว้แน่น "ผมอยู่นี่ครับ... เอ้ย ขอโทษครับ ผมอยู่นี่ค่ะอาจารย์" เขาเผลอหลุดปากใช้สรรพนามบุรุษที่หนึ่งแบบเดิมจนต้องรีบแก้ตัว ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้ เซเลสเตียที่ปกติจะดุเขาทันทีที่พูดผิด กลับนิ่งเงียบ ดวงตาคู่สวยของเธอจดจ้องไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า บรรยากาศรอบตัวพวกเขากำลังเปลี่ยนแปลงไป มวลอากาศหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับด้วยแรงดึงดูดมหาศาล [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานผิดปกติระดับ C+ ... พื้นที่นี้กำลังเปลี่ยนสถานะเป็น 'เขตแดนปิดตาย' ขอแนะนำให้ผู้ใช้งานเตรียมรับมือ] ลูคัสกัดริมฝีปากแน่น 'ระบบ นายกำลังจะบอกว่าเราติดกับงั้นเหรอ?' เขาคิดในใจพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ผนังอิฐที่ควรจะเป็นหินเก่ากลับมีเส้นสายสีดำคล้ายเส้นเลือดปูดโปนออกมา มันกำลังเต้นตุบๆ ราวกับสิ่งปลูกสร้างนี้มีชีวิต "ลูคัส... คุณรู้สึกไหม?" เซเลสเตียกระซิบ สายตาของเธอไม่ได้มองที่ผนัง แต่มองไปที่เงาของลูคัสที่ทอดยาวบนพื้น "เงาของคุณ... มันไม่ได้เลียนแบบท่าทางของคุณนะ" ลูคัสสะดุ้งสุดตัว เขาหยุดการเคลื่อนไหวทันที แต่เงาบนพื้นหินกลับยังคงค่อยๆ ยกมือขึ้นช้าๆ ราวกับจะหยิบจับอะไรบางอย่างในความมืดที่ว่างเปล่า ความฉลาดทางตรรกะที่เขามีถูกนำมาใช้ประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขาต้องไม่แสดงความตื่นตระหนก เพราะนั่นคืออาหารชั้นเลิศของพวกวิญญาณอาฆาต "อาจารย์คะ" ลูคัสพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "รวบรวมแสงไว้ที่ฝ่าเท้า อย่าให้เงาของเราสัมผัสกับรอยแยกบนพื้นนั่น นั่นไม่ใช่หอพักร้าง แต่มันคือ 'รอยแยกมิติ' ที่ถูกปิดตายด้วยวิญญาณทาส" เซเลสเตียพยักหน้าเล็กน้อย แม้เธอจะดูเปราะบางในตอนนี้ แต่ลูคัสสัมผัสได้ถึงพลังเวทธาตุแสงที่เริ่มหมุนวนอยู่รอบกายเธออย่างเข้มข้น นี่คืออาจารย์ผู้ลึกลับที่เขารักและเทิดทูน ไม่ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายแค่ไหน เธอจะไม่ยอมปล่อยให้เขาเป็นอะไรไปแน่นอน "ฉันจะเบี่ยงเบนความสนใจของมัน คุณใช้ทักษะ 'วิเคราะห์จุดอ่อน' หาจุดศูนย์กลางของมิตินี้ให้พบ" เซเลสเตียกล่าวพลางปล่อยมือเขาช้าๆ แล้วก้าวออกไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดเบื้องหน้า ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงกระซิบแผ่วเบานับพันพุ่งเข้าสู่โสตประสาทของลูคัส มันไม่ใช่เสียงภาษาที่มนุษย์ใช้ แต่มันคือเสียงสะท้อนจากอดีตที่เต็มไปด้วยความแค้น ลูคัสเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา แถบสถานะสีฟ้าเรืองรองขึ้นมาตรงหน้า: [ภารกิจหลัก: กำจัดวิญญาณแห่งหอพักร้าง (สถานะ: กำลังดำเนินการ)] [คำเตือน: หากเวลาผ่านไปเกิน 10 นาที พื้นที่นี้จะถูกกลืนกินโดย 'ห้วงมิติดับสูญ'] เขามองไปยังเซเลสเตียที่กำลังกางม่านพลังแสงสว่างวาบเพื่อต้านทานเงามืดที่พุ่งเข้าโจมตีจากทุกทิศทาง เธอดูเหมือนเทพธิดาที่ถูกโอบล้อมด้วยอสูรกาย ลูคัสรู้ดีว่าเขามีเวลาไม่มาก หัวใจของเขาเต้นรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขารู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นหินที่เขายืนอยู่ เขาทรุดตัวลงกับพื้น ฝ่ามือแตะลงบนพื้นหินที่เย็นเฉียบ หลับตาลงเพื่อใช้ประสาทสัมผัสเชื่อมต่อกับระบบ 'ค้นหาจุดเชื่อมต่อพลังงาน... ตรวจพบอัตราการไหลเวียนเวทมนตร์ผิดปกติที่ตำแหน่ง 3 นาฬิกา' ลูคัสลุกขึ้นยืน เตรียมดึงดาบเวทมนตร์ที่เขาสร้างขึ้นจากระบบออกมา แต่ในวินาทีนั่นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของวิญญาณ แต่มันคือเสียงของรองเท้าหนังที่กระทบพื้นหิน... เสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีจากคาบเรียนเมื่อเช้า เซเลสเตียชะงัก เธอหันขวับกลับไปมองทางเดินมืดมิดเบื้องหลัง ลูคัสเองก็ชะงักค้าง แสงจากเวทมนตร์ของเขาเริ่มสั่นไหวเมื่อบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าปรากฏตัวขึ้นภายใต้เงา ชายแก่ในชุดอาจารย์ประจำหอพักที่ควรจะเกษียณไปเมื่อสิบปีก่อน กำลังยืนยิ้มกว้าง ปากของเขาฉีกกว้างจนถึงใบหู ดวงตาที่โบ๋กลวงมีเปลวไฟสีม่วงลุกโชนอยู่ภายใน พร้อมกับในมือที่ถือคทาต้องห้ามที่ดูเหมือนกับของอาจารย์ใหญ่ไม่มีผิดเพี้ยน "ยินดีด้วยที่มาถึงที่นี่..." ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่บิดเบี้ยว "ข้าเฝ้ารออาหารมื้อใหญ่ที่งดงามแบบพวกเจ้ามานานนับร้อยปีแล้ว" ก่อนที่ลูคัสจะทันได้ขยับตัว ชายคนนั้นก็ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว มิติโดยรอบก็แตกสลายกลายเป็นเศษแก้ว และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าพวกเขาก็ไม่ใช่หอพักร้างอีกต่อไป แต่เป็นแท่นบูชาขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่ใจกลางห้วงอวกาศว่างเปล่า โดยมีร่างของนักเรียนในโรงเรียนหลายสิบคนถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่เวทมนตร์ลอยอยู่เหนือหุบเหวแห่งความตาย ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับลูคัสและอาจารย์เซเลสเตียนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - เซเลสเทียละอองเวท