ระบบปลดล็อก: สกิลสวนกลับขั้นเทพ

"ในเมื่อชอบใช้กำลังกันนัก งั้นฉันขอทดสอบพวกเธอ... ด้วยบทเรียนพิเศษที่ไม่มีในตำราก็แล้วกันนะคะ" น้ำเสียงของเซเลสเตียไม่ได้ดังนัก แต่กลับทรงพลังราวกับก้อนน้ำแข็งที่กดทับบรรยากาศรอบตัวให้จมดิ่งลงในชั่วพริบตา ไอเวทสีขาวบริสุทธิ์แผ่ซ่านออกมาจากเรียวขาภายใต้ชุดคลุมอาจารย์สีเข้ม เกิดเป็นประกายระยิบระยับคล้ายละอองดาวที่ถูกโปรยปรายลงบนพื้นสนามประลองเวท ความกดดันระดับมหาศาลแผ่ขยายออกไปจนเหล่านักเรียนปีสูงกลุ่มที่เพิ่งเข้ามาหาเรื่องถึงกับหน้าถอดสี ขาเรียวเล็กของพวกเขาสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว ลูคัสยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ภายในใจอดไม่ได้ที่จะลอบยิ้มมุมปากเมื่อเห็นแผ่นหลังบอบบางแต่ทรงอำนาจของอาจารย์สาว ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่เขาเริ่มชินกับการมีผู้หญิงคนนี้คอยยืนบังลมฝนให้อย่างดื้อดึงแบบนี้? "อาจารย์เซเลสเตีย... พวกเราแค่..." เด็กหนุ่มปีสามร่างกำยำผู้เป็นหัวโจกพยายามอ้าปากแก้ตัว เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันระดับจอมเวทผู้เชี่ยวชาญ "ชูشว์..." เซเลสเตียยกนิ้วเรียวขึ้นจรดริมฝีปากเบาๆ นัยน์ตาสีเทาอ่อนคู่สวยมองตรงไปยังพวกเขาด้วยความว่างเปล่าไร้ซึ่งอารมณ์ "ในฐานะอาจารย์ผู้รับผิดชอบดูแลระเบียบของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ ฉันเกลียดที่สุดคือพวกที่ใช้กำลังรังแกผู้อื่นโดยไร้เหตุผล... และบังเอิญว่า เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นความรับผิดชอบพิเศษของฉันด้วยค่ะ" ประโยคหลังเธอจงใจเน้นเสียงหนักแน่น พร้อมกับปลายหางตาที่เหลือบมองมาทางลูคัสแวบหนึ่ง ทำเอาหัวใจของเด็กหนุ่มกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ยัยอาจารย์นี่... พูดจาสื่อความหมายชวนคิดมากอีกแล้วนะคะ! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นในโสตประสาทของลูคัส พร้อมกับหน้าต่างสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเฉพาะตัวเขาเท่านั้น [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบเหตุการณ์ความขัดแย้งระดับย่อย] [ภารกิจเสริมพิเศษ: "การปกป้องศักดิ์ศรีของคู่หูอาจารย์-ศิษย์" เริ่มต้นขึ้น] [เงื่อนไข: ปล่อยให้เป้าหมายทำลายตัวเองด้วยความโง่เขลาโดยที่ผู้ใช้ไม่ต้องลงมือจ้วงแทงแม้แต่น้อย] [ของรางวัล: แต้มแต้มประสบการณ์ x2,000, สกิลติดตัวระดับหายาก "สะท้อนเจตంట์ร้าย (Counter Intent)"] ลูคัสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเลื้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ระบบสุดโกงของเขานี่รู้ใจเสียจริง ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์อดทนฝึกฝนเวทมนตร์ธาตุแสงจนแทบรากเลือดมาหลายสัปดาห์ ในเมื่ออีกฝ่ายอยากจะโชว์พาวเวอร์ให้น้องใหม่ดูนัก เขาก็แค่ถอยออกมายืนกอดอกดูละครสัตว์ฉากใหญ่ก็พอ "อ่า... ถ้าอาจารย์จะกรุณาขนาดนั้น พวกผมคงต้องขอตัว..." หัวโจกปีสามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขากำลังจะถอยหลังกรูดหนี แต่ทว่า... *เป๊าะ!* เซเลสเตียดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กำแพงเวทสีทองอร่ามก็พุ่งขึ้นล้อมรอบพื้นที่รัศมีสิบเมตรเอาไว้ทันที ขังพวกมันเอาไว้ข้างในโดยสมบูรณ์ "จะรีบไปไหนกันล่ะคะ? ในเมื่ออยากลองของนัก ก็มาลองรับ 'บทเรียน' จากฉันดูก่อนสิคะ... หรือว่าฝีมือที่มีดีแต่ปาก พอลเอาเข้าจริงก็เป็นได้แค่สุนัขจนตรอกกันแน่?" รอยยิ้มหวานหยดของเซเลสเตียในยามนี้ช่างดูงดงามราวกับเทพธิดา แต่ในสายตาของพวกปีสามมันกลับน่ากลัวยิ่งกว่ายมทูตเสียอีก เวทมนตร์ธาตุแสงสายหนึ่งถูกตวัดออกไปอย่างเชื่องช้า มันไม่ได้พุ่งไปโจมตีพวกเขากล่าวหาโดยตรง แต่กลับไปกระตุ้นอารมณ์และจิตใต้สำนึกของคนกลุ่มนั้นให้ปั่นป่วน ความหวาดกลัว ความระแวง และความอับอายถูกดึงขึ้นมาขยายใหญ่Cสิบเท่าตัว! "เฮ้ย! แกมองหน้าฉันทำไมวะ!" หนึ่งในสมุนปีสามหันไปตะคอกใส่เพื่อนร่วมทีมด้วยความฉุนเฉียวที่พุ่งพล่านอย่างไร้สาเหตุ "กูก็ไม่ได้มอง! มึงต่างหากที่หาเรื่องก่อน!" อีกฝ่ายสวนกลับทันควันด้วยเส้นเลือดที่ปูดโปนที่ขมับ ความกดดันทางจิตวิทยาที่เซเลสเตียสร้างขึ้น ผสมผสานกับสกิลเงียบๆ ที่ลูคัสเพิ่งกดรับมาจากระบบ ทำให้บรรยากาศภายในกรงเวทมนตร์กลายเป็นสนามรบขนาดย่อม พวกมันเริ่มหันมาทะเลาะและลงไม้ลงมือกันเองอย่างบ้าคลั่ง โดยที่เซเลสเตียยังไม่ได้ขยับตัวเข้าประชิดเลยแม้แต่น้อย เสียงหมัดกระทบเนื้อและเสียงโวยวายดังระงมท่ามกลางสายตาของเหล่านักเรียนปีหนึ่งที่ยืนมุงดูด้วยความอึ้ง ทึ่ง และหวาดผวา ลูคัสยืนพิงเสาหินอย่างไร้ความกังวล มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อคลุม อีกมือควงไม้กายาสั้นเล่นอย่างสบายอารมณ์ ภาพของพวกที่เคยทำท่าทางกร่างใส่เขาเมื่อครู่ ตอนนี้กลับกลายเป็นลิงติดจั่นที่กำลังตีกันเองจนเนื้อตัวเขียวช้ำ "ดูท่าทาง... สมองของพวกเขานอกจากจะกลวงแล้ว ยังสามัคคีกันได้แย่มากๆ เลยนะคะว่าไหม?" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู ลูคัสสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหันไปพบว่าเซเลสเตียได้ก้าวมาหยุดยืนอยู่ข้างกายเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของอาจารย์สาวลอยมาแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นอายเวทมนตร์ที่ค่อยๆ จางลง "ครับ... เอ่อ หมายถึง อาจารย์สอนได้ยอดเยี่ยมมากครับ" ลูคัสเกือบหลุดปากพูดคำต้องห้ามออกไปเสียแล้ว โชคดีที่ดึงสติกลับมาทันเวลา เซเลสเตียปรายตามองลูกศิษย์ตัวแสบด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ มุมปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นนิดๆ "เธอเองก็ร้ายไม่เบานี่คะ ลูคัส... ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้พึ่งพาแค่ระบบบ้านั่นหรอก แววตาตอนที่เธอมองพวกมันเมื่อกี้ มันเหมือนกับนักล่าที่กำลังรอให้เหยื่อเดินตกหลุมพรางด้วยซ้ำ" "ผมก็แค่... เรียนรู้จากอาจารย์ผู้สอนที่เก่งกาจเท่านั้นเองครับ" ลูคัสตอบกลับด้วยรอยยิ้มทะเล้น ดวงตาคู่คมสบเข้ากับนัยน์ตาสีเทาคู่สวยอย่างไม่เกรงกลัว ทว่า ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองจะทันได้อบอุ่นไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน น้ำเสียงในหัวของลูคัสเปลี่ยนเป็นโทนเย็นเยียบและจริงจังกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบพลังงานเวทมนตร์ระดับสูงกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตพื้นที่หวงห้ามใต้ดิน] [คำเตือนระดับ SSS: ผู้อำนวยการสถาบันและกลุ่มเงาโลหิตกำลังทำลายผนึกของ "ประตูมิติโบราณ"] [ภารกิจหลักเร่งด่วน: ติดตามอาจารย์เซเลสเตียไปยังห้องใต้ดิน ก่อนที่ความลับของ "สายเลือดธาตุแสงบริสุทธิ์" จะถูกเปิดเผย!] ลูคัสชะงักกึก รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา เมื่อหันไปมองอาจารย์สาวข้างกาย เขาก็พบว่าใบหน้าหวานของเซเลสเตียกำลังซีดเผือดลงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจเมื่อเธอกำลังสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานแปลกปลอมที่แผ่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินเบื้องล่าง "ลูคัส..." เซเลสเตียเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า มือเรียวคว้าแขนเสื้อของเด็กหนุ่มไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว "เราต้องรีบไป... ที่ห้องใต้ดินตอนนี้เลยค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนการเดินทางของลูคัสกับอาจารย์เซเลสเตียมาจนถึงตอนนี้นะคะ!